از نظارت تا انتقام‌جویی (درمکتب امام)

 
  شك نيست كه مجلس به همه امور كشور نظارت دارد؛ و حق نمايندگان است كه از هر انحراف و خلافى كه از وزرا و ادارات مى‏بينند به حكم قانونى جلوگيرى كنند و دولت را تا حد استيضاح بكشانند. لكن فرق‌هاست بين نظارت و استيضاح، و بين عيب‌جويى و انتقام‌گيرى. و اين فرق را همه كس پس از رجوع به وجدان خويش مى‏فهمد. انسان با كمى تفكر در حال خود تشخيص مى‏دهد كه احضار دولت يا وزير براى خدا و مصالح اسلام و كشور است و در آن جز هدايت و جلوگيرى از انحراف و حفظ مصالح ملت چيز ديگرى دخالت ندارد؛ يا از معيارهاى غيرالهى، چون حُب و بغض، دوستى و دشمنى، هواهاى نفسانى چون خودنمايى، عرض‌اندام و از اين قبيل مكايد نفسانى و شيطانى، برخوردار است.
صحیفه امام؛ ج18؛ ص466 | پیام به نمایندگان مجلس؛ 7 خرداد 1363