اندیشکده آمریکایی: واشنگتن باید طرح قابل قبول به تهران پیشنهاد کند
اندیشکده «ایدیان» آمریکا در تحلیلی تاکید کرد که آمریکا باید طرحی را برای امضای توافق هستهای به ایران پیشنهاد دهد که ایران به لحاظ عملی بتواند آن را قبول کند.
این اندیشکده وابسته به سندیکای مطبوعات آمریکا در تحلیل خود به قلم «جاناتان پاور» ستوننویس روزنامههای هرالد تریبیون، نیویورکتایمز، واشنگتنپست، بوستون گلوب و لسآنجلستایمز آمده است: همانگونه که منتقدان آمریکا بیوقفه تاکید میکنند، سیاستهای ایران چندان انعطافناپذیر و سخت نیست که نتوان انتظار تغییری در آن داشت.
در این تحلیل آمده است: باید در نظر داشت که برخی از اعضای با نفوذ در جمهوری اسلامی ایران که از قضا در تصمیمسازیهای آن نیز نقش اساسی دارند، میتوانند در زمینه سیاست خارجی هم انعطافپذیر باشند. برخی از افراد در ایران نیز تلاش میکنند که با تأسی از همسایگان، یک جامعه مرفه و سالم و موفق ایجاد کنند.
تحلیلگر آمریکایی در مقاله خود همچنین مدعی شده است که اگر لازم باشد ایران در موضوع رابطه با آمریکا نیز تجدیدنظر خواهد کرد.
نویسنده در مقاله خود میافزاید: باید دید حکومت ایران هنوز آمادگی آن را دارد که به مفاد توافق هستهای که تا حدودی با اعتماد دو جانبه با دولت باراک اوباما در آمریکا امضاء کرده بود، برگردد یا همچنان تصور میکند از زمانی که دونالد ترامپ آن را پاره کرد، دیگر هیچ رئیسجمهوری در آمریکا نمیتواند به آن باز گردد.
در این مطلب آمده است: در سال ۲۰۱۹ دو استاد دانشگاه به نامهای «دانیل بنجامین» و «استیون سایمون» در نسخه ماه نوامبر نشریه «فارن افرز» چنین استدلال کردند: «تصور کنید که مورخان ۱۰۰ سال آینده بخواهند درباره اینکه از زمان جنگ سرد تاکنون آمریکا بیشتر از کدام قدرت خارجی بیشتر واهمه داشته است، تحقیق کنند، ... اگرچه آنها ابتدا روسیه را بهعنوان دشمن بزرگ معرفی خواهند کرد که البته بعدها به دوست تبدیل شد و درنهایت بهعنوان یک مزاحم چالشبرانگیز در سر راه آمریکا قرار گرفت. آنها حتی به چین نیز بهعنوان یک قدرت بزرگ رقیب خواهند نگریست و حتی کره شمالی را نیز بهعنوان یک نمایش قدرت فرعی در نظر خواهند گرفت، اما تنها یک کشور است و آن ایران که آن را بهعنوان سرسختترین دشمن آمریکا به تصویر خواهند کشید.
اندیشکده «ایدیان» آمریکا در این گزارش تاکید کرد که آمریکا باید طرحی را برای امضای توافق هستهای به ایران پیشنهاد دهد که ایران به لحاظ عملی بتواند آن را قبول کند.