آرایش مشترک ترامپ و جریان تسلیم در برابر اقتدار ایران!
در شرایطی که محور جنایتکار صهیونیستی-آمریکایی به سرکردگی نتانیاهو و ترامپ، وقیحانه از گزاره شومِ «براندازی» و «نابودی» سخن می‌گویند و تحرکات و تهدیدات نظامیِ زنجیره‌ای‌شان نشان‌دهنده خیالی خام و حماقتی جدید است، جریانِ تسلیمی و روزنامه‌های زنجیره‌ای اصلاحات، بار دیگر به جای ایستادگی، پرچم سفید را بالا می‌برند!
روزنامه زنجیره‌ای «سازندگی» در تیتر و گزاره‌های تأمل‌برانگیز خود، با تحریف واقعيات میدان، نسخه‌ای به غایت انفعالی پیچیده و با پوشش تحریف‌شده سخنان رئیس‌جمهور، مدعی شده است که «نباید دیپلماسی را تعطیل کرد!»
این روزنامه در گزارش خود می‌نویسد: «اما چگونه می‌توان به این وضعیت پایان داد؟ هر خبر امیدوار‌کننده‌ای که احتمال درگیری را کاهش دهد و تلاشی برای دستیابی به توافق‌هایی بر مبنای منافع کشور و مردم باشد، قابل دفاع و سنجش است. البته مذاکره به‌تنهائی تضمین‌کننده نتیجه نیست؛ طرف مقابل نیز باید اراده و تعهد خود را در عمل نشان دهد. با این حال، ناکامی یک دور گفت‌وگو یا از بین رفتن یک تفاهم اولیه نباید ما را به سوی مسیر دیگری ببرد. نباید دیپلماسی را تعطیل کرد. هنر سیاستگذار آن است که ضمن حفظ آمادگی دفاعی، راه‌های کاهش تنش و تأمین منافع ملی را باز نگه دارد. بنابراین پایان دادن به وضعیت «نه جنگ، نه صلح» فقط یک مطالبه در حوزه سیاست خارجی نیست؛ ضرورتی اقتصادی و اجتماعی و سیاسی
نیز هست.»
این نگاه سراسر بلاهت در حالی است که دشمن مستاصل، زبان منطق و گفت‌وگو را نمی‌فهمد و تنها راه مهار گرگ‌های حاکم بر واشنگتن و تل‌آویو، اقتدار، سیلی محکم میدانی و خنثی‌سازی تهدیدات از موضع قدرت است.جریان هماهنگ با غرب اما در نقطه‌ای که باید صف واحد مقاومت و بازدارندگی تشکیل شود، با پمپاژ «ترس از جنگ» و بزرگ‌نمایی توهمات دشمن، عملاً در پازل جنگ روانی دشمن بازی می‌کند.
تکرار این گزاره که «نباید دیپلماسی را تعطیل کرد» در زمان آتش‌بار روانی دشمن، نه تدبیر سیاسی، که گدایی مذاکره و دعوت به تسلیم است. آیا وادادگی از این بالاتر که در اوج تهدیدات نظامی دشمن، کاسه داغ‌تر از آش شویم و نسخه تسلیمِ تدریجی را به عنوان راهکار برون‌رفت از وضعیت «نه جنگ، نه صلح» قالب کنیم؟!
ملت مبعوث ایران بارها ثابت کرده است که پاسخ حماقت دشمنان را نه با التماس، که با پاسخ پشیمان‌کننده خواهد داد؛ جریانی که مشق عقب‌نشینی می‌کند، بهتر است به جای سنگ‌اندازی در مسیر اراده ملی، نگاهی به آرایش معنادار دشمن بیندازد.