تهنیت خدا بر کسانی که مستمندان را بر خود ترجیح می‌دهند(حکایت خوبان)

ابن عباس می‌گوید: «امام حسن(ع) و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به علی(ع) فرمودند: ای ابوالحسن! خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود می‌کردی. علی(ع)، فاطمه(س) و فضه که خادمه آنها بود، نذر کردند که اگر آن‌ها شفا یابند، سه روز روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند، در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند. علی(ع) سه من جو قرض نمود و فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطار سائلی بر در خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم، غذایی به من بدهید.
آن‌ها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم را همچنان روزه گرفتند و موقع افطار وقتی غذا (همان نان جوین) آماده شد، یتیمی بر در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و سومین روز، به هنگام غروب آفتاب، اسیری بر در خانه آمد، آنها باز سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شد، علی(ع) دست حسن و حسین(ع) را گرفت و خدمت پیامبر آمد. وقتی پیامبر آنها را مشاهده کرد، دید از شدت گرسنگی می‌لرزند. فرمود: این حالی را که در شما می‌بینم، برای من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانه فاطمه(س) شد، دید در محراب عبادت ایستاده، در حالی که از شدت گرسنگی شکم او به پشت چسبیده و چشم‌هایش به گودی نشسته است. پیامبر(ص) ناراحت شد. در همین هنگام جبرئیل نازل گشت و گفت: این محمد! این سوره را بگیر. خداوند با چنین خاندانی به تو تهنیت می‌گوید، سپس سوره «هل اتی» را بر او خواند.»(1)
شایان ذکر است علامه امینی(ره) در کتاب الغدیر خود، این شأن نزول را از 34 نفر از علمای معروف اهل تسنن نقل کرده است.
________________
1- تفسیر البرهان، ج 1، ص 618