بادبادک‌هایی که کودکان غزه به خاک می‌سپارند

ممنوعیت عملی ورود اسباب‌بازی به غزه، در کنار ویرانی پارک‌ها و فقر خانواده‌ها، کودکان این منطقه را از ابتدائی‌ترین امکان‌های بازی محروم کرده است. در غزه، عروسک و توپ فوتبال نیز کمیاب شده‌اند و مادران برای شاد کردن فرزندانشان به ساخت اسباب‌بازی‌های دست‌ساز روی 
آورده‌اند.
پس از سه سال جنگ و محاصره غزه و ممانعت در ورود کالا، تهیه اسباب‌بازی در غزه را دشوار کرده است. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، اسباب‌بازی‌های محدودی آن‌هم عمدتاً از مسیرهای غیررسمی وارد می‌شوند و تعدد واسطه‌ها قیمت آنها را تا چند برابر افزایش داده است. مبالغی که برای بسیاری از خانواده‌های گرفتار فقر، خارج از توان خرید است.
همچنین تخریب پارک‌ها و فضاهای سبز، تراکم جمعیت در اردوگاه‌ها و آوارگی‌های مکرر، فرصت بازی در محیط شهری را نیز از آنها گرفته است. در همین حال، پژوهش‌های سازمان «وار چایلد بریتانیا» از ابعاد بحران روانی کودکان حکایت دارد: ۸۷ درصد کودکان بررسی‌شده علائم ترس شدید داشته‌اند، ۷۹ درصد کابوس‌های شبانه را تجربه کرده‌اند و ۹۶ درصد احساس کرده‌اند مرگشان نزدیک است.
در چنین شرایطی، شیرین القاضی، معلم و مادر پنج فرزند در غزه، با پارچه و کاموا عروسک می‌دوزد تا کودکان اطرافش از داشتن اسباب‌بازی محروم نمانند. او کار را برای فرزندان خودش آغاز کرد، اما با استقبال همسایه‌ها و دیگر کودکان، ساخت عروسک‌ها را گسترش داد. برای کودکانی که در میان ویرانه‌ها زندگی می‌کنند، همین اسباب‌بازی‌های ساده فرصتی برای تجربه بخشی از کودکی است؛ فرصتی که جنگ از بسیاری از آنها گرفته است.