سرطان داروی نابودی خودش را ساخت
دانشمندان راهی پیدا کرده‌اند تا سلول‌های سرطانی را وادار کنند سلاح نابودی خودشان را از درون بسازند!
به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از ساینس دیلی، پژوهشگران ژاپنی روش آزمایشی جدیدی برای مقابله با سرطان ابداع کرده‌اند که در آن از گاز مونوکسیدکربن تولیدشده توسط سلول‌های سرطانی برای ساخت داروی کشنده سرطان درون همان سلول‌ها استفاده می‌شود. در این روش، به‌جای تزریق مستقیم داروهای سمی به بدن و قرار گرفتن بافت‌های سالم در معرض عوارض شیمی‌درمانی، ترکیبی ویژه وارد سلول‌ها می‌شود که با کمک مونوکسیدکربن موجود در تومور، ماده‌ای ضدسرطان تولید می‌کند. این پژوهش به سرپرستی کاتسونوری تاناکا در مؤسسه تحقیقاتی پیشگام ریکن انجام شده و نتایج آن در ۳ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۲ آبان ۱۴۰۵) در مجله نیچر کامیونیکیشنز منتشر شده است.
محققان برای اجرای این روش از ترکیبات حاوی فلز پالادیوم استفاده کردند که می‌توانند در واکنش با مونوکسیدکربن، ماده‌ای شیمیایی به نام فنانتریدینون تولید کنند؛ ترکیبی که برخی از مشتقات آن خاصیت ضدسرطانی دارند. از آنجا که موادی مانند گلوتاتیون می‌توانند این کاتالیزور فلزی را درون سلول غیرفعال کنند، پژوهشگران آن را داخل پروتئین آلبومین قرار دادند تا از تخریب آن جلوگیری شود. سپس این ترکیب را به مدت ۴۸ ساعت روی سلول‌های سرطانی کبد، دهانه رحم، سینه و ریه و همچنین سلول‌های غیرسرطانی آزمایش کردند. نتایج نشان داد ماده ضدسرطان در سلول‌های سرطانی تولید شد، اما در سلول‌های سالم اثری از آن مشاهده نشد. در آزمایش‌های بعدی نیز محققان موفق شدند مشتقی سمی‌تر از این ماده را مستقیماً درون سلول‌های سرطانی کبد تولید کنند که به آسیب دیدن این سلول‌ها منجر شد.
یکی از نگرانی‌های اصلی این روش، تولید ناخواسته داروی سمی در جریان خون و آسیب به سلول‌های خونی بود؛ اما آزمایش‌ها نشان داد این اتفاق رخ نمی‌دهد، زیرا مونوکسیدکربن موجود در خون عمدتاً به هموگلوبین متصل است و در این حالت نمی‌تواند واکنش شیمیایی موردنظر را فعال کند. پژوهشگران معتقدند این فناوری می‌تواند در آینده راه را برای نسل جدیدی از درمان‌های سرطان هموار کند که دارو را به‌جای تزریق در سراسر بدن، مستقیماً در محل تومور می‌سازند و احتمال آسیب به بافت‌های سالم را کاهش می‌دهند. با این حال، این روش هنوز در مرحله آزمایش‌های آزمایشگاهی قرار دارد و گروه تحقیقاتی قصد دارد در گام بعدی آن را روی مدل‌های حیوانی آزمایش کند؛ بنابراین هنوز نمی‌توان درباره اثربخشی و ایمنی آن در انسان اظهارنظر قطعی کرد.