لبخند خدایی (حدیث دشت عشق)
میهندوستی و ولایتمداری، همیشه بر دوش انسانهای مخلصی است که در عین سادگی و بیادعایی، حماسه میآفرینند. شهید مهندس رضا قبادی پرمهر، متولد ۱۸ آبان ۱۳۶۴ در رشت، یکی از همین مجاهدان بینامونشان بود که با تکیه بر ایمان و تخصص، سالها عمر خود را وقف اعتلا و آبادانی کشور کرد. رضا در خانوادهای متدین رشد یافت که پیش از او، داغ شهادت عمو (شهید فرضالله) و داییاش (شهید پاپور مقتدر) را در دفاع مقدس چشیده بودند. او از ۱۶ سالگی به عنوان مکبر و فعال پایگاه بسیج میرزا کوچک رشت، مسیر نورانی مسجد را پیمود. در ۱۸سالگی پای سفره عقد نشست و با وجود شرایط اقتصادی دشوار، همزمان با کار و تحصیل در مقاطع کاردانی و کارشناسی مهندسی عمران، بار مسئولیت خانواده را به دوش کشید. شهید قبادی پرمهر بیش از ۹ سال از عمر خود را دور از خانواده، در سختترین پروژههای عمرانی قرارگاه خاتمالانبیا(ص) در نهاوند، بوشهر، بندرعباس و کرمانشاه گذراند. همکاران و خانوادهاش او را با لبخند همیشگی، بیعلاقگی مطلق به دنیا و خوشرویی بیمانندش میشناختند. با آغاز هجمهها و شرایط جنگی کشور، این مهندس پرتلاش که در دانشگاه امام حسین(ع) مشغول خدمت بود، لحظهای از پای ننشست. سرانجام در بامداد ۱۴ اسفند ۱۴۰۴، بر اثر حمله موشکی رژیم صهیونیستی به دانشگاه امام حسین(ع) به فیض شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در زادگاهش رشت، در جوار آرامگاه شهید میرزا کوچک جنگلی به خاک سپرده شد.