شهید دهه هشتادی که جانقربان رهبر شد
حجت احسان‌بخش
موضوع این مصاحبه پاسدار جوانی است که محافظت از حریم ولایت را برگزید و نامش در زمره مدافعان حریم آسمانی بیت رهبری جاودانه شد. این گفت‌وگو، بازخوانیِ عشقِ عمیق و عاشقانه شهید محمدجواد جانقربان به رهبر شهیدش است؛ از روزی که با توکلی محکم و دلی بی‌کوله‌بارِ دنیا راهی سپاه ولی امر شد، تا لحظه‌ای که تنها شش روز پس از پرواز مقتدایش، در همان مقتلِ عاشقی، با تنی خونین به او پیوست تا ثابت کند تا پای جان، بر عهدِ خود با ولایت ایستاده
است.
با عرض سلام و تشکر از وقتی که در اختیار ما قرار دادید، به‌عنوان سؤال اول کمی از خصوصیات شهید جانقربان برای ما بگویید.
بنده هم سلام عرض می‌کنم خدمت شما و همه خوانندگان روزنامه کیهان. همسر شهید بنده محمدجواد جانقربان متولد ۲۹ مهر‌ماه ۱۳۸۰ است، ایشان از سنین نوجوانی در بسیج فعالیت داشت و رشته تحصیلی‌اش در دبیرستان فنی حرفه‌ای، الکترونیک بود و در دانشگاه آزاد هم حقوق خوانده بود.
طبیعتاً آقا محمدجواد ما شهیدانه زندگی کرد که شهید شد و خدا ایشان را خرید. یک سری ویژگی داشت که شاید به نظر تکراری بیاید و بگوییم در همه شهدا هست، اما شهدا با همین ویژگی‌های به ظاهر تکراری توانستند به قول شهید محسن حججی، کاری کنند که خدا عاشق‌شان بشود.
شهید ما اولاً نماز اول وقت می‌خواند. وقت اذان که می‌شد مثل کبوتر عاشق پر می‌کشید تا نماز بخواند. حتی اگر بین راه سفر هنوز به مسجد بین راهی نرسیده بودیم هم می‌گفت کنار جاده زیر اندازی پهن کنیم و نماز بخوانیم. در زندگی مشترک هم معتقد بود باید با هم نماز جماعت بخوانیم و خیلی از کارهای معنوی و عبادات را دوست داشت با هم انجام بدهیم.
ویژگی دوم‌شان دائم الوضو بودن بود و روی این خیلی حساس بود. ویژگی سوم شهید، مداومت بر خواندن زیارت عاشورا بود.
همیشه بعد از نماز مغرب و عشا زیارت عاشورا می‌خواند و بعد از ازدواج‌مان هم تأکید داشت با هم بعد نماز، زیارت عاشورا بخوانیم.
ویژگی دیگر شهید ما این بود که در کار منزل خیلی کمک می‌کرد و درصد قابل‌توجهی از کارهای خانه را به‌عهده می‌گرفت. این امر طوری بود که نیاز نبود به ایشان بگویم که در چه کاری از او کمک می‌خواهم و خودشان به صورت خودجوش کمک می‌کرد. این ویژگی شهید در شرایط بارداری من که بین جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان بود به اوج خودش رسیده بود و تقریباً تمام کارهای خانه روی دوش
آقا جواد بود.
کمی از دوران ازدواج‌تان با شهید بگویید.
ما در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۴۰۱ در نیمه شعبان عقد کردیم. من نمی‌دانستم همسر من قرار است نظامی بشود و از جلسه اول خواستگاری متوجه این قضیه شدم. فکر می‌کردم می‌خواهد رشته الکترونیک را تا مهندسی ادامه بدهد. وقتی متوجه شدم ایشان می‌خواهد نظامی بشود خیلی خوشحال شدم.
من با زندگی یک آدم نظامی و پاسدار فقط از طریق کتاب‌های زندگینامه شهدای مدافع حرم و مستندهایی که از زبان خانواده‌هایشان روایت می‌شد آشنا شده بودم. آقا جواد به شهادت و جنگ هم اشاره کردند و از من قول گرفت حتی اگر مأموریت بی‌بازگشتی بود من مانعش نشوم و حتی اگر با اسرائیل وارد جنگ شدیم من باید بگذارم به جنگ برود. و خب با روحیاتی که خودم داشتم همان جا به خدا توکل کردم و قبول کردم.
همسر من از لحاظ مالی تقریباً هیچی نداشت! نه شغل ثابت نه خانه و نه ماشین، ولی مردانگی و شرف و عرضه‌ای که آقاجواد داشت واقعاً خاص بود. می‌دانستم از آن مردهایی است که روی زن و بچه‌اش غیرت دارد و آن‌قدر عرضه دارد که حتی اگر نتوانست وارد سپاه بشود به قول خودش می‌رود بیل می‌زند و کشاورزی می‌کند ولی خرج زن و بچه‌اش را درمی‌آورد. برای من هم فقط درآوردن نان حلال مهم بود و معتقد بودم و هستم که خدا بقیه‌اش را می‌رساند.
ما کلاً یک‌بار توانستیم با هم به سفر کربلا برویم، آن هم اربعین سال ۱۴۰۳ بود. به خاطر شرایط شغلی سختی که داشت به سختی می‌توانست از کشور خارج بشود.
در کوچه‌های نجف که قدم می‌زدیم به سرم زد کفن بخریم و متبرک کنیم؛ من کفن خریدم، ولی محمدجواد قبول نکرد کفن بخرد! گفتم آقا جواد یعنی داری میگی من زودتر بمیرم؟ طبق عادتی که داشت هیچ وقت اسم مرگ را هم نمی‌آورد، می‌گفت همیشه بگید ان‌شاء‌الله شهادت...
گفت: «اولاً مرگ نه و شهادت! دوماً من چرا کفن بگیرم؟ شهید که کفن نمی‌خواد!» جوابش آن موقع برایم عجیب بود. خدا هم کاری کرد به آرزویش برسد...
گفتید شهید جانقربان نظامی بود و در سپاه بود، در کدام بخش سپاه کار می‌کرد؟ کمی از شغل ایشان بگویید!
همسر من در شهریور سال ۱۴۰۲ در سه ارگان نیروی قدس، حفاظت حرم حضرت معصومه
سلام الله علیها و سپاه حفاظت ولی امر مراحل گزینش را طی کرده بود؛ به ایشان زنگ زدند و گفتند که در هر سه گزینش قبول شده و انتخاب با خودش است که به کدام یک برود.
آقا محمدجواد بعد از کمی فکر کردن یک جمله گفت: «کاری واجب‌تر از محافظت از رهبر نمی‌بینم». و تصمیم گرفت وارد سپاه ولی امر بشود.
شش‌ماه دوره آموزشی از مهر ۱۴۰۲ شروع شد و بعد هم در تهران در محل بیت رهبری مشغول به کار شد. عشقی که آقا جواد به رهبر شهید داشت خاص بود و با همه سختی‌های شغلش عاشقانه وظیفه‌اش را انجام می‌داد؛ مثل پسری که دم درب منزل پدر نگهبانی می‌دهد.
شغل شهید خیلی سخت بود، او یک نظامی معمولی نبود، محافظ رهبر شهید بود! اما نکته دردناکش اینجاست که چند روز بعد از شهادت رهبر در مقتل رهبر در بیت رهبری به شهادت رسید. و الان با خودم می‌گویم رهبر شهید شد و دلش نیامد پسرش را با خودش نبرد... ما از اول دوست داشتیم خطبه عقدمان را رهبر شهید بخوانند که موفق نشدیم.
بعد همسرم گفت نامه بزنیم از آقا چفیه و انگشتر بگیریم که حتی متن نامه را هم نوشته بودیم ولی آقا جواد گفت چون من می‌خواهم وارد آنجا بشوم خودم نامه را می‌دهم به آقا برسانند و الان نامه ندهیم. بعد از ورودش به آنجا هم گفت که الان ممکن است بگویند فلانی می‌خواهد از موقعیت شغلی‌اش استفاده کند و فعلاً نکنیم! و خلاصه نامه ندادیم...
زمستان سال ۱۴۰۳، آقا محمدجواد یک شب تماس گرفت و گفت که امشب توفیق شده که دم درب منزل آقا شیفت باشد. من هم التماس دعا بهش گفتم و گذشت... بعد از چند روز که آقا محمدجواد به خانه آمد دیدم یک پاکتی را با احترام از کوله‌اش خارج کرد و گفت این چفیه حضرت آقا است. گفتم از کی گرفتی؟
گفت بعد از شیفت از طرف آقا به من هدیه دادند. این‌قدر خوشحال بود که برقی که تو چشماش بود را هیچ‌وقت یادم نمی‌رود و از آن به بعد و حتی بعد از شهادت رهبر تا شش روز بعد که در بیت به شهادت رسید با آن چفیه خیلی انس داشت...
زمانی که من شش‌ماه باردار بودم، به آقا جواد گفتم از قبل باردار شدن دوست داشتم اسم دخترم را ریحانه بگذارم و اگر پسر شد اسمش را علی بگذارم. گفت ولی من دوست دارم اسم بچه مان را حضرت آقا انتخاب کند.
گفتم خب ممکن است این کار نشود چون زمانی که من سه ماهه باردار بودم جنگ 12روزه شروع شد و زمان بین دو جنگ از لحاظ امنیتی خیلی دسترسی به آقا سخت بود.
با توجه به اینکه شهید جانقربان در سپاه ولی‌امر بودند آیا موقع شهادت رهبر شهید در بیت بودند و چگونه به شهادت رسیدند؟
روز نهم اسفند‌ماه که رهبر شهید به شهادت رسیدند، آقا محمدجواد در تهران حضور نداشت و با اینکه آن روز، شیفتش بود ولی نتوانست برود و خواب ماند. حوالی همان ساعت ۹:۴۰ که بیت مورد اصابت قرار گرفت به همسرم زنگ زدند و خبر دادند، با عجله آمد دوید به سمت‌هال و به من گفت فاطمه، بیت را زدند و صد در صد حضرت آقا داخل بیت بوده و شهید شده... بعد با عجله رفت تهران سر کار، وقتی داشت می‌رفت فقط توانستم با ریحانه و قرآن بروم دم در و از زیر قرآن ردش کنم. بعد از رفتن دیگر تماسی نداشتیم تا فردای آن روز که خبر شهادت حضرت آقا اعلام شد... ظهر با من تماس گرفت و گفت حالش خوب است!
وقتی از او پرسیدم چرا صدایش گرفته و آنجا چه خبر است؟ گفت پشت تلفن نمی‌تواند چیزی بگوید، فقط گفت: این‌جا همش خرابه شده... زیاد نمی‌شد صحبت کنیم؛ در کل آن چند روز بعد از جنگ فوق‌فوقش فقط دو دقیقه می‌شد حرف بزنیم!
سه‌شنبه و چهارشنبه آمد خانه. گفت توانسته بود پیکر رهبر شهید را ببیند ولی جزو اولین نفرات نبود طبیعتاً. تنها روایتی که از دیدن پیکر رهبر شهید برای ما گفتند همین جمله بود که گفت:
«من پیکر حضرت آقا را دیدم ولی براتون تعریف نمی‌کنم چون طاقت ندارید، فقط همین‌قدر بگویم که صورت آقا خراش برداشته بود...» و دیگر چیزی نگفت، ولی به حدی به‌هم ریخته بود که کوچک‌ترین عکس یا فیلمی از رهبری شهید می‌دید چفیه یادگاری ایشان را برمی‌داشت می‌رفت توی اتاق خلوت می‌کرد...
کارهای عقب مانده‌اش را انجام داد و از خانواده‌اش و من و دوستانش حلالیت طلبید و سحر پنجشنبه باز راهی تهران شد.
و جمعه صبح هم که همراه یکی از فرماندهان و دو سه نفر دیگر توسط پهپاد هرمس در بیت رهبری و شش روز بعد از شهادت رهبر و در مقتل ایشان به شهادت رسید.
ممنون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید.