لذات عبادی در این عالم روحی است نه جسمانی(سلوک عارفانه)

لذاتی را که انسان در این عالم از عمل عبادی می‌برد، در رابطه با «روح» است نه جسم، یعنی این لذات در رابطه با همان عالم ملکوتی او است. صورت ملکوتی اعمال، غیر از صورت عالم جسمانی آنها است، بنابراین لذت انسان از عبادت، در رابطه با روح است. حتی در رابطه با نفس از نظر چهره‌ای که به سمت مادیت دارد نیست.(1)
____________
1- اخلاق ربانی، آیت‌الله شیخ مجتبی تهرانی(ره)، ص 77