امیدوار به حل مشـکلات با همت مردم و مسئولان

کلید حل همه مشکلات کشور اعم از سیاسی و اقتصادی در داخل است. بی‌شک با کمک مردم و همبستگی مسئولین و همکاری نزدیک قوای سه گانه و نهادها از مشکلات عبور خواهیم کرد. روحیه جهادی، شفاف‌سازی، صیانت از حقوق شهروندی، مبارزه با فساد، شایسته‌سالاری، تشکیل میز خدمت، ارتقای سلامت اداری، تحقق دولت الکترونیک، حمایت از بخش خصوصی، تقویت اقتصاد دیجیتال و استفاده صحیح از فضای مجازی و شرکت‌های دانش بنیان و صرفه‌جویی از جمله مواردی هستند که تحققشان در اسرع وقت ضروری بوده و جز با همدلی و همراهی مردم و مسئولان میسرنخواهد شد.
اگر ساخت داخلیِ قدرت در کشور در همه‌ زمینه‌ها از جمله و به خصوص در زمینه‌ اقتصادی، ساخت مستحکمی باشد، همه‌ مسائل را با طرف‌های گوناگون می شود مذاکره کرد؛ انسان منتها از موضع قدرت مذاکره می‌کند، نه از موضع نیاز، نه از موضع احتیاج که زبان دشمن را دراز کند، دائم شرط و شروط بگذارد، دائم حرف بی‌ربط و مفت بزند؛ بنده علاج را در این می‌بینم. من می‌گویم - روز اوّل سال هم این را گفتم - همه بایستی همه‌ همّتشان را در بخش‌های مختلف و گوناگون برای مسئله‌ تولید صرف کنند.
 این البتّه لوازمی دارد؛ هم سرمایه‌گذار، هم کارگر، هم مصرف‌کننده، هم دستگاه‌های متولّی دولتی، همه وظایفی دارند؛ این کار، یک‌بُعدی نیست؛ همه بایست با هم‌[ همکاری کنند]. اینکه می‌گوییم همدلی و هم‌زبانی مردم با دولت، معنایش این است؛ یعنی همه با هم همکاری کنند تا این سنگ بزرگ را بردارند، این صخره‌ بزرگ را از سر راه حرکت کشور بردارند. (بیانات رهبری معظم انقلاب در دیدار جمعى از کارگران سراسر کشور ۹۴/2/۹)
نخبگان و شکل گیری گفتمان توسعه کشور
نخبگان از جمله سرمایه‌های ارزشمند کشورها در عرصه‌های مختلف علمی و فرهنگی به شمار می‌آیند که با نظریه‌ها و طرح‌های خود می‌توانند نقش بسزایی در توانمندسازی و توسعه چشمگیر کشور ایفا کنند.
مهدی محرابی یک فعال دانشجویی که خود دانش‌آموخته رشته کشاورزی است، برایمان
می‌گوید: «من با این که فارغ التحصیل رشته کشاورزی هستم، هنوز نسبت به آینده شغلی خودم افق روشنی پیش‌رو ندارم. این درحالی است که یکی از شاخص‌های اصلی رشد و توسعه کشور، توسعه پایدار در بخش کشاورزی محسوب می شود. دولت جدید برای قرار گرفتن در مسیر رشد و توسعه پایدار از جمله در بخش کشاورزی باید حتما به نخبگان دانشگاهی و پروژه‌های دانش‌بنیاد توجه ویژه‌ای داشته باشد.»
وی در ادامه می گوید: « ممکن است نخبگان از امکانات و فرصت‌های لازم به نحو مناسب برای آزمایش و به اثبات رساندن نظریه‌های خود برخوردار نباشند؛ از طرف دیگر جذب و به‌کارگیری این افراد توسط کشورهای بیگانه و استفاده از نظریه‌های علمی با توان تحقیقاتی آنها ضمن آنکه محرومیتی را برای کشور ایجاد می‌کند، سبب ایجاد فاصله علمی بیشتر آن با کشورهای توسعه یافته می‌شود.»
این فعال دانشجویی در تکمیل صحبت‌هایش
می‌گوید: « ضروری است با عنایت به اهمیت، نقش و جایگاه نخبگان در توسعه کشور به خصوص در زمینه تولید علم و فناوری با برنامه‌ریزی لازم در راستای سیاست حفظ نخبگان و جلوگیری از فرار مغزها، این استعدادهای ارزشمند در ساختار اداری ساماندهی و بسترهای لازم به منظور بهره‌مندی از ایده‌ها و نظرات آنان در تصمیم‌سازی‌های کلان کشور
فراهم شود.»
تقویت زمینه‌های اعتماد
بین مردم و نهادهای خیرساز
در چند سال گذشته به ویژه در حوادث و بحران‌های طبیعی از قبیل سیل و زلزله شاهد این بودیم که برخی از مردم به دلیل زمینه‌های اعتمادی کمرنگ ترجیح دادند که برای ارسال کمک‌های مردمی به شخصه وارد صحنه شوند و حتی تا مرحله توزیع اقلام خودشان در محل حادثه حضور پیدا کنند. اگر چه مشارکت و همبستگی مردم کشورمان همواره کلید اصلی خروج از بحران‌ها و حوادث سخت بوده است، اما باید زمینه‌های اعتماد بین مردم و نهاد‌هایی که بنیان خیررسانی دارند، تقویت گردد.
رضا سمندری یک کارمند برایمان می‌گوید: «من خیلی دوست دارم برای کارهای فرهنگی و یا عمرانی چند روزی به مناطق محروم بروم، اما نمی دانم باید از کجا فرصتی برای مرخصی بگیرم و چگونه به آن مناطق اعزام شوم؟»
وی در ادامه می گوید: « باید مدیریت برای برنامه‌ریزی و انسجام کار خیر تقویت شود و ضمن این که زمینه‌‌های اعتماد مردم به نهادهای خیرساز و نهادهایی که آبادانی را در اقصی نقاط کشور عهده دارند، بیش از پیش پررنگ گردد. برای مثال در هنگام وقوع حوادثی چون سیل و زلزله بعضا شاهد این هستیم که گروه‌های مردمی خودشان تمایل به رساندن کمک به مناطق دارند. زمینه اعتماد باید به حدی پررنگ باشد که مردم ذره‌ای شک در سپردن کمک‌هایشان به نهادهای مدیریتی نداشته باشند.»
وی در تکمیل صحبت‌هایش می‌گوید: «باید برای اقشار مختلف مردم این فرصت را ایجاد کرد که بدون دغدغه‌هایی چون مرخصی و یا از دست دادن دریافتی ماهیانه خود به مناطق محروم اعزام شده و چند روزی را در خدمت هم‌وطنانشان برای توسعه و آبادانی نقاط محروم باشند.»
ایستادن قاطعانه در برابر کارشکنی‌ها
محمدباقرقالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه مقابل هرکس که در رفع مشکلات مردم کارشکنی کند، می‌ایستم، می‌گوید: «مخصوصاً این امور وقتی ثمربخش خواهد بود که هم‌افزایی کافی در دستگاه‌های مختلف برای انجام یک کار وجود داشته باشد.»
وی تصریح می‌کند: «مشکل اصلی و درد اساسی امروز ما در کشور سرکش بودن نظام اداری و اجرایی کشور است و ظاهراً کسی مسئول مسائل و مشکلات به‌وجودآمده نیست. قطعاً نمایندگان مجلس از هر کس دیگری در انتقال پیام مردم محق‌تر هستند و نماینده می‌تواند حرف مردم را از مسئولان به‌صورت منسجم پیگیری کند. مهم نیست که من چه مسئولیتی دارم؟ بنده حاضرم برای حل مشکلات مردم کفش هر کسی را واکس بزنم تا مسئله‌ای از مسائل مردم حل شود خداوند به این کارها برکت می‌دهد، البته اگر فردی بخواهد در برابر حل مشکلات مردم کارشکنی کند، مقابل او می‌ایستم.»
حسن شجاعی علی آبادی نماینده مردم ابهر و خرمدره در مجلس شورای اسلامی می‌گوید:
« مسئولان کشور اعم از دولت و مجلس تا جایی که می‌توانند باید همه توان خود را به کار بگیرند تا از ایجاد مشکلات جدید جلوگیری کنند و در حد توان برای حل مشکلات موجود تلاش کنند. فرمایشات رهبر معظم انقلاب هم در همین راستاست؛ چرا که ماه‌های پیش رو برای کشور حساس است و باید با اتحاد و انسجام حداکثری در جهت دفاع از کشور و حل مشکلات معیشتی مردم تلاش کنیم و ساز و کارهای نظام به اندازه‌ کافی می‌تواند ایجاد تغییر در فضای مدیریتی کشور را شکل دهد.»
چند نکته مهم برای مشارکت در کار خیر
مشارکت در کار خیر چنان اثرات مثبتی بر زندگی انسان دارد که افراد، فارغ از مسئولیت و از روی اشتیاق به آن می‌پردازند. در روزگاری که کرونا، جان عزیزانمان را و تحریم، ستون فقرات اقتصادمان را هدف گرفته، هستند آدم‌هایی از خودگذشته که دل در گرو مهر دیگران دارند. چه مدافعان سلامت که با جانشان در خط مقدم این کارزار، مردانه می‌جنگند، و چه خیّران و نیکوکارانی که با مالشان، به دستگیری از نیازمندان، صف کشیده‌اند. اینان براستی سفیران و کارگزاران خدایند در روی زمین، که تا هستند، دیو ناامیدی نخواهد توانست مردم این مُلک را از پا درآورد.
مشارکت در کار خیر چنان اثرات مثبتی بر زندگی انسان دارد که افراد، فارغ از مسئولیت و از روی اشتیاق به آن می‌پردازند. قبل از هر چیز، باید بدانید که در نگاه دینی، خیر رساندن به دیگران، برای شما یک فرصت است و عرصه‌ای که هر کسی، جز به توفیق الهی، شایستگی ورود به آن را ندارد؛ چنان‌که امام حسین (ع) فرموده: « بدانید که نیازمندی‌های مردم به شما از نعمت‌های الهی بر شماست؛ پس، از این نعمت‌ها خسته نشوید که هرآینه به‌سوی دیگران سوق یابد.» (مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۲۰۹).
روح الله اویسی پور یک فرهنگی توضیح
می‌دهد: « اگر بخواهیم کارمان، رنگ جاودانگی بگیرد باید از همین اول کار و نیتمان را خالص کنیم.
کار اگر برای خدا باشد، تا امتداد آسمان اوج می‌گیرد، ولی اگر از روی رنگ و ریا باشد، بردی نخواهد داشت. در کار نیک، سرمایه وافر، اولویت ندارد. ممکن است شما سرمایه‌ کلانی نداشته باشید، نباید فکر کنید این کمک ناچیز شما، گرهی باز نمی‌کند. اگر همه همین‌گونه فکر کنند، هیچ کاری انجام نمی‌شود. بخشش ولو اندک باشد بیش و پیش از آنکه درد نیازمند را دوا کند، حال خودمان را خوب می‌کند.»
حجت الاسلام محمد روحی زاده کارشناس امور فرهنگی در پاسخ به این سوال که آیا تهیه فیلم و عکس در حین انجام کار خیر جایز است یا خیر؟ توضیح می‌دهد: « اگر فکر می‌کنید با تبلیغ کار خیرتان، موجب الگوسازی و تشویق دیگران به ترویج فرهنگ نیکوکاری می‌شوید، منعی ندارد تا از کارهایتان فیلم و عکس بگیرید و در رسانه‌ها و فضای مجازی منتشر کنید. قرآن هم پای این کارتان را امضا می‌کند، چون می‌فرماید: الَّذینَ یُنفِقُونَ أَموالَهُم بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِیَهًْ. (بقره ۲۷۴)، اما یادتان باشد، مرز ریا و شرک بسیار باریک است. اگر بیم این را دارید که در دام ریا بیفتید، در این صورت، کار نیک شما هر چه مخفیانه‌تر، نیکوتر.»
وی در تکمیل صحبت‌هایش می‌گوید: «احسان و نیکوکاری با همه اهمیتی که دارد اگر به‌گونه‌ای انجام پذیرد که عزت نفس مومن شکسته شود و آبرویش در معرض تهدید قرار گیرد، نه تنها سودی ندارد، بلکه
چه بسا خود جرمی است بزرگ و نابخشوده.
نیت خیر داشتن کافی نیست، کار خوب را باید خوب انجام داد. اگر برای خانواده‌ای ارزاق تهیه می‌کنید، سعی کنید به‌گونه‌ای باشد که همسایگان پی نبرند.»
به‌جز جمع‌آوری کمک نقدی
چه کارهای دیگری می‌توان کرد؟
تنها راه کمک به نیازمندان جمع‌آوری کمک‌های نقدی و خرید مایحتاج اولیه زندگی نیست و به‌جز این کار، می‌توانید روش‌های ساده و امتحان‌ پس داده دیگری را هم امتحان کنید. بیشتر آدم‌ها لباس‌های بی‌استفاده‌ای در کمدهایشان دارند که حتی سالی یک‌بار هم نمی‌پوشند. لباس‌های نو و سالمی که به هر دلیلی مثل تغییر سایز، هدیه بودن لباس و... پوشیده
نشده.
با جمع‌آوری لباس‌های اضافه اطرافیانتان و توزیع آنها در میان نیازمندان، آنها را از یکی از مخارج درشت و البته ضروری‌شان خلاص می‌کنید. البته دقت کنید لباس‌های اهدایی سالم و آبرومند با بسته‌بندی مناسب و شسته‌شده باشد و به کار طرف مقابل هم بیاید.
به‌جز جمع معدودی از عشاق کتاب که ولع شدیدی برای آرشیو کردن کتاب‌هایشان دارند، خیلی‌ها به کتاب‌هایی که خوانده‌اند، نیاز ندارند. می‌توانید این کتاب‌ها را جمع‌آوری کنید و در مکانی عمومی در یک منطقه محروم (مسجد، مدرسه، درمانگاه، نانوایی و...) یک کتابخانه جمع و جور راه‌اندازی کنید.
اگر پیگیر سبک زندگی از ما بهتران باشید، می‌دانید که بعضی‌هایشان چند سال یک‌بار لوازم خانه را به‌طور کامل عوض می‌کنند! در شرایطی که قیمت این اجناس سر به فلک گذاشته و برای خیلی‌ها خرید یخچال، ماشین لباسشویی، جاروبرقی، اجاق گاز و مبلمان امکان‌پذیر نیست، یکی از بهترین کارهای خیر، رساندن این اسباب به دست نیازمندان است؛
حتی ممکن است وسایل سالمی پیدا کنید که برای جهیزیه مناسب باشد.