برگزاری مسابقات به بعد از جام جهانی موکول میشود؟!
جلسه مهم دیروز برای نحوه برگزاری ادامه رقابتهای لیگ با دو خروجی نهائی به پایان رسید.
برگزاری ادامه رقابتهای لیگ برتر در شرایط فعلی به یکی از پیچیدهترین تصمیمات مدیریتی فوتبال ایران تبدیل شده؛ وضعیتی که نهتنها به مسائل فنی، بلکه به شرایط جنگی و خاص کشور و محدودیتهای موجود نیز گره خورده است. هفته گذشته نخستین جلسه رسمی میان مسئولان سازمان لیگ و مدیران باشگاههای لیگ برتری برگزار شد؛ نشستی که برخلاف انتظار، خروجی مشخص و قطعی نداشت. با این حال، آنچه از فضای جلسه به بیرون درز کرد، نشان میداد که اکثریت باشگاهها تمایل چندانی به ادامه مسابقات در شرایط فعلی ندارند و بیشتر به توقف یا تغییر فرمت لیگ فکر میکنند.
در ادامه این بلاتکلیفی، دیروز جلسه مهم دیگری برگزار شد که بنا بود در این جلسه تکلیف نهائی مشخص شود؛ نشستی که هرچند هنوز خروجی رسمی آن اعلام نشده اما اطلاعات غیررسمی از طرح دو سناریوی اصلی برای تعیین تکلیف لیگ خبر میدهد.
سناریوی اول: برگزاری ادامه مسابقات به صورت متمرکز است؛ مدلی که در آن تیمها در یک استان (احتمالا تهران یا کرمان) مستقر میشوند و بازیها در مدت زمان کوتاهتری و تحت شرایط کنترلشده برگزار خواهد شد؛ هرچند این مدل برگزاری چالشهای خاص خودش را دارد؛ از جمله فشار فشرده مسابقات و مسائل لجستیکی.
سناریوی دوم: این سناریو گزینهای متفاوت و البته جنجالیتر است؛ برگزاری یک تورنمنت ۶ جانبه با حضور تیمهای بالای جدول و البته بعد از جام جهانی. در این طرح، شش تیم اول شامل استقلال، تراکتور، سپاهان، گلگهر، چادرملو و پرسپولیس، پس از پایان جام جهانی در قالب یک رقابت فشرده به مصاف هم میروند تا تکلیف قهرمان مشخص شود. این ایده اگرچه میتواند جذابیت رقابتی بالایی ایجاد کند اما از نظر عدالت ورزشی و حق سایر تیمها، محل بحث و انتقاد جدی
است.
با وجود طرح این دو سناریو، هنوز هیچ تصمیم قطعی اتخاذ نشده و همهچیز در مرحله بررسی و رایزنی قرار دارد. به نظر میرسد در نهایت یکی از این دو گزینه بهعنوان راهکار نهائی انتخاب شود اما اعلام رسمی آن منوط به هماهنگیهای بالادستی است. در این میان، نقش مهدی تاج بهعنوان رئیس فدراسیون فوتبال بسیار کلیدی خواهد بود؛ او باید برای تصمیم نهائی، نظر و تایید احمد دنیامالی، وزیر ورزش را نیز دریافت کند. هر تصمیمی که گرفته شود، تأثیر مستقیمی بر سرنوشت قهرمانی، سهمیههای آسیایی و حتی تیمهای در خطر سقوط خواهد داشت. لیگ برتر حالا به نقطهای رسیده که دیگر هیچ انتخابی بیحاشیه نیست؛ یا باید با ریسکهای اجرائی ادامه پیدا کند، یا با تغییر فرمت، عدالت رقابتی را زیر سؤال ببرد. در چنین شرایطی، تصمیمگیران فوتبال ایران با یکی از سختترین انتخابهای سالهای اخیر مواجه هستند؛ انتخابی که نتیجهاش، تا مدتها محل بحث و قضاوت خواهد بود.