دانشمندی که بیماران سرطانی مدیون او هستند! (حدیث دشت عشق)
در تلاقی ایمان، اراده و دانش بومی، نام استاد تمام شهید، دکتر سید امیرحسین فقهی، همچون مدالی زرین بر سینه مفاخر علمی ایران اسلامی میدرخشد. او که فرزند دلاور دیار شیراز بود، جوانی و نبوغ خود را وقف گشودن مرزهای دانش هستهای کرد و در قامت معاون سازمان انرژی اتمی و استاد پایه ۱۶ دانشگاه شهید بهشتی، به کابوسی برای هژمونی علمی غرب بدل شد.
دکتر فقهی فراتر از یک دانشمند در تراز بینالمللی و همکار مرکز بزرگ «سرن» اروپا، مجاهدی خستگیناپذیر در جبهه خوداتکایی بود. ردپای ماندگار او در تولید رادیوداروهای نجاتبخش بیماران سرطانی، بومیسازی ابزارهای دقیق صنایع نفت و پتروشیمی، و ثبت اختراعات تحولآفرین، تجلی عینی عقلانیت انقلابی بود. او که پرورشیافته مکتب شهیدان شهریاری و احمدیروشن بود، دشمنشناسی را نه در شعار، بلکه در سنگاندازی و تحریمهای جبهه استکبار معنا میکرد و هر جا را که آماج کینه دشمن میدید، همانجا را خط مقدم اقتدار ملی میدانست.
سرانجام در سحرگاه جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، رژیم بزدل صهیونیستی که تاب دیدن بالندگی تمدنی ایران را نداشت، با حمله هوائی به خانهاش در تهران، این سرمایه بیبدیل را به شهادت رساند؛ جنایتی که آغازگر جنگ ۱۲ روزه شد. اما شکوه این شهادت را باید در کلام زینبی مادرش جستوجو کرد که در معراج امامزاده صالح(ع) فرمود: «دشمن شاید جسم عزیزانمان را بگیرد، اما اندیشه آنان ریشه در خاک ایران دارد؛ هر شهید، آغازی برای بالندگی دانشمندان باایمانتر است.» راه این فیلسوف فناوری بومی با خروش شاگردانش در سنگر دانش هستهای، پرصلابتتر از پیش ادامه دارد. یادش جاودانه باد.