پهپاد پرسه‌زن رضوان نسخه بومی و پیشرفته‌تر لانست روسی
پهپاد پرسه‌زن انتحاری رضوان (رعد۲) به عنوان نسخه بومی و پیشرفته‌تر لانست روسی، به عنوان یک بازوی تهاجمی هوشمند و نقطه‌زن در نبردهای نیروی زمینی سپاه عملیاتی شده است.
تحولات سال‌های اخیر در میادین نبرد و نقش تعیین‌کننده سامانه‌های بدون‌سرنشین، راهبرد نیرو‌های مسلح را از تمرکز صرف بر تسلیحات سنگین به سمت توسعه جنگ‌افزار‌های سبک، شبکه‌محور و واکنش‌سریع سوق داده است. در همین راستا، به‌کارگیری عملیاتی پهپاد پرسه‌زن انتحاری رضوان (رعد ۲) در سازمان رزم نیروی زمینی سپاه، نشان‌دهنده گامی مهم در ارتقای توان تهاجمی یگان‌های تاکتیکی در درگیری‌های پیرامونی و فواصل نزدیک است.
این پرنده که از نظر فرم ظاهری، آیرودینامیک بال‌های ضربدری و فلسفه عملکردی شباهت به مهمات پرسه‌زن معروف لانست ساخت روسیه دارد، نشان می‌دهد صنایع دفاعی کشورمان با الگوبرداری از الگو‌های اثبات‌شده در نبردهای مدرن، تسلیحات بومی متناسب با نیاز‌های جغرافیایی و عملیاتی ایران را توسعه داده‌اند. مهمات پرسه‌زن لانست در جنگ اوکراین به عنوان یکی از کارآمدترین تسلیحات ضدزره و تهاجم نقطه‌زن شناخته شده‌اند. نمونه ایرانی یعنی رضوان نیز با الهام از همین طراحی موفق طراحی شده است. این پهپاد به صورت تخصصی برای درگیری‌های نزدیک، انهدام ادوات زرهی، سنگر‌های مستحکم و تجمع نیرو‌های متخاصم در مناطق صعب‌العبور و کوهستانی به کار گرفته می‌شود. طراحی آیرودینامیکی این پرنده با بال‌های X شکل، قابلیت مانورپذیری فوق‌العاده‌ای به آن می‌بخشد که برای شیرجه نهائی روی هدف حیاتی است.
پهپاد رضوان که در جریان رزمایش اقتدار پیامبر اعظم (ص) ۱۹ به کار گرفته شد، در کلاس مهمات سرگردان قرار دارد؛ دسته‌ای از تسلیحات که خط تمایز میان موشک‌های هدایت‌شونده و پهپاد‌های شناسایی را از میان برداشته‌اند. از دیدگاه تحلیلی نبرد زمینی، رضوان پاسخی مؤثر به نیاز مبرم تیم‌های تکاور و یگان‌های واکنش سریع برای دستیابی به آتش دقیقِ هوائی بدون اتکا به زنجیره پیچیده و زمان‌بر پشتیبانی توپخانه‌ای یا بالگردی است.
این سامانه از یک سامانه پرتاب استوانه‌ای سبک بهره می‌برد که پرتاب سریع آن را در چند دقیقه و بدون وابستگی به باند پروازی، امکان‌پذیر می‌سازد. از منظر تاکتیکی، این ویژگی مانورپذیری بالایی به پرنده در مناطق جغرافیایی پیچیده، معابر کوهستانی و محیط‌های شهری می‌بخشد؛ نقاطی که تسلیحات سنگین در آنها آسیب‌پذیر بوده یا امکان مانور ندارند. پهپاد رضوان با مداومت پروازی ۲۰ دقیقه و شعاع عملیاتی ۲۰ کیلومتر، چتر شناسایی و تهاجمی قابل‌توجهی را فراتر از خط مقدم در اختیار فرمانده میدانی قرار می‌دهد.
قلب هدایت این ریزپرنده، از طریق دوربین تعبیه‌شده در دماغه است. ارسال زنده داده‌های تصویری به کنترلر دستی اپراتور، امکان گشت‌زنی در منطقه و جست‌وجوی هدف، تغییر لحظه‌ای تصمیم بر اساس تحولات صحنه نبرد و انطباق دقیق نقطه اصابت را فراهم می‌کند. در میدان‌های آکنده از جنگ الکترونیک و درگیری‌های چریکی، این شیوه هدایت خطای شلیک را به صفر نزدیک کرده و توانایی انهدام اهداف متحرک، تجمعات متخاصم، مواضع تیربار و کمین‌های پنهان دشمن را تا حد چشمگیری افزایش می‌دهد.
به گزارش خبرگزاری دانشجو، الحاق رضوان در امتداد سامانه‌های پرسه‌زنی نظیر معراج ۵۲۱، سبک رزم نیروی زمینی سپاه را در حوزه پدافند فعال و تهاجم موزاییکی تقویت می‌کند. تبدیل هر دسته پیاده به یک پایگاه تهاجم هدایت‌شونده، هزینه‌های تحمیلی به دشمن را به‌شدت افزایش می‌دهد چرا که مقابله پدافندی با یک پرنده کوچکِ پنهان‌کار با سطح مقطع راداری پایین، از نظر اقتصادی و تداوم زنجیره تأمین تسلیحات پدافندی، نامتقارن و ناممکن است. رضوان (با نام رعد ۲ هم شناخته می‌شود) را باید نمونه‌ای از بازتعریف فناوری‌های ارزان‌قیمت، نقطه‌زن و کشنده در قالب یک ابزار قدرتمند بازدارندگی در جغرافیای دفاعی ایران دانست.