رابطه ایمان وشناخت امام معصوم

آیت‌اللّه روح الله قرهی
وجود مقدّس امام معصوم در هر دوره، هدایت خلق را به نحو احسن بر عهده دارد. امّا آنچه که مهم است، این است که امّت هم بالجد امّت شوند. اگر مردم باورشان بشود که نیاز به امام دارند، امام که هادی خلق است: «و جعلنا منهم ائمّة یهدون بامرنا»، مردم را به خوبی هدایت می‌کند.
یک نوع دیگری هم اولیاء خدا بیان کردند - که حقیقت هم همین است - : امام هدایتش را دارد، چه خلق بخواهند و چه نخواهند. حال، اگر خلق خدا خود را در معرض هدایت هادی الهی قرار دهند و از هدایت حقّ یعنی امام، بهره ببرند؛ می‌توانند برنده شوند.
در این باره، دو مسئله مطرح است:
باور کنند نیاز به امام دارند و خودشان به تنهایی نمی‌توانند راه را طی کنند.
شجاع باشند و از حوادث دنیا هراس نداشته باشند (این مطلب، زاییده اولین مورد است)
لذا اوّل باید باور کند که امّت، امّت است. در تبیین دینی، لفظ امام و امّت داریم؛ نه ملّت! اگر امّت، امّت باشد، نیاز به امام دارد. تا انسان به این یقین نرسد، تن به فرمان امام نمی‌دهد و مطیع نمی‌شود.
حال، وقتی خودش را به امام سپرد و به فرمان امام، تن داد، با اینکه دنیا، حوادث و اتّفاقات دارد و هر زمانی برای خودش این حالت را دارد؛ هیچ‌وقت ترسی از آن نخواهد داشت. کسی که خودش را به امام سپرد، دیگر دنیا برایش خیلی ابّهت ندارد و در مقابلش خیلی بزرگ جلوه نمی‌کند که بخواهد بترسد.
چه زمانی خداوند هیبت اسلام را از ما می‌گیرد؟
پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «إذا عَظَّمَتْ اُمّتي الدُّنيا نَزَعَ اللّه ُ منها هَيْبَه الإسلامِ»(1)- هرگاه امّت من دنيا را بزرگ بدارند، خداوند شكوه اسلام را از آنان مى گيرد -
بناست که اسلام، «يَعلُو ولا يُعلي علَيهِ»(2) شود، امّا یک زمانی، برعکس می‌شود. حضرت می‌فرمایند: آن زمان، زمانی است که دنیا برای امّتم، بزرگ جلوه می‌کند.
دنیا را با عظمت دانستن یعنی دچار ظواهر و جلوات دنیا شدن و إلّا دنیا بما هی دنیا، بد نیست. اگر بد بود، انبیاء و معصومین در آن نمی‌آمدند. دنیا، هم ممدوح دارد و هم مذموم که این، دنیای مذموم است. اولیاء می‌فرمایند: اگر به دنبال دنیا بروی، دنیا مدام خودش را برای انسان بزرگ جلوه می‌دهد.
گروهی از امّت پیامبر که مسلّط بر همه امور هستند
پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «لا تَزالُ طائفهٌ مِنْ اُمّتي ظاهِرِينَ حتّى يَأْتِيَهُمْ أمْرُ اللّه ِ وَ هُمْ ظاهِرونَ»(3) - هميشه گروهى از امّت من چيره و مسلّط بر امورند تا آنكه فرمان خدا ايشان را در همان حال دررسد -
هر کس به جدّی عبد شد و همه امورش را به خدا سپرد، نه فقط گذشته و حال، بلکه آینده هم، همه در اختیار اوست.
برای عبد الهی، زمان و مکان معنا ندارد. زمان و مکان برای من و شماست و إلّا هر کس بالجد عبد شد، مافوق زمان و مکان است و تمام هستی با تمام هفت منظومه‌اش در اختیار اوست. عالم، الآن در اختیار مولایمان است. امّا به غیر از حضرت حجّت(عج)، آنها هم که تالی‌تلو معصوم هستند، مثل حضرت شیخ مفید زمان و مکان ندارند.
در کتاب تندیس پارسایان بیان شده که در یک شب آیت‌الله فقیه یزدی(ره) را در چند جا دیده بودند، طوری که با هم مشاجره می‌کردند که ایشان پیش ما بوده‌اند! یا آیت‌الله مولوی قندهاری(ره) حوادث زیادی از آینده را بیان کردند که امروزه، آنها را می‌بینیم.
لذا پیامبر(ص) فرمودند: همیشه گروهی از امّت من بر همه امور چیره و مسلّط می‌شوند تا این که امر خدا برایشان در همه حال، حاضر است و آن را می‌بینند.
جنگیدن گروهی از مسلمانان برای دین همیشه پابرجا
امام، هادی است و هدایتش، همیشگی است. به شرط اینکه ما امّت باشیم که خود را در معرض هدایت او قرار دهیم و مطیع محض باشیم. چنین کسی دنیا برایش ضعیف می‌شود و آینده را می‌بیند. در غیر این صورت دنیا برایش بزرگ می‌شود و دیگر اسلام برای او هیبتی ندارد.
اتّفاقاً همین کسانی که دنیا برایشان خوار است، همیشه در راه خدا قیام می‌کنند.
پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «لَن يَبْرَحَ هذا الدِّينُ قائما يُقاتِلُ عَلَيْهِ عِصابهً مِنَ المُسلِمينَ حتّى تَقُومَ السّاعهً»(4)- اين دين همواره پا بر جا خواهد بود و گروهى از مسلمانان تا قيام قيامت (اولیاء، تقوم الساعه را زمان ظهور حضرت حجّت معنی کردند)، به خاطر آن مى جنگند -
وقتی هیبت دنیا از بین رفت و دنیا در مقابلشان، با عظمت نشد، فرمان خدا را نگه می‌دارند و از هیچ کس، گزندی به آنها نمی‌رسد.
پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «لا تَزالُ طائفهً مِن اُمّتي قَوّامةً على أمْرِ اللّه ِ لا يَضُرُّها مَنْ خالَفَها»(5) - همواره گروهى از امّتم فرمان خدا را نگاه مى دارند و مخالفانشان نمى توانند به ايشان گزندى برسانند -
اگر دنیا در نزد انسان کوچک شود، در مقابلِ دشمن، پیروز می‌شود و دشمن، ضعیف می‌شود. که اگر انسان، امام داشته باشد، این‌طور می‌شود.
بندگان حقیقی خدا چه کسانی هستند؟
امام صادق(ع)فرمود: «إنّما يَعرِفُ اللّه َ عزّ و جلّ و يَعْبُدُهُ مَن عَرَفَ اللّه َ و عَرَفَ إمامَهُ مِنّا أهلَ البيتِ»(6)- تنها آن كس خداوند عزّ و جلّ را مى شناسد و مى پرستد كه خدا و امامش از ميان ما اهل بيت را بشناسد -
تنها کسانی خدا را می‌شناسند و می‌پرستند؛ یعنی بندگان حقیقی خدا هستند که امام را که از ما اهل‌بیت است، می‌شناسند.
این چه هیبتی است که خدا از ما در دل دشمن انداخته است و همه از ما وحشت دارند؟! این چه بود که امام از همان اوّل انقلاب، با اینکه ما هیچ نداشتیم و همه چیز حتّی به قول امام‌المسلمین سیم خاردار را هم وارد می‌کردیم، فرمودند: آمریکا، هیچ غلطی نمی‌تواند بکند؟!
رمز، این است: آن که با ولایت معصومین است، این‌گونه است و آنها این رمز را نفهمیدند، «کم من فئهٍ قلیله غلبت فئهً کثیرهً».
با تمسّک به ولایت‌الله و معصومین، از ظلمات به نور رفته و این‌گونه می‌شود که خدا هیبت او را در دل دشمن می‌اندازد.
امام صادق(ع)فرمود: « نَحْنُ قومٌ قَدْ فَرَضَ اللّه ُ طاعَتَنا، و إنَّكُمْ لَتَأْتَمُّونَ بِمَنْ لا يُعْذَرُ النّاسُ بِجَهالَتِهِ »(7) .
ماییم قومی که خدا طاعت ما را فرض کرد. اگر به ما تمسّک بجویید، جای دیگری نمی‌روید؛ چون اگر رفتید، در جهالت رفته‌اید.
رمز پیروزی، فقط اهل‌بیت و معصومین هستند. بعضی فکر کردند که اینها، سمبلی بیهوده است، امّا اینها اصل است.
انتظارحضرات معصومین ازما
حضرات معصومین در ولادت و شهادت خود از ما می‌خواهند که معارفشان را یاد بگیریم. سینه‌زنی کنیم، شور بگیریم؛ امّا آنها شعور را از ما می‌خواهند. این روایات را هم به ما گفته‌اند که به من و شما خط بدهند.
آن که مسئولیّت می‌گیرد، بداند که نباید کاخ‌نشین شود. آن کسی، ابّهت‌دار می‌شود که وابسته به دنیا نباشد و دنیا برایش عظمت نداشته باشد و إلّا هیبت اسلام از دلش می‌رود و دشمن برایش هیبت‌دار می‌شود و خودش نعوذبالله دو دستی اسلام را تقدیم می‌کند. لذا هر کس در رده‌های بالاتر است، باید کمتر استفاده کند و بیشتر خدمت کند.
راهنمای خدا در میان خلق
امام صادق(ع) در روایت دیگری می‌فرمایند: « الإمامُ عَلَمٌ بَيْنَ اللّه ِ عزّ و جلّ و بَيْنَ خَلْقِهِ ، فَمَنْ عَرَفَهُ كانَ مُؤمنا ، و مَنْ أنْكَرَهُ كانَ كافرا »(8)  امام، پرچم و بیرق از ناحیه خدا بین خلق خداست. هر کس او را بشناسد، مؤمن است و هر کس منکر او شود، کافر است.
لذا ایمان حقیقی، شناخت امام است. با امام‌‌شناسی، انسان، مؤمن می‌شود و إلّا تسبیح به دست گرفتن و سبّوح قدوس گفتن و ... ایمان نیست. ایمان، شناخت امام است. امام؛ عَلَم، هادی، راهنما و پرچم خدا بین خلق است. هر کس او را بشناسد، مؤمن و هر کس او را انکار کند، کافر است و کافر هم ذلیل است.
خطاب امام صادق(ع) به جوانان انقلابی!
امام صادق(ع) در روایت دیگری می‌فرمایند: « يا مَعْشرَ الأحْداثِ ، اتَّقوا اللّه َ و لا تَأتوا الرُّؤَساءَ ، دَعُوهُم حتّى يَصيروا أذْنابا ، لا تَتّخِذوا الرِّجالَ وَلائجَ مِن دونِ اللّه ِ ، أنا و اللّه ِ خيرٌ لَكُم مِنهُم . ثُمّ ضَربَ بيدِهِ إلى صدرِهِ »(9)- اى گروه جوانان! از خدا پروا كنيد و نزد رياست پيشگان [بى لياقت ]نرويد. وا گذاريدشان [و خودتان بزرگ باشيد] تا آنان [از رياست بيفتند و ]به دنباله رو تبديل شوند. مردان [غير الهى] را به جاى خداوند همراز خود نگيريد. به خدا سوگند كه من براى شما از آنان بهترم. آنگاه با دست خود به سينه اش زد -
ای کاش این روایت توسط رسانه‌ها تبلیغ شود و به گوش اهل جماعت و جوانان مصری برسد که بدانند علّت شکستشان کجاست و تمسّک به این پادشاهان ملعون نداشته باشند.
حضرت خطابشان به جوانان است. الآن هم حضرت حجّت(روحی له الفداء) این را به همه خطاب می‌کنند، «کلهم نور واحد».
ای گروه جوانان! از خدا بترسید (همیشه رمز، تقواست) و سمت این ریاست‌پیشگان بی‌لیاقت نروید. این پادشاهان عالم هیچ کاری برایتان نمی‌کنند.
1- تنبيه الخواطر: ١/٧٥
2- من لا يحضره الفقيه : ٤/٣٣٤/٥٧١٩
3- كنز العمّال : ٣٤٤٩٦
4- كنز العمّال : ٣٤٤٩٥
5- كنز العمّال : ٣٤٤٩٧
6- الكافي : ١ / ١٨١ / ٤
7- بحار الأنوار : ٩٦ / ٢١١ / ١٣  8- بحار الأنوار : ٢٣ / ٨٨ / ٣٢
9- نور الثقلين : ٢ / ١٩١ / ٦٩