شب قدر ایستادگی

سومین شب قدر ماه مبارک رمضان در حالی در سراسر ایران با حضور پرشکوه مردم برگزار شد که باران ملایم، صدای آژیرهای هشدار و تهدیدهای دشمن، نتوانست مهر دعا و نجوا را از دل‌ها پاک کند. از شمال تا جنوب کشور، صدای «الغوث الغوث» در هم‌آمیز با صدای باران، طنین ایمان را در آسمان ایران گسترد.
درست در زمانی که جهان نگران تشدید تنش‌ها در منطقه است، مردم ایران با قرآن‌هایی بر سر و اشک‌هایی بر گونه، راه دیگری برگزیدند؛ راه ایمان و امید. شب بیست‌وسوم ماه مبارک رمضان، در باور مؤمنان شبی است که فرشتگان با تقدیر یک‌ساله انسان‌ها فرود می‌آیند و درهای رحمت الهی بیش از همیشه گشوده می‌شود. در مساجد سراسر کشور، از تهران تا اصفهان، از تبریز تا خرمشهر، جمعیت‌ها فشرده‌تر از دو شب گذشته بود. کوچه‌هایی که به مسجد می‌رسیدند چراغ‌باران بودند و مردمی با لب‌هایی که نام خدا را زمزمه می‌کنند، از دل تاریکی شب راه آسمان را پیدا کرده‌اند. پیرمردی آرام بر سجاده نشسته، جوانی قرآن بر سر گرفته و مادری با کودک خردسالش در آغوش، برای فردای روشن فرزندش دعا می‌کند. همه در صفی واحد ایستاده‌اند؛ صف امید.
در گفت‌وگویی کوتاه، یکی از برگزارکنندگان مراسم در شهر قم می‌گوید: «با وجود تهدیدها، هیچ‌کس نماند. مردم خودشان آمدند؛ با ایمان و عشق، با امیدی که خاموش نمی‌شود.»
در بسیاری از نقاط کشور، بارانِ نم‌نم، زمین را شست‌وشو می‌داد و مردم زیر آن بی‌وقفه آیات قرآن را خواندند. صدای دعاها گاه با صدای هشدارها در هم‌آمیز می‌شد، اما هیچ‌چیز نتوانست دل‌ها را از نیایش باز دارد. مسجدها پرتر از همیشه‌اند، نه‌فقط با حضور، بلکه با نوری که از دل‌ها ساطع می‌شود. چراغ ایمان روشن‌تر از هر زمان دیگر است.
مردم به یاد رهبر شهید
در میان اشک‌ها و نجواها، بسیاری نام رهبر شهید خود را نیز بر زبان آورده‌اند. شهادت ایشان در ماه مبارک رمضان، چنان‌که بسیاری گفته‌اند، یادآور شهادت مولای متقیان امام علی(ع) در شب‌های قدر است. برای مردم ایران، امسال شب قدر رنگی از سوگ و مقاومت را توأمان دارد. در کنار دعا برای بخشش و رحمت، زمزمه‌هایی از یاد، وفاداری و ادامه راه شنیده می‌شود.
یکی از زنان حاضر در مراسم می‌گوید: «ما امشب با داغ بزرگ آمده‌ایم، اما دعا می‌کنیم قوی‌تر شویم. همان‌طور که امام علی(ع) در محراب حق جان داد، ما هم در سایه خون رهبری شهید، ایستادگی را معنا می‌کنیم.»
قرآن‌ها بر سر گرفته شدند نه فقط برای فردای شخصی، بلکه برای آینده یک ملت. نگاه‌ها به آسمان دوخته شده و اشک‌ها، اشک ترس نیستند؛ اشک امیدند. صدای «بِکَ یا الله» در فضای مساجد طنین‌انداز است، صدایی که نه یک فرد، بلکه دعای یک ملت را روایت می‌کند.
شب قدر امسال، در حالی برگزار شد که تهدیدهای دشمن خارجی و التهاب‌های سیاسی، فضای کشور را سنگین کرده بود. اما مردم نشان دادند که در سخت‌ترین لحظه‌ها نیز، ایمانشان از ترس قوی‌تر است. اگر دشمنان می‌پنداشتند صدای جنگ می‌تواند صدای دعا را خاموش کند، امشب ایران پاسخ دیگری داد: صدای دعا بلندتر از هر صدایی است.
مساجد ایران در این شب تنها مکان عبادت نبودند؛ سنگرهایی از روحیه و امید بودند. پیر و جوان، زن و مرد، با دست‌هایی که به سوی آسمان بلند شده بود، نشان دادند که در دل تاریکی، هنوز چراغ ایمان می‌درخشد. اشک‌ها بر گونه‌ها جاری شد، اما اشکِ شکست نبود؛ اشکِ امید بود.
در پایان این شب، وقتی نغمه «الغوث الغوث» در فضای کشور پیچید، احساس واحدی بر دل‌ها نشست؛ احساس آرامش، همبستگی و ایمان. امشب ایران بار دیگر تصویر خود را بر جهان ترسیم کرد: ملتی که در سایه تهدید، به دعا و ایستادگی پناه برده و امید را زنده نگه داشته است.