تقوای الهی با عمل حباً لله انسان را به لقاءالله می‌رساند(سلوک عارفانه)

 

 

با توجه به اینکه تقوا به معنای پروا و پرهیز است، تقوای شوق به بهشت به این معنا است که مانع(با موانع) از وصول به بهشت برطرف و مقتضی نیل به آن فراهم گردد. برخی افزون بر دارا بودن دو تقوای دوری از آتش و شوق و رسیدن به بهشت، همه کارهایشان حبالله است و مشمول درجه کامل آیه «واتقون یا اولی‌الالباب» هستند. این درجه برتر از تقوا چنان اثری دارد که تا «لقاءالله» پیش می‌رود و متقی را هم با خود به لقاءالله می‌رساند. زیرا تقوای الهی به خدا می‌رسد و همین تقوای نائل به خدا، متقی را نیز به لقای الهی می‌رساند، چون وصف تقوا از جان متقی جدا نیست بهره‌مند از تقوای الهی، توانگر واقعی است که نام خدا، دوای او، یاد خدا شفایش، و طاعت خدا غنای او است. (1)

____________

1- تسنیم، آیت‌الله جوادی آملی، ج 10، ص 101