مربی اخلاقی که در حلب آسمانی شد(حدیث دشت عشق)
شهید مجید محمدی، متولد چهارمین روز از شهریور ۱۳۴۶ در دزفول، نمونه بارز تلفیق علم، عمل و اخلاص بود. او که در خانوادهای متدین و تحت تربیت پدری کارگر و مادری فداکار رشد یافته بود، دوران دفاع مقدس را با حضوری ۵۰ ماهه در جبههها سپری کرد؛ اما حکایت جانفشانی او به مرزهای ایران ختم نشد.
مجید پس از جنگ، مسیر علم را در حوزه علمیه تا سطح ۳ و در دانشگاه در رشته معارف اسلامی ادامه داد. او که استادی محبوب و مربی اخلاق در دانشگاههای اهواز و شوشتر بود، در سال ۱۳۹۴ میان کرسی تدریس و جبهه دفاع از حرم، دومی را برگزید. همسرش نقل میکند که پس از شهادت همرزمش، شهید کجباف، شوری عجیب در وجود مجید شعلهور شد. او که در خانه همسری مهربان و پدری دلسوز برای فرزندانش (محمدامین، محسن و ریحانه) بود، با کتمان درجه علمی و مجروحیت شیمیایی خود، به عنوان یک «بسیجی ساده» راهی سوریه شد. در جبهه مقاومت، تا زمان شهادت کسی نمیدانست او روحانی و استاد دانشگاه است؛ چرا که میگفت: «لیاقت ندارم کسی پشت سرم نماز بخواند.» سرانجام در ۱۹ بهمن ۱۳۹۴، طی عملیات آزادسازی شهرهای نبل و الزهرا در حلب، با اصابت تیر به قلبش، بر عهد خویش با سالار شهیدان وفا کرد. او در وصیتنامهاش به دانشجویان توصیه کرده بود: «دینداری را از راه عقل و تفکر بیاموزید تا عاشقانه خدا را بندگی کنید.» امروز مزار مطهر این شهید در گلزار شهدای شوشتر، زیارتگاه مشتاقان معرفت و ایثار است.