لزوم خوف از شادی‌های فراوان به‌خاطر زیادی نعمت(سلوک عارفانه)

(بدان ای سالک راه خدا!) یکی از بیم‌های ممدوح، این مسئله است که انسان نسبت به خوش‌گذرانی‌های خودش در رابطه با کثرت نعمت‌هایی که خدا به او عنایت کرده است، و نسبت به غوطه‌وری‌اش در نعمت‌های مادی خائف باشد، علمای اخلاق از آن به «بطربکثرهًًْ‌النعمه» (شادی کردن از زیادی نعمت) تعبیر می‌کنند، یعنی خوش‌گذرانی‌های زیاد و کیف‌هایی که در رابطه با مسائل مادی است. خود این خوش‌گذرانی‌ها مطرح نیست، بلکه این خوش‌گذرانی‌ها انسان را در روابط متعددی قرار می‌دهد. یکی اینکه نعوذبالله در یک سطح همگانی دستش آلوده به گناه شود. پس خوف و بیمش از این جهت برای غیر است و اینکه نکند دستش آلوده به خلاف شود. در مرحله دیگر غفلت از خداوند است.(1)
1- اخلاق ربانی، آیت‌‌الله شیخ مجتبی تهرانی(ره)، ج3، ص126