ورزش ایران در محاصره مافیای پول(نکته ورزشی)
سرویس ورزشی-
اصلاح و ایجاد تحول در ورزش مستعد پیشرفت ایران امری ضروری و حیاتی است که دیر یا زود باید انجام شود. میتوان با قاطعیت گفت که در این باره کسانی که ورزش ایران را میشناسند و با چم وخم و ضعفها و قوتهای آن آشنایی دارند، کوچکترین تردیدی به خود راه نمیدهند.
همه میدانیم- و با دو چشم سر میبینیم- که این ورزش با وجود همه مشکلات و گرفتاریهایی که از درون و بیرون با آنها درگیر است و به مثابه یک سد سکندر و مانع ستبر در برابر پیشرفت آن عمل میکنند، در رشتههای مختلفی مانند کشتی، وزنهبرداری و والیبال به موفقیتهای بزرگ و افتخاراتی حتی در حد «قهرمانی جهان» دست مییابد و در میان بزرگان دنیا میدرخشد. آنچه موجب آزردگی خاطر دوستداران و حسرت کسانی میشود که ورزش ایران و قابلیتهای پنهان و آشکار آن را میشناسند، این است که ورزش ما با توجه به خیل ورزشکاران پرانگیزه و مستعدی که در رشتههای گوناگون فعال هستند، علی رغم شرایط نامساعد، در خیلی از میادین بینالمللی میدرخشد و افتخار خلق میکند و بدون تردید اگر موانع و مشکلات برطرف شود، خیلی بهتر از این ظاهر خواهد شد و شور و نشاط را در کالبد جامعه تزریق خواهد کرد.
اما آنچه در این میان موجب تاسف است، این است که از سوی کسانی که انتظار میرود، تلاشی برای برطرف کردن مشکلات، صورت نمیگیرد و خلاصه اراده لازم برای درمان دردها و اصلاح ورزش و روانی حرکتش به سمت پیشرفت، وجود ندارد! گرفتاریها و دردهای ورزش که باید درمان شوند- و در غیر این صورت نمیتوان
به بیش از آنچه که حالا هست، خوشبین و امیدوار بود- عمدتا دو نوع هستند. نوع اول، مشکلات ریشهای و ساختاری است و نوع دوم، مشکلاتی که دستها و جریاناتی برای
کسب منافع یا بهرهبرداری و سوءاستفادههای سیاسی و اقتصادی و... ایجاد کردهاند.
دسته اول را که میتوان «مشکلات ورزشی و فنی» هم نامید، آنهائی هستند که باید با برنامهریزی و تدبیر و کمک دستگاههای مرتبط به شکل منطقی و به تدریج حل کرد. میتوان گفت این مشکلات طبیعی است و ورزشهایی با ساختارهای قوی در دنیا هم به نوبه خود با آن دست بهگریبان هستند. حل همین گونه مشکلات است که موجب پیشرفت هرچه بیشتر ورزش میشود. کشورهایی که یکسره
در تلاش برای برطرف کردن ضعفها و تقویت ساختار ورزش خود هستند و آنی از این کار غفلت نمیکنند، در جهان و میادین بزرگی چون المپیک پیشتازند و جزو کشورهای
« صاحب ورزش» در دنیا به حساب میآیند. متاسفانه برای حل مشکلات ساختاری(مثلا نظام باشگاهداری و...) در کشور ما اقدامات لازم و بایسته صورت نمیگیرد،
در حالی که سالهاست روح و روان ورزش را خراش داده و مجروح کرده است.
اما نوع دوم، مشکلاتی است که مستقیما به ساختار و درون سیستم ورزش ربطی ندارد و از بیرون تحمیل میشود و حل آن بیش از آنکه نیازمند برنامهریزیهای فنی وتدبیر و... باشد، به قاطعیت و شجاعت احتیاج دارد. این مشکلات ساختگی را باندهای اختاپوسی و مافیایی تحمیل کردهاند که برای کسب منافع و به دست آوردن جایگاه سیاسی و... به لطایف الحیل و به ویژه با سفارش برخی از افراد و جریانات ذینفوذ، بدون اینکه تجربهای در ورزش داشته باشند و به سرنوشت آن کوچکترین اهمیتی بدهند یا اصلا معنی احساسات و عواطف مردم را درک کنند و برای انتظارات و توقعات آنها پشیزی ارزش قائل باشند، به مراکز حساس رخنه کرده و پنهان و آشکار سکان هدایت ورزش را در دست گرفتهاند و به آن به مثابه «طعمه» و «فرصت» مینگرند و لذا ورزش را به شیوهای اداره میکنند که منافع و اهداف شخصی و باندی آنها ایجاب میکند.
برای حل این مشکلات و دفع عناصر مخل و مزاحم- که منشا بسیاری از خرابیها و مفاسد هستند- همانطور که اشاره شد باید از سلاح «شجاعت و قاطعیت» بهره ببریم و به معنای واقعی کلمه «جهادی» عمل کنیم و ورزش را از دست آنها نجات دهیم.
بالاتر اشاره شد- و بارها تاکید کردهایم- که این عناصر صرفا برای کسب نان و نام به درون ورزش نفوذ کردهاند، چنانکه در جاهای دیگر به ویژه حوزه اقتصاد نیز شاهد چنین وضعیتی هستیم. خلاصه باندهای مزبور هرجا که «بویپول» به مشامشان میرسد، کاروبار آن حوزه را به خرابی و فسادآلوده کرده و سبب نارضایتی و اعتراض مردم شدهاند. این جریانات به دنبال نفع شخصی و پر کردن جیب خودشان هستند و همانطور که مثلا در کاروبار اقتصاد مملکت و معیشت مردم روند امور را به نفع خود منحرف میکنند، در ورزش یا هر جای دیگری هم که دستشان برسد و احساس کنند نفع و سودی عایدشان میشود، وارد شده و آنجا را خراب میکنند.