روز ورزش به یاد روتی
دخترم فقط سی‌وپنج سال داشت. همه زندگی بر وفق مرادش بود. برنامه‌های زیادی داشت. ربکا و من و دریایی اشک‌ها که از چشمان‌مان می‌ریخت هنگامی که نوه ما، لیرون، در گوش‌مان شعری را می‌خواند که بعد از فوت مادرش نوشته بود:
روتی را از دست دادم!
هر کودکی مادر دارد اما نه مانند من در رؤیایی نزدیک. قطعه‌ای را در پازل گم کرده‌ام. قطعه‌ای را در قلبم گم کرده‌ام. وقتی که مشکلی وجود داشته باشد سؤال می‌پرسیم، درست است؟
این مادر یک دوست هم بود. آنگاه من همیشه می‌پرسیدم او چکار می‌کند، او چکار می‌کند.
خیلی چیزها از دست داده‌ام، وقتی من چای می‌نوشم شیرین نیست و وقتی قند می‌خورم تلخ است. وقتی پازلی را تمام می‌کنم قطعاتش به هم می‌ریزد و قلب من خالی است.
پس چرا مادر روی پیشانی من و شما با رنگ سیاه نوشته شده است که او مادر همه ما است. مادر معاریو و مادر من. او مادر همه دنیای من بود. حقیقت این است که او من را دوست داشت.
همیشه من روزهای شادی را به یاد می‌آورم که او می‌نشست و برای ما داستان تعریف می‌کرد. گاهی ما کارهایمان را تعریف می‌کردیم و او مانند همیشه ما را بسیار می‌بوسید.
او همیشه داستان دوست داشت اما بچه‌ها را خیلی بیشتر دوست داشت و هنگامی که در روزنامه کار می‌کرد بسیار به فقرا عشق می‌ورزید.
به نظر شما چنین مادری باز هم در دنیا وجود دارد؟
زمان از خاطرات و فکر کردن درباره روتی نمی‌کاست، جای خالی را که از خود به جا گذاشته بود پر نمی‌کرد. هرگز او را فراموش نخواهیم کرد، لبخند زلالی که روی صورتش نقش می‌بست، لبخند روتی، چشم‌های زیبا و شیطانش، مهربانی و عشقی که همیشه بلد بود با سخاوت بین مردم تقسیم کند، خانواده نیمرودی را دیوانه می‌کرد. او وابسته به خانواده بود، یک پری مهربان. من فکر نمی‌کنم چنین انسان فوق‌العاده‌ای را بشناسم.
هر کدام از ما روتی خودش را داشت. روتی که همسر بود، مادر، دختر و خواهر بود: روتی که یک دوست بود، منبع تشویق و حمایت، گوش شنوا و پر از عقلانیت، روتی که می‌دانست چطور خانواده و کار را با هم جور کند (او تحصیلاتش را در رشته بازاریابی و مدیریت کسب‌وکار با موفقیت در نیویورک به پایان رسانده بود)، می‌دانست چطور مدیر خوب و قابل‌قبولی برای مجلات معاریو باشد، اما هرگز مغرور نشد و همیشه با روشنفکری زمانی برای گوش دادن به نظرات دیگران داشت: روتی که می‌توانست خود را وقف اهداف کرده و در کار سرمایه‌گذاری کند اما وقفه‌های زمانی برای گردش و تفریح با خانواده و تنفس قائل می‌شد. هنوز هم من از آدم‌های زیادی درباره کارهایی که روتی در خفا و پنهانی انجام داده است، می‌شنوم: کمک‌هایی که کرده است، راه‌حل‌هایی که پیشنهاد کرده است، روابط شخصی که باعث نجات کسانی شده است. فقدان او نزد ما بسیار احساس می‌شود. بی‌عدالتی بزرگ‌تر از این نمی‌تواند باشد که چنین میوه‌ای چیده شود. من خیلی دلم برای روتی‌ام تنگ شده است.
از زمان مرگ روتی همه‌ساله در شرکت توسعه زمین به یاد روتی، روز ورزش برگزار می‌کنیم. او یکی از طراحان این کار بود، به‌صورت فعال در آن شرکت می‌کرد و دیگران را برای فعالیت‌های ورزشی متنوع و کارمندان شرکت را برای گذراندن یک روز عالی واقعی تشویق می‌کرد.
نام او را به نام یکی از هتل‌هایمان در صافات اضافه کردیم و اکنون این هتل «روت ریمونیم» نامیده می‌شود. در ساویون نیز مراسم باشکوهی به یاد او برگزار شد. مبلغ سنگینی نیز برای تکمیل ساختمان یک مؤسسه خیریه در اورشلیم کمک کردیم. این ساختمان که عوامل آن کارهای خیر انجام می‌دهند و به زندگی کودکان نیازمند نور و زندگی می‌بخشند، به نام روتی نام‌گذاری شد، مرکز خیریه‌ای به نام روت نیمرودی- ویسبرگ.
تمام این سال‌ها آرامش عظیمی هم از سمدر (مَدی) و هم از یاعل (یعلی) گرفتم. علاوه بر اینکه هر سه دخترم در یک واحد در مودیعین1 کار کردند (واحد ۵۰۴)2، هر یک از آنها می‌دانست چطور حوزه مورد علاقه خود را انتخاب و تحصیلات دانشگاهی خود را با موفقیت تکمیل کند. همان‌طور که گفته شد روتی در رشته بازاریابی و مدیریت کسب‌وکار تحصیل کرده بود. مدی تا لیسانس در رشته امور اجتماعی تحصیل کرد و سپس تحصیلات خود را در رشته حقوق به پایان رساند و وکیل شد. یاعل نیز در رشته امور اجتماعی تحصیل کرد و سپس در رشته مدیریت و رفتار سازمانی و نیز در رشته مدیریت کسب‌وکار با تخصص بازاریابی کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد.
نوه‌هایمان که وارد زندگی ما شده بودند طعم زندگی من و ربکا بودند.
خوشبختانه بعد از روتی مدی و یعلی نیز به معاریو پیوستند و هر کسی که کارهای آنها را در آنجا پیگیری می‌کند می‌تواند توانایی‌های آنها را ارزیابی کند.
حقیقت این است که تا زمانی که خانواده نیمرودی با اقتدار در کنار هم زندگی کنند باعث اتحاد و امنیت آن می‌شود. ما شام شب‌های شنبه را با هم می‌خوریم تا از آشپزی فوق‌العاده ربکا لذت ببریم و با هم شب فوق‌العاده‌ای را بگذرانیم. ما سعی می‌کنیم جشن‌ها را نیز با هم برگزار کنیم و علاوه بر این سفرهایی برای طایفه نیمرودی به خارج از کشور برای شکستن روال عادی و باهم بودن و البته با فرزندان و نوه‌هایمان ترتیب می‌دهیم. این سفرها هیچ‌کدام به هزینه شخصی اعضای خانواده صورت نمی‌گیرد. توانایی با هم بودن و از هم جدا بودن به اندازه مناسب، دستورالعمل خانوادگی ماست.
خانواده من تکیه‌گاه محکم من است. دلیل موفقیت‌های من است. منبع قدرت من است و آن است که من را به یک انسان خوش‌بین تبدیل کرده است که همیشه موفق می‌شوم نور را در انتهای تونل ببینم و قوی‌تر شده و اطرافیان عزیزم را قوی کنم. خانه مکانی است که دل در آن قرار دارد. خانواده نیمرودی، همسرم ربکا، پسرم عوفر، دخترانم روتی خدابیامرز، مدی و یعلی و نوه‌هایم؛ دنیل، یهونتان، الینور، آریل، میخال، لیرون، لیطال، نیمرود، شیر، میخال، مایا و علما، همه در قلب من هستند، طعم زندگی من هستند. همیشه عاشق آنها هستم و کتابم، «سفر زندگی‌ام» را تقدیم آنها می‌کنم.
پانوشت‌ها:
1. م: «مودیعین» نام شهری در اراضی اشغالی است که پس از اخراج فلسطینیان از روستاهای عجنجول، برفلیه، بیت شنه، بئر ماعین، البرج، عنابه، خربت البویره، خروبه و الکنیسه و اشغال زمین‌ها و تخریب خانه‌هایشان؛ در این منطقه بنا شد.
2. م: واحد ۵۰۴ یکی از واحدهای اطلاعات ارتش رژیم صهیونیستی است که زیرمجموعه آمان محسوب می‌شود. این واحد مسئول عملیات مخفی و پنهانی، ضداطلاعات، اطلاعات انسانی و ارزیابی اطلاعات است. واحد ۵۰۴ در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد. از آنجایی که همه ساکنان اراضی اشغالی موظف به دوره‌ای از خدمت در ارتش رژیم صهیونیستی هستند و پس از خدمت نیز به‌عنوان نیروی ذخیره قلمداد می‌شوند؛ با این سخن نیمرودی مشخص می‌شود هر سه دختر او، طی دوره خدمت‌شان در ارتش رژیم، در واحد 504 فعالیت داشته‌اند.