شگرد جدید مدعیان اصلاحات برای «نقد کردن چک تسلیم»!
فعال مدعی اصلاحطلبی بار دیگر به بازسازی گزارههای تکراری و شکستخورده جریان سازش پرداخت.
«حشمت.ف» نماینده سابق مجلس که بارها با اظهاراتی مغایر با منافع ملی، تشویق رسانههای معاند را در پی داشت اخیرا در گفتوگو با یکی از روزنامههای زنجیرهای، به تخریب جریان انقلابی و متهم کردن مدافعان امنیت اقدام کرده است.
وی با وارونهنمایی ریشه رویدادهای اخیر، جریان انقلابی را به «عادیسازی جنگ» متهم کرده و مدعی شده است: «یک جریان تندرو در ایران نه با حل موضوعات اختلافی بلکه با اصل مذاکره مشکل دارد و لذا میبینیم همین که امکان رفع اختلاف ایران و آمریکا بر سر تنگه هرمز جدی میشود بلافاصله از ضرورت رسیدن به بمب اتم صحبت میکنند... اینها مواضع یا رویدادهای خطرناکی است که جنگ را در کشور عادی میکند و اینها قبلا تحریمها را عادی کردهاند و دلیلش این است که در این عادیسازی جنگ و تحریم سود میبرند و این ملت است که آسیب میبیند.» این ادعای عجیب در حالی مطرح میشود که وی تعمداً نقش اصلی آمریکا و رژیم صهیونیستی بهعنوان عاملان اصلی جنایت و جنگ را نادیده میگیرد. وی با چشمپوشی از تجارب پرهزینه قبلی، حاکمیت را به بازگشت به توافقات شکننده فراخوانده و میگوید: «ایران و آمریکا باید از این فرصت پیشآمده برای بازگشت به تفاهمنامه اسلامآباد استفاده کنند... اگر دو طرف از این وقفه استفاده کنند و به تفاهمنامه اسلامآباد برگردند و در عین حال تندروهای داخل کشورهای خود را کنترل کنند، فرصت خوبی است.»
نکته قابل تأمل اینجاست که وی قبلاً هم مدعی شده بود: «در شرایطی که همه این کشورها در حال آباد شدن هستند، ایران درگیر جنگهای بیپایان شده است.»
اتهامزنی به نیروهای انقلابی تحت عنوان «سود بردن از عادیسازی جنگ و تحریم»، سناریوی کهنهای است که جریان سازش هرگاه در میدان تحلیل کم میآورد، برای فرار از پاسخگویی به آن متوسل میشود. مطرحکنندگان این ادعاها تعمداً فراموش کردهاند که آنچه تا امروز سایه تهدیدات عینی را از سر کشور کم کرده، همین توان بازدارندگی، اقتدار دفاعی و پاسخهای قاطع به زیادهخواهیهای دشمن بوده است، نه دلبستن به لبخندهای دیپلماتیک یا توافقات
روی کاغذ.
برچسب «تندروی» زدن به توان بازدارندگی ملی و توصیه به انفعال در برابر زیادهخواهیهای کاخ سفید، نه نشانهای از عقلانیت، بلکه تکمیلکننده پازل فشار دشمن برای گرفتن ابزارهای قدرت از دست ملت ایران است. عقبنشینی در برابر دشمنی که صراحتاً به دنبال تضعیف مؤلفههای قدرت ایران است، نه یک مانور تاکتیکی، بلکه راهی مواصلاتی برای هدایت کشور به سمت «نرمالیزاسیون» و خلع سلاح تدریجی است.