عشق، خانواده و معراج (حدیث دشت عشق)

شهید جمشید غلامی، متولد ۲۷ اردیبهشت ۱۳۶۴ در قروه و پرورش‌یافته دهگلان، تمثالی دلاورانه از خدمت مخلصانه و مهر پدرانه است. او که تحصیلاتش را در رشته مهندسی بیمه به پایان رسانده بود، سال ۱۳۹۱ با عشقی عمیق لباس سبز پاسداری در سپاه بیت‌المقدس کردستان را به تن کرد و این مسیر را افتخاری بزرگ برای پاسداری از وطن می‌دانست. شهید غلامی نمونه‌ای والامقام از اخلاق و ایمان بود. در ۱۶ سال زندگی مشترک، احترام عمیق او به والدین زبانزد بود. ثمره زندگی او دو دختر به نام‌های «ستایش» و «نیایش» بودند؛ دخترانی که روح و جان پدر محسوب می‌شدند. به تعبیر ماندگار شهید: «ستایش مایه افتخارم و نیایش مایه آرامشم است». او که همیشه می‌گفت: «اگر صد سال هم عمر کنم، آخرش شهادت می‌خواهم»، روزهای پایانی عمرش آکنده از آرامشی آسمانی بود. در آخرین سفر زیارتی به حرم امام رضا (ع) از خدای خویش توفیق شهادت خواست. شب قبل از شهادت، دخترانش را با نگاهی پر از حسرت و محبت در آغوش کشید و با آن‌ها وداع کرد. سرانجام در ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴، این پاسدار رشید در جریان حمله رژیم صهیونیستی به پادگان شهید کاظمی سنندج، در حالی که روزه‌دار بود، به آرزوی دیرینه‌اش رسید و آسمانی شد. پیکر مطهر او با تشییع باشکوه مردم دهگلان در خاک این دیار آرام گرفت تا یاد و راهش چراغ راه فردا باشد.