وزیر صهیونیست: به سوریه هم حمله می‌کنیم

سرویس خارجی-
سخنان وزیر رژیم آپارتاید اسرائیل درباره حمله به سوریه بیانگر آن است که تجاوزات رژیم علیه کشورهای منطقه گویی هرگز به پایان نخواهد رسید!
رژیم احمد الشرع (ابومحمد جولانی) دارای سابقه تروریستی روشن است؛ او ابتدا به عنوان فرمانده شاخه القاعده در سوریه (جبهه النصره) فعالیت می‌کرد که خود او تحت تعقیب و جایزه ۱۰میلیون دلاری آمریکا بود. پس از سقوط دمشق در اواخر سال ۲۰۲۴ و تصاحب قدرت توسط هیئت تحریرالشام به رهبری او، این رژیم هیچ گرایش ضداسرائیلی واقعی از خود نشان نداده و برخلاف موضع سنتی سوریه، عملاً در برابر حملات هوایی مکرر اسرائیل به خاک سوریه، اشغال مناطق حائل و گسترش حضور نظامی اسرائیل در جنوب سوریه، سکوت اختیار کرده یا حتی تمایل به توافق عدم تعرض و عادی‌سازی روابط ابراز داشته است. جولانی بیشتر به عنوان یک بازیگر مطیع و همسو با سیاست‌های آمریکا ظاهر شده: دیدارهای متعدد با مقامات آمریکایی، ملاقات با دونالد ترامپ در کاخ‌سفید، لغو تحریم‌ها، حذف نام تحریرالشام از فهرست گروه‌های تروریستی توسط آمریکا و متحدانش، و همکاری در زمینه‌های امنیتی، همه نشان‌دهنده چرخش سریع این رژیم دست‌نشانده به سمت غرب برای کسب مشروعیت  و قدرت است؛ اما تمام این خوش‌رقصی‌ها برای رهایی از رژیم آپارتاید گویا کافی نیست.
رژیم: با سوریه هم وارد جنگ خواهیم شد!
پس از تمام جنگ‌افروزی‌های رژیم آپارتاید اسرائیل به کشورهای منطقه- که تاریخچه‌ای از جنگ‌افروزی‌های ویرانگر رژیم را در سطور آتی خواهیم آورد- این رژیم باز هم به‌دنبال گشودن جبهه‌ای دیگر است. به گزارش مهر به نقل از معا، عمیخای شکلی، وزیر امور مهاجران رژیم صهیونیستی، با ابراز نگرانی نسبت به ماهیت روابط میان سوریه و ترکیه گفت: ترکیه و سوریه چالش بزرگ‌تری برای اسرائیل نسبت به ایران به‌شمار می‌روند. وی اضافه کرد: «اسرائیل دیر یا زود به سوریه حمله خواهد کرد.» این در حالی است که رژیم تروریستی جولانی از زمان سقوط دمشق تاکنون نه‌تنها هیچ موضع خصمانه‌ای علیه رژیم صهیونیستی نگرفته بلکه در برابر تجاوزات پی‌درپی زمینی و هوایی این رژیم علیه سوریه هیچ اقدامی نکرده و حتی بارها بر تمایل خود برای توافق با تل‌آویو تأکید کرده است. در مورد نقش ترکیه هم در این کشور باید گفت که آنکارا قصد داشت حمص و حماه را به پایگاه نظامی خود تبدیل کند. رژیم صهیونیستی با بمباران فرودگاه‌های این مناطق نیروهای ترکیه را مجبور به عقب‌نشینی کرد؛ اما گویا رژیم به تمامی اینها هم اصلاً راضی نیست!
این خبر در شرایطی منتشر می‌شود که منابع محلی در سوریه از حمله ائتلاف آمریکا به یک منطقه در سوریه خبر می‌دهند. منابع محلی در سوریه گزارش دادند که یک پهپاد وابسته به ائتلاف بین‌المللی آمریکا یک موتورسیکلت را در مسیر روحین- دیرحسان واقع در حومه ادلب در شمال سوریه هدف قرار داد. براساس این گزارش، ائتلاف آمریکا مقر حزب ترکستان در حومه ادلب را هدف قرار داده است. همچنین منابع خبری از کشته‌شدن دو سرباز ارتش دولت موقت سوریه در شمال‌شرقی شهر حلب خبر دادند. وزارت دفاع دولت موقت سوریه اعلام کرد: دو نیروی ارتش این کشور در تیراندازی افراد ناشناس در نزدیکی منطقه «منبج» در حومه حلب کشته شدند. گفتنی است، این سوریه بحران‌زده گزینه خوبی برای اشغالگری‌های رژیم اسرائیل است. 
رژیمی برای جنگ‌افروزی و کشتار
رژیم اسرائیل از همان زمان تأسیسِ نکبت‌بار خود در سال ۱۹۴۸، درگیر چندین جنگ عمده با کشورهای همسایه بوده که منجر به اشغال سرزمین‌های عربی شده است. یکی از بارزترین موارد، اشغال بلندی‌های جولان (ارتفاعات جولان) از سوریه در جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ است. رژیم اسرائیل حدود دوسوم این منطقه استراتژیک را تصرف کرد و در سال ۱۹۸۱ آن را به‌طور یک‌جانبه ضمیمه خاک خود کرد، اقدامی که شورای امنیت سازمان ملل متحد در قطعنامه ۴۹۷ آن را «باطل و فاقد ارزش قانونی» دانست و جامعه بین‌المللی (به استثنای ایالات‌متحده) آن را به عنوان اشغال نظامی سرزمین سوریه به رسمیت نمی‌شناسد. این اشغال نه‌تنها منجر به آوارگی هزاران سوری شد، بلکه اسرائیل شهرک‌سازی در این منطقه را گسترش داده و از آن به‌عنوان موقعیتی برای عملیات نظامی استفاده کرده است. در سال‌های اخیر، پس از سقوط دمشق، اسرائیل حضور خود را در مناطق حائل مرزی گسترش داد و حملات هوایی متعددی را علیه اهداف مرتبط با ایران و حزب‌الله از خاک سوریه انجام داده است. در مورد لبنان، اسرائیل چندین‌بار به این کشور حمله کرده و بخش‌هایی از خاک آن را اشغال کرده است. عملیات لیتانی در ۱۹۷۸ و سپس حمله گسترده سال ۱۹۸۲ (جنگ لبنان) منجر به اشغال جنوب لبنان شد که تا سال ۲۰۰۰ ادامه یافت...
این الگوی حملات و اشغال‌ها به عنوان جنگ‌افروزی و سیاست‌های گسترش‌طلبانه توصیف می‌شود که بی‌ثباتی منطقه‌ای را به همراه داشته است. رژیم اسرائیل این اقدامات را عمدتاً دفاعی و در پاسخ به تهدیدهای موشکی و نفوذی از سوی گروه‌هایی مانند حزب‌الله و حمایت ایران توجیه 
می‌کند[!]