تکلیف مکلف

ابوالقاسم محمدزاده

مثل هر شب. دلم بهانه رفتن دارد. باید بروم، نه از سر عادت، بلکه از روی تکلیفی که بر گردنم هست. باید بروم، اگر پیرو رهبر باشم. آقا سید مجتبی فرموده‌اند:
- «باید حضور در خیابان و میدان سه برابری باشد.» یعنی: من و تو، باید چند نفر دیگر را با خودمان همراه کنیم.
زنگ می‌زنم به آن‌هایی که می‌شناسم‌شان و پای کار انقلاب هستند؛ و به اندازه ظرفیت ماشین، بیشتر از حد مجاز، آدم سوار می‌شوند و راهی می‌شویم به سمت میعادگاه.
خیابان و میدان شلوغ است و جمعیت پیاده در حرکت‌اند. پرچم به دست، انگار سعی صفا و مروه می‌کنند که هروله‌گویان و شعار بر لب به سمت میعادگاه می‌روند.
این مردم، هنوز محبوب دل‌ها و آن یار غایب از نظر را ندیده‌اند. صدایش را نشنیده‌اند. فقط پیامش را شنیده‌اند و این‌گونه راهی میدان‌اند، با خودم می‌گویم:
- اگر روزی خودش در کف میدان حاضر شود، مردم چه خواهند کرد؟
ان‌شاءالله این غیبت صغری تمام شود و غیبت کبرای مولا و مقتدایمان حضرت بقیةالله به صبح وصال مبدل گردد و نایبش امام سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای، پرچم فتح و ظفر را به دست مولا و مقتدایمان حضرت بقیةالله‌الاعظم برساند.
همین است که امام شهیدمان فرمود: اگر اتفاقی برای این مملکت بیفتد، مردم مبعوث می‌شوند.
با این شور و حال مردمی که می‌بینم، با خودم می‌گویم:
- این مبعوث‌شدگان تا رسیدن موعود پای دین و انقلاب و ایران خواهند بود. به کوری چشم دشمنان و ذلت بدخواهان.