از فردوس نبوی(ص) تا روضه فاطمی(س) راهی بس طولانی و شگرف را پیموده‌ام! (مقاله وارده)
سید ابوالحسن موسوی طباطبایی
از کرانه‌های ناپیدای زمان، از گذرگاهِ سالیان و ادوار گمشده، از ژرفنای غباراندودِ قرون و از کانون مه‌آلودِ روزگاران آمده‌ام. من مسافری خسته و دورمانده‌ام که تاریخ و جغرافیا را درنوردیده تا به آستانه تو رسیده‌ام. در حریم نگاهت و بارگاه حضرتت.
ای مدینه! ای دیار پیامبر مهر و عطوفت! ای سرزمین عطرآگین وحی! ای ساحت رحمت و رستگاری! ای مأمن دل‌های مشتاق و قرارگاه جان‌های بی‌قرار و ای آشیان خاندان عصمت و طهارت! غبار این راه پررمز و راز را با زلال نگاه مهربانت از جانم بپیرای و زخم غربتم را با مرهم وصال التیام ده.
ای خاستگاه نور و بشارت! این سرگشته از راه رسیده را دریاب و پای فرومانده‌اش از این سفر بی‌پایان را به عَتَبه فیض و رحمتت برسان.
ای مدینه! ای آشناخویِ ازلی! من از غربت خویش گریختم تا به دامان الفت تو بیاویزم. آمده‌ام تا آوارگیِ قرن‌های حرمان و فراق را در تنگِ آغوش مهرپرورت به فراموشی بسپارم. آمده‌ام تا امواج سرکش و گریزان روحم را در ساحل امن تو رام کنم...
اما دریغ که با نخستین جرعه از جام لقا، شهد رؤیای دیرینه‌ام در کام حسرت گم شد و بُهت غمبارِ نشسته در چشمانت، بهار امیدم و غنچه‌های اشتیاقم را دستخوش تاراج خزان کرد.
چه اندوهِ گرانی است؛ در کُنج شبستان خاموش و ماتم‌افزای تو، پرنده غربت آشیان گزیده و آسمان غمگینت را ابرهای سوگ و هجران پوشانده است. در نگاه طوفانی‌ات اندوهی عمیق موج می‌زند که مرا به گرداب حیرت و حسرت فرو می‌برد.
هان ای مدینه! با من سخن بگو. ای نهانخانه حقایق مستور! ای مملو از رنج‌های بی‌پایان! ای صَدَفت نهفته‌دارِ دُردانه نبوی(ص). ای دُرجِ آکنده از نفحات مُشکینِ فاطمی و ای مخزنِ شمیمِ یاس زخمی!
مدینه! ای سینه آزرده‌ات گنجینه اسرار، با من سخن بگو. اینک چه وقت خاموشی است؟!
با من سخن بگو اما آهسته و به‌مدارا. مباد بند بغضِ گره‌خورده و انباشته در نایِ تو به‌یکباره بگسلد که سیلاب رازهای نهفته‌ات، خاک مرا بر باد می‌دهد و آتشفشان داغ‌های فروخفته‌ات، هستی‌ام را در گدازه‌های خویش ذوب می‌کند.
ای مدینه! از آن خانه‌ای سخن بران که خداوند بر منزلت عظیم و جایگاه بلندش اذن داده و خواسته است ذکر نام خودش در آن طنین‌انداز شود.(نور/۳۶) خانه‌ای بی‌آلایش؛ به ایجازِ «إنّا أعطَینا» و به عظمت کوثر. آنجا که فرشتگان مقرب به ادبِ اذنِ تشرّف و شوق دیدار، کوبه درگاهش را می‌نواختند، جبریل امین، در رواقش گهواره‌جنبان بود و ملائک، پاسداران حریمش. خانه‌ای که طاقِ خاکی - افلاکی‌اش سر بر قائمه عرش می‌سایید و دیوارهای خشتی‌اش آغوش رحمت و باروی فردوس برین بود.
از اهلِ آن بیتِ خُلدآیین بگو؛ ستودگانِ کتاب وحی، امینان ساحت رُبوبی و برکشیدگانِ مقام عصمت. از علی و فاطمه، حسن و حسین و زینب و ام‌کلثوم صلوات‌الله علیهم بگو. از آن یکی که جان رسول خدا(ص) بود و از دیگری که پاره تنش و نیز آنان که جگرگوشه‌ها و میوه‌های دلش بودند. همانان که در سایه‌سار آفتاب رسالت و در حریم امن و الفت می‌زیستند.
هر روز چون کوچه بنی‌هاشم از شمیم حضور پیامبر مهربانی(ص) سرشار می‌شد، حضرتش پس از درنگ بر درِ آن خانه وحی‌آشیان، با ندای «یا أهلَ بَیتِ النُّبُوَّه» بر اهل آن سلام می‌داد و آیه تطهیر را تلاوت می‌فرمود.
چه خجسته ایامی بود که اهل آن کاشانه در پرتو مهر رسول خاتم(ص) می‌زیستند! اما دریغا که با غروب آفتاب رسالت، شام فراق بر آن خانه سایه گسترد. ای مدینه! بازگو که پس از آن بر یادگاران پیامبر رحمت چه گذشت؟
***
از راز اشک‌های فاطمه(س) پرده برگیر. از چشمه دیدگانش که در فراق پدر از جوشش بازنایستاد و از ناله‌های جان‌سوزش که سکوت سنگین تزویر و خیانت را درهم شکست و در کوی و برزن طنین افکند. از داغی روایت کن که گذر ایام از سوز آن نکاست و تا واپسین دم حیات از ژرفای جانش زبانه می‌کشید.
بگو چرا مردمانت را از مروت و وفا بهره‌ای نبود تا در برابر محنت یگانه دخت پیامبر، زبان به تسلّی بگشایند و بر جراحت جان داغدارش مرهمی نهند؟ ای دریغ! حتی تاب سوگواری‌اش را نیاوردند و از ناله‌های جگرسوزش شِکوه کردند و فاطمه(س) ناگزیر خلوت بقیع را مأمن اشک‌های بی‌امان خویش ساخت و در بیت‌الاحزان با دلی آکنده از فراق پدر و با دیده خونبار سوگواری نمود.
ای قدمگاه رسالت! هنوز آن تبسم بهشتی فاطمه را به یاد داری؟ همان فروغی که بر جان علی می‌تابید و مرغ روحش در پرتو آن آرام می‌گرفت؟ اینک بگو بر آن ماهتابِ آسمان عصمت چه گذشت که خسوفی چنین غم‌انگیز بر سیمایش سایه افکند و تلألؤ لبخند را از رخسارش برگرفت؟
بگو چه شد که بازوی آن محبوبه خدا آماج تازیانه‌های بیداد گردید و چون شاخه‌ای نورسته در تندباد خزان شکست؟ از آن درِ نیم‌سوخته حکایت کن. از آتشی که بر آستان خانه وحی افروختند و از لحظه‌ای که آن امانت خدا و رسول، میان در و دیوار ماند. افشا کن چگونه ضربتِ در، شاخسار وجودش را شکست و مسمار گداخته، سینه عرش‌پناهش را چون تیغی آتشین شکافت. بگو به کدامین گناه استخوان پهلویش از هجوم کین و نامردمی شکست و قامتش زیر آن عداوتِ بی‌امان خمید.
از چادر عفافش بگو. آن ردای عصمتی که در کوچه خاک‌آلود شد. و نیز ماهِ رخساری که در پس ابر کبودِ جفا پنهان گشت و فاطمه(س) در برابر دیدگان کودک دلبندش حسن(ع) بر زمین افتاد...
... و از قامت بلند صبرش که در برابر آن همه مصیبت، استوار ایستاد و طوفان حوادث از پایش نیفکند.
آه..! از فرزندی بگو که در نهانخانه وجود مادر، پیش‌قراول کاروان شهدای راه ولایت شد. غنچه‌ای که پیش از رسیدن به نسیم آغوش مادر، در تندباد عصیان پرپر گشت. بگو بر فاطمه(س) آن گلشن عصمت و مام امامت چه گذشت که در عنفوان جوانی، نخل قامتش چنین در تندباد حوادث قرار گرفت و بهار عمرش در محاصره خزان نشست...
هان ای مهبط جبرئیل! بانویی را روایت کن که در کوران فتنه و پیمان‌شکنی، حریم ولایت را پاس داشت و بانگ حق‌خواهی‌اش، خیانتِ حزب نفاق و غدر را رسوا ساخت. از خطبه‌ای که نقاب فریب از رخ حقیقت‌گریزان برگرفت و نطق آتشینش صاعقه‌وار بر بنیان ستم و انحراف فرود آمد. و از فدکی که غصبش، برگ دیگری بر دفتر مظلومیت خاندان پیامبر(ص) افزود.
... پس از آن خروشِ حق‌طلبی بود که روزهای اندوه‌بار فراق و بلا فرارسید. بانویی که در برابر طوفان مصیبت هر روز نحیف‌تر می‌شد، اما دلش همچنان در حسرت دیدار پدر می‌گداخت و خاطرش از مظلومیت همسر نمی‌آسود. هوای بارانی چشمانش در خلوت خانه نیز سکون نداشت و نگاهش هر روز بیش از پیش، رنگ وداع به خود می‌گرفت. گویی فاطمه آرام‌آرام از این جهان نامهربان دل می‌برید و به لقای پدر می‌شتافت.
هان ای شهر پیامبر(ص)! در واپسین لحظات وداع چه دیدی که این‌چنین بغض ناگشوده در گلویت، راه سخن را بر تو بسته است؟... با من سخن بگو. از وصیت‌های زهرای اطهر(س) و وداع تلخ و آتشینِ آن شامِ سیاه و بارِ مصیبت محنت‌فزایی که بر خانه کوچک علی(ع) جان‌فرسا می‌نمود. بگو در آن شب غمبار و در آن وداع جان‌گداز چه گذشت؟
بگو چگونه تصویر سترگ مظلومیت در لوح زمان می‌گنجید؟ چرا ذوالفقار در نیام خون می‌گریست و از کنج عزلت خود خارج نشد. چگونه آه آتشین امیرالمؤمنین(ع) و اشک‌های سوزناکش بر جهان شرر نیفکند؟ بگو چگونه فرشتگان عرش‌پیما تاب دیدن چشمان گوهر‌فشان حسنین(ع) را داشتند؟
... با من دیگر از غسل شبانه و تشییع غریبانه دم مزن. و از مزاری که پنهان ماند. آه..!