اخبار ویژه
اعتماد: تند رفتیم توقع از مذاکرات را باید تعدیل کرد
یکی از نشریات اصلاحطلب پس از یک سال بزرگنمایی مذاکرات هستهای از جمله با آمریکا و اغراق در تأثیر آن، خواستار تعدیل نگاه به این عرصه شد.
روزنامه اعتماد در یادداشتی خاطرنشان کرد: برخی با یک نگاه «تکعاملی»، بر این باورند که با لغو تحریمها و دستیابی به توافق جامع میان طرفین، بسیاری از چالشهای رشد اقتصادی، حتی در کوتاهمدت از میان میرود. اینکه تحمیل و تشدید تحریمها، مانعی بر سر روند رشد کمی و کیفی اقتصادی کشور بوده، جای تردیدی نیست، اما به باور طیف وسیعی از اقتصاددانان، برداشتن مقطعی و حتی آنی محدودیتهای اقتصادی (که در خصوص امکان شدن یا نشدن آن هم بحث است) نمیتواند، زمینه بروز تحولی شگرف در اقتصاد شود و عوامل ناپایداری وضعیت اقتصادی کشور فقط به مسئله تحریم و ابعاد شریانی آن مربوط نمیشود. بنابراین باور «وقوع تحولی بزرگ بعد از لغو تحریمها» از سوی کسانی مطرح میشود که ریشه تمام نارساییها در دامنه تحریمها میجویند و گاه خواستار ایجاد شوک و بروز نوسان به ویژه در کوتاهمدت در بازارهای سرمایهپذیر هستند که با نیتکاوی، میتوان به اغراض سوداگرایانه برخی از آنها، پی برد.
اعتماد میافزاید: شکی نیست که دستیابی به توافق، خبر خوشی برای فعالان اقتصادی است، اما اینکه بخواهیم با توصیف «برآورد بالا از آثار»، از وقوع این رویداد به عنوان «منجی نجات اقتصادی کشور» یاد کنیم، یک نوع سوءتدبیر در مدیریت انتظارات در حوزه اقتصادی است. تجربه نشان میدهد، پارامترهای روانی همچون شایعه، گمانه، شایبه، اخبار ضد و نقیض و... در مقایسه با عوامل واقعی فیزیکی، سهم بالایی در تغییر جهت غیرمنتظره بازارها و محیط کسب و کار دارد، بنابراین مدیریت عوامل انتظارات روانی برای جامعهای که طی سالها نسبت به متغیرهای ذهنی نظیر انتظارات تورمی یا تورم انتظاری و بازده انتظاری از بازارها که در سکون بوده و با وجود افزایش حجم نقدینگی، در حالت رکود تورمی یا بهبود اوضاع به سر میبرند، نقش موثری دارد. مدیریت انتظارات تورمی، با توجه به روانشناسی اجتماعی، ابعاد متعددی داردسشش و بیتوجهی به آن هم تبعات مخصوص به خود را دارد. دولت روحانی در ماههای اخیر، یک مرتبه از عدم توجه به مدیریت انتظارات، لطمه شدید خورد. به عنوان نمونه، وقتی ایشان در مشهد، با استناد به دادههای یک گزارش تحقیقی، اعلام کرد که اقتصاد از رکود خارج شده است، انتظارات محافل کارشناسی نسبت به بروز رونق افزایش یافت. یا اینکه، وقتی دادههای گزارش سهماهه بانک مرکزی از تولید ناخالص داخلی منتشر شد، همه آن را مصادف با رشد اقتصادی مصادف به رونق اقتصادی دانستند و سپس هجمه منتقدان نسبت به صحت آمار و نامشهود بودن رونق بالا گرفت، به طوری که اکنون که هشت ماه از سال میگذرد، دیگر گزارشی از اوضاع اقتصاد منتشر نشده است!
این روزنامه خاطرنشان میکند: مسئولان مربوطه با اطلاعرسانی هدفمند، باید برآورد واقعبینانه از نتایج آتی لغو یا تعلیق تحریمها ارائه دهند تا از بروز هرگونه شوک روانی زودگذر و ایجاد تلاطم در محیطهای واکنشپذیر، جلوگیری کنند، این گفتار هم به این معنی نیست که نتیجه مثبت مذاکرات، نادیده گرفته شود.
یادآور میشود روزنامه اعتماد در یک سال اخیر از تیترهای اغراقآمیز و بعضا خلاف واقعی در زمینه ترویج خوشگمانی به مذاکرات منتشر کرد. از جمله؛ «طرح اوباما برای آزادی داراییهای ایران»، «مرگ تحریمها»، «بازگشت پژو - نتیجه ژنو»، «دستان بنبستشکن ظریف-کری»، «جهان در انتظار توافق نیویورک» و...
روزنامه اعتماد پیش از این هم در یادداشتی به قلم مدیرمسئول خاطرنشان کرد: متأسفانه سخنان تهدیدآمیز سیاستمداران آمریکایی که هر از چندگاهی بیان میشود، نشان میدهد که تحلیلگران سیاسی تصور و تصویر اشتباهی از اوضاع و احوال و رویکرد آمریکاییان داشته و دارند... سیاستمداران آمریکایی در طول سالهای گذشته از تمامی امکانات و تواناییهای خود در هر زمینهای علیه جمهوری اسلامی استفاده کردند و در مسیر براندازی این جمهوری و در جهت مهار انقلاب اسلامی گام برداشتند و از به کار گرفتن هیچ ابزار و امکانی دریغ نکردند. آنان در زمینه فشارهای اقتصادی و ایجاد تحریمهای مختلف و راهاندازی یک جنگ بزرگ اقتصادی علیه ایران گام برداشتند و میتوان گفت که تا حالا همه راهها را آزمودهاند.
یادآور میشود برخی محافل در آغاز امضای توافق ژنو آنها را فتحالفتوح خوانده بودند.
نگاه دولت به مطبوعات نگاه تهدید است
«نگاه تهدیدآمیز دولت به رسانهها به جای نگاه فرصت محور موجب نارضایتی از عملکرد 16 ماه گذشته شده است.»
وبسایت اصلاحطلب روزنو ضمن درج این تحلیل نوشت: بیستمین نمایشگاه مطبوعات به کار خود پایان داد و اهالی رسانه در این مدت فرصتی را یافتند تا به طور مستقیم با مخاطبان خود ارتباط برقرار کنند و پاسخگوی دغدغههای مردم باشند. اما نکته جالب در بیستمین نمایشگاه مطبوعات عدم حضور رئیس جمهور در این جشنواره بود که موجب تعجب اهالی رسانه شد.
نویسنده خاطرنشان کرد: غریب به 16 ماه از روی کارآمدن دولت روحانی میگذرد. شیخ دیپلمات در طول فعالیت دولتش کمترین اهمیت را به اهالی رسانه داده است و یکی از پاشنه آشیلهای این دولت نیز ضعف اطلاعرسانی است که تاکنون دولتمردان نتوانستهاند ارتباط مناسبی با رسانهها برقرار کنند و همواره از رسانهها فرار میکنند و سعی میکنند با شیوه امنیتی به رسانه نگاه کنند و همین امر تا امروز موجب شده که در برهههای مختلف دولت در برابر رسانههای مخالف آچمز شده و حرفی برای گفتن نداشته باشد.
روزنو میافزاید: این در حالی است که از زمان روی کارآمدن دولت یازدهم تنها یک نمایشگاه مطبوعات برگزار شده است و سال گذشته هم دولتمردان با بهانههای واهی از برگزاری نمایشگاه مطبوعات طفره رفتند و در روز خبرنگار هم که سکوت اختیار کردند! همواره شاهد بودیم در دولتهای گذشته رئیس جمهور به هر بهانهای در نمایشگاه مطبوعات حاضر میشد و این جشنواره جان تازهای میگرفت اما متأسفانه امسال رئیس جمهور اعتنایی به اهالی رسانه نکرد و حتی حاضر نشد برای دلگرمی و امید بخشیدن به این قشر سختکوش دقایقی را در میان آنها سپری کند.
حامد صالح آبادی معتقد است: بیتوجهی رئیس جمهور و دولتش به رسانهها تاکنون برای همگان به اثبات رسیده است و همین امر موجب شده که وزیر این دولت با تیتر یک روزنامه مخالف دولت کمر دردش عود میکند و ویلچرنشین میشود. هنوز مشخص نیست که چرا دولت یازدهم نمیخواهد یا نمیتواند از ظرفیت رسانهها در راستای اعتلای دولت استفاده کند که شاید بتوان گفت که کلید روحانی هنوز نتوانسته قفل رسانهها را باز کند و یا شاید کلید شیخ دیپلماتیک به قفل رسانهها نمیخورد!
روزنو همچنین نوشت: برگزاری بیستمین نمایشگاه مطبوعات همچون سالهای گذشته رونقی نداشت و هر فردی پا به این جشنواره گذاشته بود متوجه این فضای سرد و بیروح در گرمای رسانهها شد.
در پایان این تحلیل آمده است: متأسفانه فاصله دولت با رسانهها و نگاه تهدیدآمیز به جای فرصت به رسانهها موجب نارضایتی مردم از عملکرد دولت در 16 ماه گذشته شده است چرا که دولت تاکنون نتوانسته به وعدههای انتخاباتی که در حوزه سیاست داخلی داده است عمل کند و تنها سرگرم حوزه سیاست خارجی است که آنهم هنوز به نتیجه روشنی نرسیده است.
یادآور میشود سال گذشته نمایشگاه مطبوعات برگزار نشد. امسال نیز معاونت مطبوعاتی ارشاد اعلام کرد جشنواره مطبوعات را برگزار نمیکند.
تحمیل نماینده دولتی به هیئت نظارت یعنی قلمشکنی!
رئیس روابط عمومی وزارت ارشاد میگوید جامعه مطبوعاتی با انتخاب معاون مطبوعاتی این وزارت به عنوان نماینده مدیران مسئول در هیئت نظارت بر مطبوعات مخالف نیست.
بابک دربیگی در مصاحبه با آفتاب و درباره شائبه حضور پررنگ دولت در امور صنفی مطبوعات میگوید: «با حضور در نمایشگاه مطبوعات و بحث و گفتوگوهایی که با اهالی رسانه داشتم، نقد جدی درباره حضور آقای انتظامی در هیئت نظارت نشنیدم. اگرچه برخی رسانههای خاص درباره این انتخاب بحثهایی را مطرح کردند اما مخالفت جدی از سوی جامعه مطبوعاتی کشور عنوان نشده است.»
مشاور وزیر ارشاد افزود: «انتخاب آقای انتظامی اساسا به دلیل جایگاه حقوقی و دولتی وی نبوده است بلکه سابقه فرهنگی و رسانهای وی سبب این انتخاب شده است. وی مورد وثوق و اطمینان جامعه مطبوعاتی کشور است بنابراین حتی اگر همراهی وی با دولت منتفی شود این انتخاب تحتالشعاع قرار نمیگیرد.»
این اظهارات در حالی است که از 4 هزار مدیرمسئول تنها 300 نفر در انتخابات شائبهبرانگیز حضور پیدا کرده و حدود 3700 نفر از این امر امتناع کردند ضمن اینکه برخی نامزدها نیز در اعتراض به نامزدی معاون مطبوعاتی اعلام انصراف کردند.
معترضان استدلال روشنی دارند و آن اینکه نماینده مدیران مسئول در هیئت نظارت باید از مطبوعات در قبال فشارهای دولت حمایت کند اما وقتی یک مقام دولتی در کنار سایر اعضای دولتی هیئت نظارت مینشیند، به احتمال قوی خلاف این توقع حاصل میشود مخصوصا که برخی برخوردهای تعلیقی و توقیفی با نشریات منتقد نظیر 9دی، وطن امروز و یالثارات ظرف همین یک سال گذشته و با فشار وزارت ارشاد و برخی محافل دولتی انجام گرفت.
تحمیل مدیر دولتی به هیئت نظارت بر مطبوعات آنهم از سوی دولتی که نشان داده است علیرغم شعارهای دهان پرکن، تحمل کمترین انتقادی را ندارد و به جای پاسخگویی به انتقادات، منتقدان را با انواع ناسزاها مینوازد!! به طور طبیعی حاوی این پیام برای مطبوعات و اهل قلم است که احتمالا وزارت ارشاد دولت اعتدال به «قلمشکنی»! روی آورده است.
یعنی اسرائیل و آمریکا محرمند مردم و نمایندگان و صاحبنظران نامحرم؟!
یک روزنامه حامی دولت در دفاع غیرقابل توجیه از محرمانه نگاه داشتن مذاکرات متوسل به سفسطه شد.
روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود نوشت: اینکه تا پایان مذاکرات و رسیدن به توافق جامع، جزئیات توافقات و مذاکرات اعلام نشود، باتوجه به اینکه یک تصمیم حکومتی اتخاذ شده توسط نظام است، هیچ منافاتی با حقوق ملت ندارد.
این روزنامه میافزاید: روشن است که این جزئیات برای همیشه پنهان نمیمانند و هنگامی که مسئولین نظام صلاح بدانند دسترسی به آنها برای عموم میسر خواهد بود. بدین ترتیب، هیاهوی افرادی که به بهانه عدم انتشار جزئیات مذاکرات و توافقات، گروه مذاکرهکننده را زیر سؤال میبرند، فقط یک مغالطه و کاملاً فاقد منطق عقلانی است. بخشی از این مغالطه همان است که بعضی نمایندگان مجلس گفتهاند نخستوزیر اسرائیل از توافقها خبر دارد، ولی ما خبر نداریم! پاسخ این است که نخستوزیر رژیم صهیونیستی با اصل اینکه ایران بتواند به یک موفقیت برسد مخالف است و از کلیات اطلاعاتی که وزیر خارجه آمریکا در اختیار او قرار داده خشمگین شده و آن سخنان را گفته است. حیف است شما خود را با کسی که در صف اول دشمنان ملت ایران و بدخواهان نظام جمهوری اسلامی قرار دارد مقایسه کنید.
برخلاف ادعای نویسنده 1- محرمانه نگه داشتن مذاکرات تصمیم تیم مذاکره کننده است و نه تصمیم حکومتی! 2- اصل 77 قانون اساسی تأکید دارد که عهدنامهها و موافقتنامهها و قراردادهای بینالمللی باید به تصویب مجلس برسد. این اصل ترجمان همان تعبیر کلیدی حضرت امام(ره) است که مجلس در رأس امور قرار دارد. با این وجود آقای ظریف خطاب به نمایندگانی که در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی از وی سؤال داشتند میگوید حتی اگر استیضاح شوم، جزئیات مذاکرات را به شما نمیگویم! 3- طرف نامحرم در مذاکرات محرمانه کیست؛ آمریکا و اسرائیل یا ملت ایران و نمایندگان مجلس و رسانهها؟! با نماینده آمریکا که در پشت درهای بسته خلوت میشود. همان نمایندگان هم ( در سطح وزیر خارجه و معاونین) قبل و بعد از هر دور مذاکرات به نتانیاهو گزارش دقیق میدهند (و البته جای سؤال است که نسبت آمریکا با صهیونیستها چیست که این قدر با ذلت رفتار میکند). خب! اگر شورای امنیت ملی آمریکا بیانیه صادر میکند که علیه برنامه هستهای ایران با اسرائیل هماهنگی کامل داریم به نظر روزنامه جمهوری اسلامی نامحرم ماجرا کیست؟ گیر کار کجاست؟ آیا جز این است که برخی مفاد این مذاکرات و نرمشهای یکطرفه قابل انتشار نیست؛ مانند اظهارات ناپسندی که دیپلمات ارشد ایرانی در سفر نیویورک و در مرکز وودرو ویلسون ادا کرد؟! نویسنده روزنامه جمهوری اسلامی ترجیح میدهد نبیند و نشنود و گرنه میشنید که شیمون پرز مکرراً تصریح کرد هیچ رئیسجمهور آمریکا در این 6 دهه به اندازه باراک اوباما به اسرائیل خدمت نکرده و ما هر چه از او از جمله در قبال ایران خواستهایم برآورده ساخته است. 4- واقعیت اتفاقاً برعکس چیزی است که در یادداشت مورد بحث آمده است؛ مسئله این است که چرا برای یک طیف خوش گمان به غرب، آمریکا- و با یک واسطه، اسرائیل که بهطور اتوماتیک گزارش میگیرند و رهنمود میدهند- محرم محسوب میشوند و افکار عمومی داخلی، نمایندگان و رسانهها نامحرم محسوب میشوند هیچ؛ که حتی به جهنم حوالت داده میشوند و بزدل و ترسو خطاب میشوند؟! 5- بله قطعاً مفاد مذاکرات و نتایج آن روزی آشکار خواهد شد اما مسئله این است که آیا به خاطر ضعف استدلال و عملکرد در مذاکرات، بنابراین است که مردم و نخبگان و صاحبنظران و نمایندگان را در مقابل عمل انجام شده قرار دهند؟! آیا امروز کسی هست توضیح بدهد که در ازای امتیازات ژنو چرا تعهد غرب بر تعلیق تحریمها در حوزه پتروشیمی، قطعات خودرو و هواپیما عملی نشد و در مقابل سکوت اختیار کردیم یا مثلاً چرا موضوع امتناع آمریکا از صدور ویزا برای سفیر ایران در سازمان ملل (حمید ابوطالبی) چند ماه مسکوت میماند.
یکی از نشریات اصلاحطلب پس از یک سال بزرگنمایی مذاکرات هستهای از جمله با آمریکا و اغراق در تأثیر آن، خواستار تعدیل نگاه به این عرصه شد.
روزنامه اعتماد در یادداشتی خاطرنشان کرد: برخی با یک نگاه «تکعاملی»، بر این باورند که با لغو تحریمها و دستیابی به توافق جامع میان طرفین، بسیاری از چالشهای رشد اقتصادی، حتی در کوتاهمدت از میان میرود. اینکه تحمیل و تشدید تحریمها، مانعی بر سر روند رشد کمی و کیفی اقتصادی کشور بوده، جای تردیدی نیست، اما به باور طیف وسیعی از اقتصاددانان، برداشتن مقطعی و حتی آنی محدودیتهای اقتصادی (که در خصوص امکان شدن یا نشدن آن هم بحث است) نمیتواند، زمینه بروز تحولی شگرف در اقتصاد شود و عوامل ناپایداری وضعیت اقتصادی کشور فقط به مسئله تحریم و ابعاد شریانی آن مربوط نمیشود. بنابراین باور «وقوع تحولی بزرگ بعد از لغو تحریمها» از سوی کسانی مطرح میشود که ریشه تمام نارساییها در دامنه تحریمها میجویند و گاه خواستار ایجاد شوک و بروز نوسان به ویژه در کوتاهمدت در بازارهای سرمایهپذیر هستند که با نیتکاوی، میتوان به اغراض سوداگرایانه برخی از آنها، پی برد.
اعتماد میافزاید: شکی نیست که دستیابی به توافق، خبر خوشی برای فعالان اقتصادی است، اما اینکه بخواهیم با توصیف «برآورد بالا از آثار»، از وقوع این رویداد به عنوان «منجی نجات اقتصادی کشور» یاد کنیم، یک نوع سوءتدبیر در مدیریت انتظارات در حوزه اقتصادی است. تجربه نشان میدهد، پارامترهای روانی همچون شایعه، گمانه، شایبه، اخبار ضد و نقیض و... در مقایسه با عوامل واقعی فیزیکی، سهم بالایی در تغییر جهت غیرمنتظره بازارها و محیط کسب و کار دارد، بنابراین مدیریت عوامل انتظارات روانی برای جامعهای که طی سالها نسبت به متغیرهای ذهنی نظیر انتظارات تورمی یا تورم انتظاری و بازده انتظاری از بازارها که در سکون بوده و با وجود افزایش حجم نقدینگی، در حالت رکود تورمی یا بهبود اوضاع به سر میبرند، نقش موثری دارد. مدیریت انتظارات تورمی، با توجه به روانشناسی اجتماعی، ابعاد متعددی داردسشش و بیتوجهی به آن هم تبعات مخصوص به خود را دارد. دولت روحانی در ماههای اخیر، یک مرتبه از عدم توجه به مدیریت انتظارات، لطمه شدید خورد. به عنوان نمونه، وقتی ایشان در مشهد، با استناد به دادههای یک گزارش تحقیقی، اعلام کرد که اقتصاد از رکود خارج شده است، انتظارات محافل کارشناسی نسبت به بروز رونق افزایش یافت. یا اینکه، وقتی دادههای گزارش سهماهه بانک مرکزی از تولید ناخالص داخلی منتشر شد، همه آن را مصادف با رشد اقتصادی مصادف به رونق اقتصادی دانستند و سپس هجمه منتقدان نسبت به صحت آمار و نامشهود بودن رونق بالا گرفت، به طوری که اکنون که هشت ماه از سال میگذرد، دیگر گزارشی از اوضاع اقتصاد منتشر نشده است!
این روزنامه خاطرنشان میکند: مسئولان مربوطه با اطلاعرسانی هدفمند، باید برآورد واقعبینانه از نتایج آتی لغو یا تعلیق تحریمها ارائه دهند تا از بروز هرگونه شوک روانی زودگذر و ایجاد تلاطم در محیطهای واکنشپذیر، جلوگیری کنند، این گفتار هم به این معنی نیست که نتیجه مثبت مذاکرات، نادیده گرفته شود.
یادآور میشود روزنامه اعتماد در یک سال اخیر از تیترهای اغراقآمیز و بعضا خلاف واقعی در زمینه ترویج خوشگمانی به مذاکرات منتشر کرد. از جمله؛ «طرح اوباما برای آزادی داراییهای ایران»، «مرگ تحریمها»، «بازگشت پژو - نتیجه ژنو»، «دستان بنبستشکن ظریف-کری»، «جهان در انتظار توافق نیویورک» و...
روزنامه اعتماد پیش از این هم در یادداشتی به قلم مدیرمسئول خاطرنشان کرد: متأسفانه سخنان تهدیدآمیز سیاستمداران آمریکایی که هر از چندگاهی بیان میشود، نشان میدهد که تحلیلگران سیاسی تصور و تصویر اشتباهی از اوضاع و احوال و رویکرد آمریکاییان داشته و دارند... سیاستمداران آمریکایی در طول سالهای گذشته از تمامی امکانات و تواناییهای خود در هر زمینهای علیه جمهوری اسلامی استفاده کردند و در مسیر براندازی این جمهوری و در جهت مهار انقلاب اسلامی گام برداشتند و از به کار گرفتن هیچ ابزار و امکانی دریغ نکردند. آنان در زمینه فشارهای اقتصادی و ایجاد تحریمهای مختلف و راهاندازی یک جنگ بزرگ اقتصادی علیه ایران گام برداشتند و میتوان گفت که تا حالا همه راهها را آزمودهاند.
یادآور میشود برخی محافل در آغاز امضای توافق ژنو آنها را فتحالفتوح خوانده بودند.
نگاه دولت به مطبوعات نگاه تهدید است
«نگاه تهدیدآمیز دولت به رسانهها به جای نگاه فرصت محور موجب نارضایتی از عملکرد 16 ماه گذشته شده است.»
وبسایت اصلاحطلب روزنو ضمن درج این تحلیل نوشت: بیستمین نمایشگاه مطبوعات به کار خود پایان داد و اهالی رسانه در این مدت فرصتی را یافتند تا به طور مستقیم با مخاطبان خود ارتباط برقرار کنند و پاسخگوی دغدغههای مردم باشند. اما نکته جالب در بیستمین نمایشگاه مطبوعات عدم حضور رئیس جمهور در این جشنواره بود که موجب تعجب اهالی رسانه شد.
نویسنده خاطرنشان کرد: غریب به 16 ماه از روی کارآمدن دولت روحانی میگذرد. شیخ دیپلمات در طول فعالیت دولتش کمترین اهمیت را به اهالی رسانه داده است و یکی از پاشنه آشیلهای این دولت نیز ضعف اطلاعرسانی است که تاکنون دولتمردان نتوانستهاند ارتباط مناسبی با رسانهها برقرار کنند و همواره از رسانهها فرار میکنند و سعی میکنند با شیوه امنیتی به رسانه نگاه کنند و همین امر تا امروز موجب شده که در برهههای مختلف دولت در برابر رسانههای مخالف آچمز شده و حرفی برای گفتن نداشته باشد.
روزنو میافزاید: این در حالی است که از زمان روی کارآمدن دولت یازدهم تنها یک نمایشگاه مطبوعات برگزار شده است و سال گذشته هم دولتمردان با بهانههای واهی از برگزاری نمایشگاه مطبوعات طفره رفتند و در روز خبرنگار هم که سکوت اختیار کردند! همواره شاهد بودیم در دولتهای گذشته رئیس جمهور به هر بهانهای در نمایشگاه مطبوعات حاضر میشد و این جشنواره جان تازهای میگرفت اما متأسفانه امسال رئیس جمهور اعتنایی به اهالی رسانه نکرد و حتی حاضر نشد برای دلگرمی و امید بخشیدن به این قشر سختکوش دقایقی را در میان آنها سپری کند.
حامد صالح آبادی معتقد است: بیتوجهی رئیس جمهور و دولتش به رسانهها تاکنون برای همگان به اثبات رسیده است و همین امر موجب شده که وزیر این دولت با تیتر یک روزنامه مخالف دولت کمر دردش عود میکند و ویلچرنشین میشود. هنوز مشخص نیست که چرا دولت یازدهم نمیخواهد یا نمیتواند از ظرفیت رسانهها در راستای اعتلای دولت استفاده کند که شاید بتوان گفت که کلید روحانی هنوز نتوانسته قفل رسانهها را باز کند و یا شاید کلید شیخ دیپلماتیک به قفل رسانهها نمیخورد!
روزنو همچنین نوشت: برگزاری بیستمین نمایشگاه مطبوعات همچون سالهای گذشته رونقی نداشت و هر فردی پا به این جشنواره گذاشته بود متوجه این فضای سرد و بیروح در گرمای رسانهها شد.
در پایان این تحلیل آمده است: متأسفانه فاصله دولت با رسانهها و نگاه تهدیدآمیز به جای فرصت به رسانهها موجب نارضایتی مردم از عملکرد دولت در 16 ماه گذشته شده است چرا که دولت تاکنون نتوانسته به وعدههای انتخاباتی که در حوزه سیاست داخلی داده است عمل کند و تنها سرگرم حوزه سیاست خارجی است که آنهم هنوز به نتیجه روشنی نرسیده است.
یادآور میشود سال گذشته نمایشگاه مطبوعات برگزار نشد. امسال نیز معاونت مطبوعاتی ارشاد اعلام کرد جشنواره مطبوعات را برگزار نمیکند.
تحمیل نماینده دولتی به هیئت نظارت یعنی قلمشکنی!
رئیس روابط عمومی وزارت ارشاد میگوید جامعه مطبوعاتی با انتخاب معاون مطبوعاتی این وزارت به عنوان نماینده مدیران مسئول در هیئت نظارت بر مطبوعات مخالف نیست.
بابک دربیگی در مصاحبه با آفتاب و درباره شائبه حضور پررنگ دولت در امور صنفی مطبوعات میگوید: «با حضور در نمایشگاه مطبوعات و بحث و گفتوگوهایی که با اهالی رسانه داشتم، نقد جدی درباره حضور آقای انتظامی در هیئت نظارت نشنیدم. اگرچه برخی رسانههای خاص درباره این انتخاب بحثهایی را مطرح کردند اما مخالفت جدی از سوی جامعه مطبوعاتی کشور عنوان نشده است.»
مشاور وزیر ارشاد افزود: «انتخاب آقای انتظامی اساسا به دلیل جایگاه حقوقی و دولتی وی نبوده است بلکه سابقه فرهنگی و رسانهای وی سبب این انتخاب شده است. وی مورد وثوق و اطمینان جامعه مطبوعاتی کشور است بنابراین حتی اگر همراهی وی با دولت منتفی شود این انتخاب تحتالشعاع قرار نمیگیرد.»
این اظهارات در حالی است که از 4 هزار مدیرمسئول تنها 300 نفر در انتخابات شائبهبرانگیز حضور پیدا کرده و حدود 3700 نفر از این امر امتناع کردند ضمن اینکه برخی نامزدها نیز در اعتراض به نامزدی معاون مطبوعاتی اعلام انصراف کردند.
معترضان استدلال روشنی دارند و آن اینکه نماینده مدیران مسئول در هیئت نظارت باید از مطبوعات در قبال فشارهای دولت حمایت کند اما وقتی یک مقام دولتی در کنار سایر اعضای دولتی هیئت نظارت مینشیند، به احتمال قوی خلاف این توقع حاصل میشود مخصوصا که برخی برخوردهای تعلیقی و توقیفی با نشریات منتقد نظیر 9دی، وطن امروز و یالثارات ظرف همین یک سال گذشته و با فشار وزارت ارشاد و برخی محافل دولتی انجام گرفت.
تحمیل مدیر دولتی به هیئت نظارت بر مطبوعات آنهم از سوی دولتی که نشان داده است علیرغم شعارهای دهان پرکن، تحمل کمترین انتقادی را ندارد و به جای پاسخگویی به انتقادات، منتقدان را با انواع ناسزاها مینوازد!! به طور طبیعی حاوی این پیام برای مطبوعات و اهل قلم است که احتمالا وزارت ارشاد دولت اعتدال به «قلمشکنی»! روی آورده است.
یعنی اسرائیل و آمریکا محرمند مردم و نمایندگان و صاحبنظران نامحرم؟!
یک روزنامه حامی دولت در دفاع غیرقابل توجیه از محرمانه نگاه داشتن مذاکرات متوسل به سفسطه شد.
روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود نوشت: اینکه تا پایان مذاکرات و رسیدن به توافق جامع، جزئیات توافقات و مذاکرات اعلام نشود، باتوجه به اینکه یک تصمیم حکومتی اتخاذ شده توسط نظام است، هیچ منافاتی با حقوق ملت ندارد.
این روزنامه میافزاید: روشن است که این جزئیات برای همیشه پنهان نمیمانند و هنگامی که مسئولین نظام صلاح بدانند دسترسی به آنها برای عموم میسر خواهد بود. بدین ترتیب، هیاهوی افرادی که به بهانه عدم انتشار جزئیات مذاکرات و توافقات، گروه مذاکرهکننده را زیر سؤال میبرند، فقط یک مغالطه و کاملاً فاقد منطق عقلانی است. بخشی از این مغالطه همان است که بعضی نمایندگان مجلس گفتهاند نخستوزیر اسرائیل از توافقها خبر دارد، ولی ما خبر نداریم! پاسخ این است که نخستوزیر رژیم صهیونیستی با اصل اینکه ایران بتواند به یک موفقیت برسد مخالف است و از کلیات اطلاعاتی که وزیر خارجه آمریکا در اختیار او قرار داده خشمگین شده و آن سخنان را گفته است. حیف است شما خود را با کسی که در صف اول دشمنان ملت ایران و بدخواهان نظام جمهوری اسلامی قرار دارد مقایسه کنید.
برخلاف ادعای نویسنده 1- محرمانه نگه داشتن مذاکرات تصمیم تیم مذاکره کننده است و نه تصمیم حکومتی! 2- اصل 77 قانون اساسی تأکید دارد که عهدنامهها و موافقتنامهها و قراردادهای بینالمللی باید به تصویب مجلس برسد. این اصل ترجمان همان تعبیر کلیدی حضرت امام(ره) است که مجلس در رأس امور قرار دارد. با این وجود آقای ظریف خطاب به نمایندگانی که در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی از وی سؤال داشتند میگوید حتی اگر استیضاح شوم، جزئیات مذاکرات را به شما نمیگویم! 3- طرف نامحرم در مذاکرات محرمانه کیست؛ آمریکا و اسرائیل یا ملت ایران و نمایندگان مجلس و رسانهها؟! با نماینده آمریکا که در پشت درهای بسته خلوت میشود. همان نمایندگان هم ( در سطح وزیر خارجه و معاونین) قبل و بعد از هر دور مذاکرات به نتانیاهو گزارش دقیق میدهند (و البته جای سؤال است که نسبت آمریکا با صهیونیستها چیست که این قدر با ذلت رفتار میکند). خب! اگر شورای امنیت ملی آمریکا بیانیه صادر میکند که علیه برنامه هستهای ایران با اسرائیل هماهنگی کامل داریم به نظر روزنامه جمهوری اسلامی نامحرم ماجرا کیست؟ گیر کار کجاست؟ آیا جز این است که برخی مفاد این مذاکرات و نرمشهای یکطرفه قابل انتشار نیست؛ مانند اظهارات ناپسندی که دیپلمات ارشد ایرانی در سفر نیویورک و در مرکز وودرو ویلسون ادا کرد؟! نویسنده روزنامه جمهوری اسلامی ترجیح میدهد نبیند و نشنود و گرنه میشنید که شیمون پرز مکرراً تصریح کرد هیچ رئیسجمهور آمریکا در این 6 دهه به اندازه باراک اوباما به اسرائیل خدمت نکرده و ما هر چه از او از جمله در قبال ایران خواستهایم برآورده ساخته است. 4- واقعیت اتفاقاً برعکس چیزی است که در یادداشت مورد بحث آمده است؛ مسئله این است که چرا برای یک طیف خوش گمان به غرب، آمریکا- و با یک واسطه، اسرائیل که بهطور اتوماتیک گزارش میگیرند و رهنمود میدهند- محرم محسوب میشوند و افکار عمومی داخلی، نمایندگان و رسانهها نامحرم محسوب میشوند هیچ؛ که حتی به جهنم حوالت داده میشوند و بزدل و ترسو خطاب میشوند؟! 5- بله قطعاً مفاد مذاکرات و نتایج آن روزی آشکار خواهد شد اما مسئله این است که آیا به خاطر ضعف استدلال و عملکرد در مذاکرات، بنابراین است که مردم و نخبگان و صاحبنظران و نمایندگان را در مقابل عمل انجام شده قرار دهند؟! آیا امروز کسی هست توضیح بدهد که در ازای امتیازات ژنو چرا تعهد غرب بر تعلیق تحریمها در حوزه پتروشیمی، قطعات خودرو و هواپیما عملی نشد و در مقابل سکوت اختیار کردیم یا مثلاً چرا موضوع امتناع آمریکا از صدور ویزا برای سفیر ایران در سازمان ملل (حمید ابوطالبی) چند ماه مسکوت میماند.