آقای مرعشی! منبع اخبار شما سوراخ است!
حسین مرعشی، دبیرکل حزب اشرافی کارگزاران سازندگی اخیراً در ادعایی عجیب مدعی شده پکن ادامه تعاملات و سفر نماینده ویژه ایران را مشروط به چهار گام کرده است: « ۱- باز کردن تنگه توسط ایران، ۲- دریافت نکردن هیچگونه عوارضی، ۳- پایان دادن به اختلافات خود با عربستان، ۴- پایان دادن به اختلافات خود با آمریکا!»
این سناریوسازی البته خیلی زود سنگقلاب شد؛ دفتر نماینده ویژه جمهوری اسلامی ایران در امور چین با صدور اطلاعیهای صریح، تکتک این شروط مندرآوردی را تکذیب و اعلام کرد چنین فضاسازیهایی از اساس عاری از حقیقت است و با منطق روابط دو کشور همخوانی ندارد.
اما قصه از تکذیب یک دروغ ساده فراتر میرود؛ مسئله، خط خیانتی است که پشت این کاسبی رسانهای پنهان شده. ادعایی که حتی رسانههای زنجیرهای واشنگتن و بازوهای عملیات روانی ترامپ هم جرئت مونتاژ آن را نداشتند، ناگهان از زبان دبیرکل یک حزب مدعی اصلاحات بیرون میزند! جناب مرعشی گویا در نقش جادهصافکن سیاستهای کاخسفید، احساس تکلیف کرده تا روابط راهبردی ایران با شرکای شرقی را از درون مسموم کند. خطای محاسباتی در حوزه سیاست خارجی یک بحث است، اما پناه بردن به دروغ و فریب عمومی بحثی دیگر است. یک چهره سیاسی میتواند بنبست تحلیلی داشته باشد اما بهتر است شریف بماند و دروغ نگوید؛ ولی وقتی اشرافیت سیاسی، مشی غلط خود را به جعل اخبار گره میزند، محصول آن چیزی جز یک خفت رسانهای نخواهد بود.
این پمپاژ ناامیدی در حالی صورت میگیرد که واقعیت چیز دیگری است. پکن نه تنها زیر بار فشارهای یکجانبه و تحریمهای تازه آمریکا علیه تهران نرفته، بلکه مبادلات تجاری و صادرات نفت ایران در اوج حساسیتهای منطقهای و شرایط جنگی، جهش چشمگیری را تجربه کرده است. عینک غربزدگی اما قدرت دیدن واقعیت را از این جماعت گرفته است؛ در منظومه فکری امثال مرعشی، اگر واشنگتن مدارس و عروسیهای این ملت را صدها بار بمباران کند، باز هم کعبه آمال است و باید در برابرش زانو زد! اما اگر قدرتهای شرقی در شورای امنیت، قطعنامههای غربی را علیه ایران وتو کنند، غیرقابل اعتمادند و باید تخریب شوند. همین نگاه تحقیرآمیز و رفتارهای دوگانه بود که در دولت دوازدهم، تعاملات شرقی کشور را به حضیض برد تا جایی که حتی رئیسجمهور وقت، پشت درهای بسته تماسهای بیجواب پکن ماند. خسارتبارتر اینکه این آدرسهای غلط، اتفاقی نیست. مرعشی همان کسی است که پیشتر در سال 1404 با حاتمبخشی عجیب، از کد ۲۵۰۰ میلیارد دلاری برای معامله و مذاکره با آمریکا رونمایی کرده بود.ای کاش این جریان سیاسی، یکدهم بیاعتمادی و سنگاندازیاش در مسیر کشورهای دوست، را صرف بدعهدیهای نیمقرنه آمریکا میکرد؛ نه آنکه برای لبخند واشنگتن، منافع ملی کشور را روی میز قمار سیاست قربانی کند.