آقای دبیر لطفا ما را دور نینداز!
چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر در حالی به ایستگاه پایانی نزدیک میشود که علیرغم تلاشهای صورت گرفته، یک حفره عمیق در مدیریت این رویداد استراتژیک به چشم میآید؛ نگاهی که گویی «رسانه» و «منتقد» را نه بازوی تبیینگر و دیدهبان تیزبین سینما، بلکه میهمانانی ناخوانده و دستوپاگیر تلقی میکند.
واقعیت این است که عزت و اعتبار جشنواره فجر، تنها به آثار، مراسم فتوکال و زرقوبرقهای بصری نیست، بلکه به حضور پرشور و بااحترام اهالی رسانهای است که در تمام این سالها، بارِ اطلاعرسانی و نقد منصفانه و صیانت از ارزشهای معنوی سینمای ایران را به دوش کشیدهاند. آنچه در این دوره شاهد بودیم، متأسفانه فرسنگها با مفهوم «تکریم خبرنگار» فاصله داشت.
وقتی از احترام صحبت میکنیم، منظور تشریفات زائد نیست؛ بلکه فراهم کردن حقوق اولیه کاری است. اختصاص یک مکان مناسب، آرام، با دسترسی مناسب و مجهز برای تماشای فیلم و فعالیت خبری، کمترین انتظاری است که از مدیریت جشنواره میرود.
نگاه تحقیرآمیز یا نادیده گرفتن مطالبات برحق اهالی رسانه، تنها باعث ایجاد شکاف میان بدنه سینما و جریان اطلاعرسانی میشود. این قشر زحمتکش، سربازان خط مقدم جشنواره هستند و نباید با آنها مانند مهرههای حاشیهای برخورد کرد.
آقای دبیر! بازگرداندن عزت به منتقدان و اهالی رسانه، نه یک «انتخاب» بلکه یک «ضرورت» برای استمرار اعتبار جشنواره فجر است. انتظار میرود تا دیر نشده، این رویه اصلاح شده و در ادوار آتی، سینمای رسانه به جایگاه واقعی خود به عنوان «قلب تپنده جشنواره» بازگردد. نمیتوان دم از جشنواره استاندارد زد اما نسبت به حقوق و شأن کسانی که عمر خود را وقف نقد و تحلیل این سینما کردهاند، بیتفاوت بود.
امضاء محفوظ