عروج در ایستگاه ایثار(حدیث دشت عشق)
راز سرمست شدن از باده شهادت، در انتخاب آگاهانه و سبک زندگی مجاهدانه نهفته است؛ همانگونه که سید شهیدان اهل قلم فرمود، تن جامه پیشکشی است که جز به بهای شهادت نبایدش فروخت. شهید مصطفی رحیمی، نمونهای عینی از همین انتخابهای بزرگ و باشکوه زمانه ماست. او که متولد ۱۳۶۵ بود، سالها در سنگر بسیج و حلقههای صالحین بیادعا خدمت کرد. پس از حوادث سهمگین دیماه ۱۴۰۴ و بهویژه عروج ملکوتی رهبر شهید انقلاب اسلامی، روح بیقرار مصطفی دیگر تاب ماندن در قفس دنیا را نداشت و پیوسته آرزوی شفاعت و پرواز سرخ را در دل میپروراند. این شیفته اهلبیت(ع) که در زندگی روزمره به حسن خلق، سادگی و بخشش بیاندازه شناخته میشد،آگاهانه قدم در مسیرهای پرخطر دفاع از امنیت مردم نهاد. او هر شب خستگیناپذیر در پستهای ایست و بازرسی پایتخت حضور مییافت تا اینکه در ایام پایانی سال، در پی حمله موشکی رژیم جنایتکار صهیونیستی به پست ایست و بازرسی در تهران، در سن ۳۹ سالگی با پیکری غرق در ترکش به قافله جاویدان شهدا پیوست.
عزت و احترامی که امروز جامعه و رسانهها نثار بازماندگان و دختر چهارساله این شهید والامقام میکنند، پاداش دنیاییِ همان معامله عاشقانهای است که مصطفی با خدای خود کرد. او رفت تا امنیت بماند و نامش در جریده عشاق حق جاودانه شد. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.