«سپیده»؛ تبیین واقعیتهای زندگی در غرب و نقدِ سراب مهاجرت
رسول شمالیورزنده
برنامه تلویزیونی «سپیده» که شبهای چهارشنبه و پنجشنبه بهصورت زنده از شبکه یک سیما روی آنتن میرود، در تازهترین قسمتهای خود با ورود به فضای مقاومت ملی در جریان «جنگ تحمیلی ۱۲ روزه»، «جنگ رمضان» و «نبرد هرمز»، روایتی متفاوت و اثرگذار از بازگشت هموطنان خارج از کشور به وطن ارائه داده
است.
این برنامه با تمرکز بر تجربه ایرانیانِ مهاجرتکرده به اروپا و آمریکا، از زاویهای نو به تصمیم کسانی میپردازد که با درک ماهیت واقعی زندگی در غرب، در این شرایط حساس ترجیح دادهاند رفاهِ ظاهری را رها کرده و برای همراهی با مردم مقاوم خویش به آغوش کشور بازگردند.
آنچه در قسمتهای اخیر «سپیده» مخاطبان را تحتتأثیر قرار داد، تجلی احساس غرور، هویت ملی، ارزشهای دینی و تعلق خاطر به فرهنگ دیرینه ایرانی-اسلامی در کلام مهمانانی بود که سالها تجربه زیست در خارج از کشور را داشتهاند.
این برنامه برخلاف سیاهنماییهای معمول، با نگاهی موشکافانه به جنبههای استعماری و بهرهکشیِ نظامهای غربی از نخبگان جهان سوم میپردازد. مهمانان برنامه به روشنی تبیین کردند که دول غربی هرگز به دنبال پیشرفت یا انتقال دانش به جوانان ما نیستند، بلکه با برنامهریزی حسابشده، نیروهای خلاق و استعدادهای برتر ایرانی را صرفاً به عنوان نیروی کار و مزدبگیر برای پیشبرد منافع خود به خدمت
میگیرند.
متأسفانه در حال حاضر برخی سازوکارهای غیررسمی در محیطهای دانشگاهی کشور، جوانان و دانشجویان نخبه را به سمت مهاجرت و ادامه تحصیل در غرب سوق میدهند.
اما روایتهای واقعی و بیواسطه مهمانان «سپیده» که خود روزی با همین رؤیاها قدم در راه مهاجرت گذاشتند، خط بطلانی بر این سراب توهمزا میکشد. آنان صریحاً اذعان میکنند که کیفیت علمی بسیاری از دانشگاههای داخلی به مراتب بالاتر از مراکز غربی است و تحصیل و زیست در غرب، جز حس استیصال، هویتزدایی و پشیمانی حاصل دیگری برایشان نداشته
است.
یکی از ابعاد ارزشآفرین این برنامه، همراهی همزمان مهمانان بازگشته با تجمعات خیابانی و حماسه پایداری مردم در دفاع از میهن دربرابر جبهه آمریکایی-صهیونیستی است. «سپیده» زنگ خطری جدی و تلنگری هوشیارکننده برای آن دسته از خانوادهها و جوانانی است که تحتتأثیر تبلیغات سوداگران مهاجرت و رسانههای بیگانه، در رؤیای کاذب زندگی غربی به سر میبرند.
پخش چنین برنامههای آگاهیبخش و افشاگرانهای از رسانه ملی، راهنمائی دلسوزانه برای حفظ سرمایههای انسانی و صیانت از استقلال علمی و فرهنگی کشور است که امیدواریم تداوم و توسعه
یابد.