اعلام جزئیات اجرای مرحلهای «شبکه ملی مراقبت سرطان» از مهرماه
دبیر کمیته ملی پیشگیری و کنترل سرطان، جزئیات طراحی و اجرای «شبکه ملی مراقبت سرطان» را تشریح کرد.
به گزارش وبدا، علی مطلق اظهار داشت: هدف برنامه «شبکه ملی مراقبت سرطان» آن است که مراقبت سرطان از مجموعهای از خدمات پراکنده به یک مسیر منسجم، تیممحور و قابل رهگیری تبدیل شود؛ بهگونهای که بیمار از زمان ورود به شبکه، در مراحل تشخیص، درمان و پیگیری، مسیر مشخصی داشته باشد و در میان مراکز و ارائهدهندگان مختلف رها نشود.
مطلق افزود: در این مدل قرار نیست مرکز درمانی جدیدی ایجاد شود؛ بلکه ظرفیتهای موجود کشور در قالب یک شبکه به یکدیگر متصل میشوند. مراکز و پزشکان واجد شرایط به شبکه میپیوندند و براساس نوع سرطان، تخصص و تجربه ارائهدهنده، ظرفیت واقعی مرکز، محل زندگی بیمار و سایر معیارهای تعریفشده، بیمار به تیم و مرکز متناسب هدایت میشود. وی ادامه داد: ثبت اطلاعات و ارجاع و پیگیری بیمار تا دریافت خدمت نیز کمک میکند مشخص باشد بیمار در چه مرحلهای قرار دارد، خدمت موردنیاز را دریافت کرده است یا خیر و مسئول ادامه مسیر او چه فرد یا مرکزی است.
آغاز مرحله نخست از مهرماه
با تمرکز بر سرطان سینه
دبیر کمیته ملی پیشگیری و کنترل سرطان با اشاره به اجرای مرحلهای شبکه گفت: اجرای شبکه بهصورت مرحلهای انجام میشود و فاز نخست از مهرماه با تمرکز بر سرطان پستان آغاز خواهد شد. در این مرحله مراکز و ارائهدهندگان آماده شناسایی میشوند، ظرفیت واقعی خدمات مشخص میشود و مسیر ارجاع از تشخیص زودهنگام و ارزیابی اولیه تا تصویربرداری، نمونهبرداری، پاتولوژی و در صورت اثبات سرطان، ورود به درمان، بهصورت عملی مورد آزمون قرار میگیرد. پس از ارزیابی و تکمیل این مرحله، برنامه این است که تا پایان سال دامنه شبکه به سایر سرطانهای اولویتدار نیز گسترش یابد.
«رایگان شدن درمان سرطان» به چه معناست؟
مطلق درباره موضوع «رایگان شدن درمان سرطان» نیز تأکید کرد: جهتگیری برنامه این است که بیمارانی که در چارچوب شبکه و از مسیر تعریفشده خدمات دریافت میکنند، برای خدمات تحت پوشش در بخش دولتی با حداقل پرداخت از جیب و در موارد تعریفشده بدون پرداخت مستقیم بیمار خدمت دریافت کنند.
وی افزود: در مورد داروها و سایر خدمات پرهزینه نیز هدف این است که در قالب شبکه و با استفاده هماهنگ از ظرفیت بیمههای پایه و تکمیلی، صندوق حمایت از بیماریهای خاص و صعبالعلاج، منابع دولتی و سایر ظرفیتهای حمایتی، حداکثر پوشش مالی ممکن برای درمانهای مورد تأیید فراهم شود؛ بهگونهای که مسائل مالی تا حد امکان مانع دریافت درمان استاندارد نشود.