رضای الهی یعنی پسندم آنچه را جانان پسندد(سلوک عارفانه)

 

 

اگر یک بنده‌ای در مقام بندگی به مرحله حب خداوند و عشق به خداوند برسد و مجذوب و شیفته حق شود، اینجا دیگر لازم نیست منطقی، فلسفه‌ای دلالت کند و به او بگوید آنچه که بر قلم قضا جاری می‌شود زیبا و خوب است، بلکه همان قلب خودش، احساسات خودش، عشق خودش، همان مجذوبیتش به او الهام می‌کند و می‌گوید آنچه از دوست می‌رسد نیکو است، هرچه که از ناحیه دوست وجود پیدا می‌کند به من یا غیر من می‌رسد خوب است، حتی وقتی که می‌بیند بلا از ناحیه دوست به او می‌رسد، چون از ناحیه دوست رسیده است، او اصلا آن بلا را بلا نمی‌بیند.(1)

____________

1- گفتارهایی در اخلاق اسلامی، شهید مرتضی مطهری(ره)، ص 103