ریشـه‌هـای دانـش

آبان‌ماه است و کوچه‌ها از سرمای ظلم، دندان بر هم می‌کوبند.
سلطه‌ ستم، تَرْکه بر تنِ نوبرانه‌های خسته از ظلم می‌زنند و نَفیر شلاق‌هایشان، در گِرداگرد شکنجه‌گاه، منعکس می‌شود.
اما نام تو ‌ای دانش‌آموز، لرزه بر سستی قدم‌هایشان می‌اندازد و نقشه‌ها را ناکام می‌کند.
خروش کن و آزاد شو!
موج بینداز و دیوارِ انکار را فرو بریز!
از ایران بخوان که دلاوری‌ات اسطوره می‌بافَد و ماوقعِ روزگار را در خود مَخزون می‌سازد.
فاطمه فروغی‌فرد