این بازی را باید به هم زد(یادداشت روز)
اگر بخواهیم شرایط این روزهای حاکم بر «جنگ ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی» را در یکی دو جمله خلاصه کنیم، با دو مسئله برجسته و در عین حال موازی روبه‌رو خواهیم شد. یک: تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی دشمن که بخشی از آن -سوای از موفقیت‌آمیز بودن یا نبودن آن- به شکل محاصره ایران اعلام شده است که طرح «دروازه آهنین»، جدیدترین فاز آن است و دو: تلاش دشمن برای حفظ فضای «تجاوز نظامی» در ذهن‌ها، طوری که ما ایرانی‌ها حس کنیم، هر لحظه ممکن است دشمن تجاوزات خود را از سر بگیرد. حفظ این شرایط -که برخی به آن «نه جنگ و نه صلح» نیز می‌گویند- به نفع ما نیست و در مواجهه با آن باید کاملاً هوشیار بود و باید به هر شکل ممکن آن را به هم زد، چرا که ادامه هم‌زمان وضعیت «تداوم فشار اقتصادی و تمرکز مسئولان فقط به سمت خطر حمله نظامی» در بلندمدت می‌تواند دشمن را به اهدافش نزدیک کند. اگر «همه تمرکز» مسئولین دولتی روی «وقوع مجدد جنگ» بماند، آیا تمرکزی برای مقابله با جنگ اقتصادی می‌ماند؟! پاسخ روشن است. از تهدید‌های عریان، صریح و پی‌درپی دشمن نیز می‌توان نتیجه گرفت که بازی دشمن در حال حاضر، سرگرم نگه داشتن همه مسئولین کشورمان به خطر حمله نظامی است، تا فشارهای اقتصادی آرام آرام کار خود را بکند و در نهایت، کشورمان وادار به مذاکره از موضع ضعف و دادن امتیازاتی به دشمن شود که، در طول جنگ نظامی نتوانست به آن دست یابد. فلذاست که می‌گوییم، باید این بازی را به‌هم زد. یادآوری این نکته ضروری است که، خطر حمله نظامی منتفی نیست اما این احتمال را هم باید جدی گرفت که دشمن به مؤثر بودن حملات اقتصادی بیش و پیش از مؤثر بودن حملات نظامی امید بسته است چرا که طعم پاسخ قاطع ایران به تجاوزات نظامی‌اش را با پوست و گوشت خود چشیده است. ضمن این که، احتمال حمله نظامی زمانی افزایش می‌یابد که دشمن حریفش را در موضع ضعف ببیند! ذره‌ای نباید تردید داشت که در چنین شرایطی دشمن با گرفتن امتیاز نه تنها متوقف نخواهد شد بلکه آن را «پیام ضعف» تفسیر خواهد کرد و در چنین فضایی، چه در حال مذاکره باشیم چه نباشیم، حملات نظامی را از سر خواهد گرفت. چه بسا دشمن منتظر تأثیر فشارهای اقتصادی است تا حملات نظامی را
از سر بگیرد. حالا به این پیام رهبر انقلاب که فقط چند روز از صدور آن گذشته است توجه کنید:
«اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصوّر می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملّت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند.
این تصوّر باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است که ملّت مسلمان ایران در سایۀ توکّل و استقامت و مجاهدت به دست آورده است. آرزوی شیطان بزرگ، تسلیم بی‌قید و شرط
ملّت ایران است و کمترین گرایش تسلیم‌آمیز به دشمن سلطه‌گر، سرمایۀ عظیمی را که به برکت خون شهدا و با فداکاری آحاد ملّت به دست آمده بر باد خواهد داد و دشمن مستکبر را برای زیاده‌خواهی بیشتر و جنگ‌ها و جسارت‌های بعدی جری‌تر خواهد کرد.» (سیزدهم آبان‌ماه ۱۴۰۵)
ممکن است پرسیده شود، در این شرایط چه باید کرد؟ یا چگونه می‌توان این بازی را به‌هم زد؟ پاسخ این سؤال را شانزدهم شهریورماه ۱۴۰۵ رهبر شهید به‌خوبی داد: «در دنیا، در عالم سیاست، در عالم دیپلماسی، حوادثی اتّفاق می‌افتد؛ منتظر آنها نمانیم، کار خودمان را انجام بدهیم. آن کسانی که وظیفه‌شان آن کارها است، آنها را انجام می‌دهند. ما کار موظّف خودمان را انجام بدهیم. روحیه کار و تلاش را غلبه بدهیم بر حالت «نه جنگ، نه صلح» که دشمن می‌خواهد بر ما تحمیل کند. یعنی یکی از ضررها و خطرهای کشور همین حالت
«نه جنگ، نه صلح» است که خب خوب نیست، فضای خوبی نیست. روحیه کار را، روحیه تلاش را، همّت و انگیزه را، با گفتن، با عمل کردن، با نشان دادن نتایج، بر این حالت غلبه بدهیم».
اینجا رهبر شهید در واقع آن فضایی را که در سطور ابتدایی این یادداشت به آن اشاره کردیم، به‌هم می‌زند. این اظهارات یعنی، دولت و سایر مسئولین باید در چنین شرایطی، تمام تمرکزشان را روی انجام وظایف و تلاش و کار مضاعف برای بهبود شرایط قرار دهند. امروز اولین وظیفه دولت سر و سامان دادن به شرایط اقتصادی است و وظایف نیروهای مسلح نیز در آماده‌باش کامل بودن است. و قطعاً وظیفه دولت این نیست که ساعاتی پس از اظهارات دشمن مبنی بر اینکه «ایرانی‌ها به شدت به مذاکره نیازدارند... آنها برای مذاکره التماس می‌کنند»، از لزوم مذاکره تحت هر شرایطی بگوید! مذاکره، حتماً یک ابزار مفید است منتهی اینجا مشکل اصلی ما «مذاکره» نیست، «طرف مذاکره» با ما است! رفتن همه تمرکز دولت روی حل مشکلات از طریق «فقط مذاکره»، آن هم با دشمنی که هر دو حمله‌اش وسط مذاکره انجام شده، منطقی نیست.
پاسخ دادن به تجاوزات شبانه‌ای که دشمن آنها را «محدود» می‌نامد! متوقف کردن اظهاراتی که باعث شد دیروز قیمت بنزین در آمریکا از گالنی ۶ دلار به ۳ دلار سقوط کند، معتبر کردن تهدیداتی که برای مقابله با محاصره دشمن انجام شده، قطع امید کردن از اینکه «دشمن شرایط اقتصادی ما را بهبود ببخشد»، اداره امور کشور متناسب با شرایط و ... می‌تواند این «تله راهبردی» و «مدیریت توجه» دشمن را خنثی کند. ما تا اینجای کار به لطف خدای بزرگ، این مردم بی‌نظیر، آن نیروهای مسلح جان‌برکف، دشمن را، هم در میدان جنگ، هم در میدان افکار عمومی، هم در میدان سیاست به سختی شکست داده‌ایم. امروز رژیم صهیونیستی -به اعتراف ترامپ- در خاک آمریکا هم منفور است. همین‌طور نتانیاهو در اسرائیل! وال‌استریت ژورنال، فارن افرز، گاردین، سی‌ان‌ان، رویترز، بی‌بی‌سی، نیوزویک، نیویورک‌تایمز، سی‌بی‌اس، آکسیوس، فاکس‌نیوز و...ده‌ها رسانه دیگری غربی روزی نیست که از ضربات تاریخی ایران به آمریکا و رژیم صهیونیستی گزارش یا تحلیلی نروند و از آن طرف، فرید زکریا، فرانسیس فوکویاما، جان مرشایمر، اسکات ریتر، پل راجرز، رابرت پیپ و... از جمله ده‌ها کارشناس برجسته و شناخته شده دنیا هستند که یا صراحتاً اعلام کرده‌اند «ایران آمریکا و رژیم صهیونیستی را شکست داد» یا خسارت‌های وارد شده به آمریکا و رژیم صهیونیستی را
«قابل توجه» و «سنگین» اعلام کرده‌اند یا نوشتند «ایران آمریکا را به تسلیم کامل واداشت». اینجا فقط به‌عنوان یک نمونه به اظهارات فرانسیس فوکویاما فیلسوف سیاسی اشاره کرده و میگذریم. او در مقاله خود برای «پرسوئیشن» توافق آتش‌بس ترامپ را «تسلیم کامل آمریکا» توصیف کرد و گفت ترامپ به دلیل افزایش قیمت نفت و فشار تورمی ناشی از تنگه هرمز «چاره‌ای جز عقب‌نشینی و پذیرش بازگشت به وضعیت قبل از 28 فوریه نداشت... دیدیم که هیچ تغییر رژیمی رخ نداد، هیچ تسلیم بی‌قید و شرطی رخ نداد، هیچ تعهدی برای تحویل ذخایر اورانیوم غنی‌شده یا توقف غنی‌سازی انجام نشد و....»
غرض از بیان این بدیهیات آن بود که یادآوری کنیم، با کمک خدای مهربان تا اینجای کار ما جنگ را بُرده‌ایم و به قول ستون‌نویس فارن‌افرز که تیتر زد
Iran Won the War but May Lose the Peace.....مبادا صلح را ببازیم!
جعفر بلوری