اخلاص و آثار آن(حکایت خوبان)

ابوبصیر می‌گوید: از امام صادق(ع) شنیدم که می‌فرمود: رسول خدا(ص) فرموده‌اند: خوشا به حال بنده  گمنامی که خدا او را بشناسد و مردم او را نشناسند، آنها چراغ‌های هدایت و سرچشمه‌های دانش هستند، به واسطه آنها هر فتنه تیره و تاری برطرف گردد، آنان نه فاش‌کننده و پرده‌بردار از اسرارند، و نه ناسپاس، ریاکار و خودنما.(1)
امام علی(ع) در وصف بهترین بنده خدا می‌فرماید: برای خدا اعمال خویش را خالص کرده، آنچنان که خدا پذیرفته است. از گنجینه‌های خدا و ارکان زمین است. خود را به عدالت واداشته و آغاز عدالت او آنکه هوای نفس را از دل بیرون رانده پس حق را می‌شناسد و به آن عمل می‌کند. کار خیری نیست مگر آنکه به آن قیام می‌کند، و در هیچ جا گمان خیری نبرده جز آنکه به سوی آن شتافته. اختیار خود را به قرآن سپرده و قرآن را راهبر و پیشوای خود قرار داده است. هرجا که قرآن بار اندازد فرود آید و هرجا که قرآن جای گیرد مسکن گزیند.(2)
ـــــــــــــــــــــــــــــ
1- اصول کافی، ج2، ص225
2- نهج‌البلاغه - خطبه 87