حامیان جنگ پشت نقاب صلح‌طلبی!
روزنامه زنجیره‌ای سازندگی در جدیدترین گزارش خود با تیتر «مخالفان جنگ سوم»، یک‌بار دیگر پروژه بزک چهره رژیم‌های وابسته منطقه و کارسازی برای «عملیات سازش» را کلید زده است. این جریده غرب‌گرا با نادیده گرفتن ماهیت آشیانه‌ها و پایگاه‌های نظامی آمریکا در غرب آسیا، مدعی شده که «پایتخت‌های منطقه مسیر دیگری را دنبال می‌کنند» و از ریاض و دوحه تا آنکارا و اسلام‌آباد، «تلاش‌های دیپلماتیک برای جلوگیری از شعله‌ور شدن دوباره جنگ ادامه دارد».
سازندگی در دفاع از بازیگری ریاض می‌نویسد: «برای عربستان سعودی، بازگشت جنگ تنها به‌معنای تشدید یک بحران امنیتی نیست» و تاکید می‌کند که «ریاض تمایلی ندارد بحران موجود به یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر تبدیل شود و ترجیح می‌دهد واشنگتن فرصت بیشتری به دیپلماسی بدهد».
میرزا بنویس‌های این روزنامه حتی حضور مقامات نظامی سعودی در تهران را «شاهد اهمیت یافتن کانال‌های ارتباطی منطقه‌ای» قلمداد کرده‌اند. درباره قطر نیز عیناً آورده‌اند که «دوحه در سال‌های گذشته بارها تلاش کرده از طریق میانجیگری، تنش‌های میان تهران و واشنگتن را کاهش دهد». سازندگی حتی درباره امارات ادعا می‌کند که «محمد بن زاید پس از جنگ ۴۰ روزه به‌دنبال تنش‌زدایی و آشتی با تهران بوده است» و در تحلیل موضع ترکیه اشاره می‌کند که «اردوغان تلاش می‌کند ترکیه را در جایگاه یکی از کانال‌های فعال میانجیگری قرار دهد».
هرچند امیدواریم نویسندگان روزنامه زنجیره‌ای سازندگی دچار سوءتفاهم شده باشند! اما رویکرد آن‌ها چیزی جز پاک کردن صورت‌مسئله نیست. واقعیتی که جریان تسلیمی پشت واژه‌های اتو کشیده‌ای چون «تلاش دیپلماتیک» و «میانجیگری» پنهان می‌کند، این است که علت اصلی عجز و لابه امروز شیخک‌های بی‌غم منطقه، تنها ترس از «پاسخ فوری و بدون محدودیت ایران» در صورت بروز جنگ جدید است. آن‌ها صلح‌طلب نشده‌اند، بلکه می‌خواهند «تیر و ترکش‌های موشک‌های رعب افکن ایران» به تأسیسات نفتی و اقتصادی‌شان نخورد.
اعترافات اخیر سگ زرد، سند آشکاری بر بطلان این ادعاها است؛ ترامپ صراحتاً فاش کرد که کشورهای عربی منطقه نه‌تنها مخالف فشار بر ایران نیستند، بلکه خواهان «ادامه محاصره دریایی ایران» و «تداوم عملیات دروازه آهنین» هستند. این تناقض نشان می‌دهد که ما با «میانجیگری در ظاهر و همکاری راهبردی با واشنگتن و تل‌آویو در عمل» مواجهیم.
این روزنامه در بخش دیگری از گزارش با اشاره به اظهارات مسئولان کشور می‌نویسد که «اسرائیل پس از ایران به سراغ ترکیه و عربستان خواهد رفت» تا نتیجه بگیرد این تهدید «زمینه‌ساز همکاری بیشتر برای مدیریت بحران» است.
بررسی تحولات نشان می‌دهد که بازیگران منطقه هرچند از هزینه‌های سرسام‌آور یک جنگ فراگیر واهمه دارند، اما همچنان پایگاه امن سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا باقی مانده‌اند. در این میان، دستگاه رسانه‌ای جریان سازش‌کار نباید با واژه‌پردازی‌های فریبنده، حامیان دیروز تحریم و جنگ علیه ملت ایران را به عنوان فرشتگان صلح جا بزند.
در حقیقت، امنیت واقعی منطقه نه با دلالی سیاسی برای کاخ سفید و دادن سوخت و حریم هوائی به هواپیماهای آمریکایی، بلکه با اتکا به اقتدار دفاعی ایران و اخراج بیگانگان محقق می‌شود. تحرکات سران منطقه، تلاش برای حفظ جغرافیای میکروسکوپی‌شان از آتش انتقام ایران است، نه نسخه‌ای
برای نجات منطقه.