لباس سپیدی که جامه سرخ شهادت شد (حدیث دشت عشق)
شهید «حسین عشقی»، متولد ۲۱ فروردین ۱۳۷۵ در روستای بام اسفراین، از همان دوران نوجوانی و سپس سال‌های تحصیل در دانشگاه علوم‌پزشکی نیشابور، دغدغه خدمت به مردم را داشت؛ از جمع‌آوری کمک برای نیازمندان تا حضور فعال در گروه‌های جهادی در دوردست‌ترین نقاط کشور مانند سیستان‌وبلوچستان و سرپل‌ذهاب. حسین پس از فراغت از تحصیل، لباس مقدس پرستاری را بر تن کرد و در بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد مشهد مشغول به خدمت شد. او چه در ایام سخت همه‌گیری کرونا در بخش آی‌سی‌یو و چه در امدادرسانی به آسیب‌دیدگان سیل و زلزله، همواره در صف اول ایثار قرار داشت و در کنار خدمت به بیماران، برای تامین معاش خانواده‌اش نیز بی‌وقفه تلاش می‌کرد. زندگی مشترک حسین و همسرش «مهسا» از سال ۱۳۹۹ و در اوج بحران کرونا آغاز شد؛ پیوندی لبریز از محبت و رفاقت که ثمره آن فرزندی به نام «علی‌سان» شد؛ نامی که به خاطر ارادت ویژه شهید به امیرالمؤمنین(ع) انتخاب گردید. حسین که با گذراندن دوره‌های «طب رزم» خود را برای شرایط سخت آماده کرده بود، با آغاز جنگ تحمیلی داوطلبانه به‌عنوان پرستار جهادی راهی تهران شد. او سرانجام در ۱۶ فروردین‌ماه ۱۴۰۵، در جریان حملات جنایتکارانه و تجاوزکارانه دشمن آمریکایی-صهیونیستی، در سن ۳۰سالگی به فیض عظیم شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش پس از تشییع باشکوه مردم مشهد و ادای نماز توسط آیت‌الله علم‌الهدی، در حرم مطهر رضوی به خاک سپرده شد. از او یادگاری ارزشمند از جهاد، مردم‌داری و وصایایی از جنس ایمان و ایستادگی بر جای مانده است.