پیشنهادی از طرف گروه هولینگر
تاریخ در نظر گرفته شده برای انجام مذاکرات روز جمعه 21 فوریه 1992 بود، که در آن زمان حق انحصاری (حق تقدم) مدیر روزنامه شیمون حفتص به پایان میرسید. حفتص بلاتکلیف بود و تصمیم نداشت به گروهی بپیوندد. برای مثال پیشنهادی دادیم که توسط آلن کاتص پذیرفته شد، حفتص امکان پیوستن به گروهی دیگر ظرف مدت پانزده روز، ارائه پیشنهاد مشابه و به دست آوردن مالکیت معاریو را داشت.
از آنجا که حفتص تصمیم نداشت به کسی بپیوندد، تمام شرکتکنندگان میترسیدند اولین پیشنهاد را بدهند. مدیران موقت تجارت مکسول متوجه ترس شرکتکنندگان شدند، بنابراین آنها هم داوطلب شدند. شرکتی به نام «مارین لین»، که اخیراً تأسیس شده بود اعلام کرد: «ما آمادهایم سهام مکسول در معاریو را به مبلغ هجده میلیون دلار بخریم.» واضح بود که این شرکت تابعه متعلق به «مکسول مدیا تراست» است که توسط مدیران موقت این گروه اداره میشود.
بعد از این که پیشنهاد «مارین لین» ارائه شد، به حفتص پانزده روز برای ارائه پیشنهاد متقابل زمان داده شد، و در صورتی که چنین پیشنهادی ارائه نمیشد، رقابتها برای این روزنامه آغاز میشد. مدیران موقت میتوانستند معاریو را به کسی که پیشنهادش پذیرفته میشد، بفروشند. حفتص خودش در مصاحبه با روزنامه «گلوبس» گفت: «موضوع فریب است، که منشأ آن در طفره روی مدیران موقت است»، اما او در پاسخ به توسعه، دو و نیم درصد از سهام معاریو را که در دستش بود به دفتر آلن کاتص فروخت و فقط حدود هشت درصد از سهام «انتشارات مودیعین»، شرکت مادر معاریو، در اختیارش باقی ماند. حفتص شروع به تماس با ما و گروه هولینگر برای فروش باقیمانده سهام در مالکیت خود کرد. او درخواست مبلغ دو- سه میلیون دلار، ضمانت برای ادامه خدمت به عنوان مدیر این روزنامه تا سن بازنشستگی و مسئولیتهای مختلف مربوط به داراییهای گروه معاریو در شبکه تلویزیونی کابلی «ماتاو» را کرد.
از کاتص تقاضا کردیم تأیید کند که سهام این شرکت در اسرائیل و در جهان در گرو کسی نیست. کاتص گفت که تأییدیه مورد درخواست در دست او نیست. «دیوید دود» حسابدار اصلی شرکت هولینگر به اسرائیل آمد. دود توسط ردلر خلاصهای از اطلاعات مالی را فرستاد و گفت که این معاملهای ارزشمند برای هولینگر است. «یهودا لوی» رئیس اورشلیم پست 16 فوریه گفت: «اگر این هفته همه چیز روشن نشود و حرکت قابل توجهی انجام نشود، احتمالاً از این موضوع بیرون میآییم.» با توجه به این وضعیت نامشخص و کمبود اطلاعات اساسی که درخواست کرده بودیم، پیشنهاد خود و هولینگر را به دوازده میلیون دلار کاهش دادیم، در این میان برای ما روشن بود که باید فوراً پانزده میلیون دلار برای سرمایهگذاری آماده کنیم، برای امکان حیات روزنامه و علاوهبر این بازپرداخت بدهیهای گروه معاریو که پنجاه میلیون دلار برآورد شده بود.
روز پنجشنبه 20 فوریه، گروه هولینگر پیشنهادی برای خرید این روزنامه ارائه کرد، اما در اقدامی عجیب و غیر قابل فهم در همان شب پیشنهاد دیگری داد.
به خاطر این اقدام عجیب شیمون حفتص تماسهایش با آنها را از سرگرفت. روز بعد، جمعه 21 فوریه نیمه شب، زمان انقضای حق انحصاری او بود. عوفر با حفتص ملاقات کرد و با او برای همکاری در صورت خرید معاریو به توافق رسید.
در آن روز ما پیشنهادمان را ارائه کردیم، و شیمون حفتص از حق انحصاری خود در پاسخ به پیشنهاد اغواکننده مارین لین استفاده کرد. گروه یادکوفسکی و سرمایهگذارانی از دیترویت به ریاست هارولد باری سرانجام تصمیم گرفتند که در خرید مشارکت نکنند. دیوید دود برای ارائه یافتههایش به رئیس گروه هولینگر به کانادا پرواز کرد و چنین احساس شد که آنها تصمیم گرفتهاند تسلیم شوند. روز یکشنبه 23 فوریه، ما بالاترین شانس را داشتیم. من و عوفر شب آن روز با مالکان دفتر حسابرسی بریتانیا شرکت «آرتور اندرسون» و نماینده او برای مذاکرات، آلن کاتص ملاقات کردیم، و با مبلغ هجده میلیون دلار در عوض 86.7 درصد از سهام انتشارات مودیعین معامله کردیم. چهارده و نیم میلیون دلار نقداً پرداخت کردیم و مشروط بر تحولات آینده در روزنامه، بقیه در اقساط تقسیم شدند. همچنین تعهد دادیم که ده میلیون دلار به روزنامه تزریق کنیم. این خرید توسط شرکت تابعه شرکت توسعه زمین، تئودور هرتصل انجام شد. شیمون حفتص و «عاموس شوکن» و شرکای او «جک لیبرمن» و «زادیک بینو» با ما شریک بودند. 7.3 درصد از سهام این شرکت که متعلق به حفتص بود را به مبلغ دو و نیم میلیون دلار خریدیم. حفتص به شرکت توسعه زمین ملحق شد و تصمیم گرفته شد که همچنان به عنوان مدیر این روزنامه باشد.
در پی اعلام این معامله، برای مدت نیم ساعت، داد و ستد در بورس اوراق بهادار سهام شرکت توسعه زمین متوقف شد. سپس از سرگرفته شد و این سهام به میزان سه و نیم درصد افزایش یافت. معاریو به مالکیت خانواده نیمرودی منتقل شد. این برای ما تحقق یک رؤیا بود.
کارکنان روزنامه اختلاف نظراتی را آشکار و فهرست مطالباتی را ارائه کردند. آنها جلساتی اضطراری برگزار کردند و تصمیم گرفتند مقابل اخراج از خدمت و ضربه به حقوقشان مبارزه کنند. در همین حین متصدی محدودیت تجاری وزارت صنعت و تجارت از تصویب فروش 21.5 درصد از سهام معاریو به عاموس شوکن خودداری میکرد. مجبور شدیم مذاکرات با شوکن و گروه «لیبرمن- بینو» را آغاز کنیم و سهام آنها را بخریم. در پایان مذاکرات، نود درصد از سهام این روزنامه در دست ما بود.
به عوفر گفتم که قبل از همه ایدو دیسنچیک را از روزنامه بیرون کند. دیسنچیک اگر چه دیگر سردبیر این روزنامه نبود اما هنوز فرد مهمی در اداره این تشکیلات بود و من نمیتوانستم تحمل کنم که این مرد، با من چنانکه گفته شد متکبرانه صحبت کرد، در روزنامه من باقی بماند. چند روز بعد، او وسایل خود را جمع کرد و رفت.
عوفر خیلی زود خود را در دل آشفتگی دید. او درخواست کاهش حقوقها، کم کردن هزینهها و اخراج کارمندان را داشت و وارد مقابله آشکار با کمیته کارمندان قدرتمند شد. دن مارگالیت به عنوان سردبیر روزنامه منصوب شد. اواسط فوریه انتشار فرمت جدید این روزنامه آغاز شد. همزمان عوفر به جستوجوی سرمایهگذاران بالقوه برای ورود آنها به مشارکت در روزنامه و شرکتهای وابسته و در مالکیت آن ادامه داد. به تدریج پنجاه و پنج کارمند، روزنامهنگار، پرسنل اداری و بخش چاپ را مرخص کردند. برخی از آنها اخراج شدند و برخی استعفا دادند. این روزنامه احیاشده، دارای ضمایم و روزنامههای محلی جدید، وارد مسیری جدید، خلاق و پویا شد. به سرعت چهرههای جدید معاریو تحت مدیریت خانواده نیمرودی آشکار شدند. این روزنامه به مسیر اصلی بازگشت و ما سهام آن را تحت عنوان «معاریو هولدینگ» در بورس با اختیار بر 95.1 درصد از سهام انتشارات مودیعین منتشر کردیم.