محــرّم مسئولان و مـردم!

امام حسین(ع) با کسی که حق‌الناس به گردن دارد، کاری ندارد. اگرچه آن شخص خودش را در عزاداری فدا کند. خود امام(ع) وقتی وارد زمین کربلا شدند، زمین آن را خریدند تا خون خود و یاران با وفایش در زمین غصبی ریخته نشود؛ ولی با این وجود متاسفانه خیلی از ما رفتار دوگانه داریم. در ماه محرّم تقریباً همه مدعی  می‌شوند به طوری که خیلی‌ها یقه پاره کرده و رگ گردنشان بیرون می‌زند و ادعا می کنند که این همه فقط و فقط برای امام حسین(ع) است، در صورتی که خودشان هم می‌دانند که اینگونه نیست!
همه ما رفتارهای دوگانه‌ای در جامعه می‌بینیم که شاید خود ما هم گاهی انجام می‌دهیم؛ از دروغ گرفته تا تهمت و توهین و سَد مَعبر و اختلاس و فریب مردم و خُلفِ وعده و غیره. جالب اینجاست کسانی که این کارها را می‌کنند چند برابر انتظار دارند که عزاداری‌هایشان قبول شود و جالب‌تر اینجاست که نمی‌خواهند قبول کنند که رفتارشان دوگانه است.
امام حسین(ع) با دشمن به ملایمت رفتار نکرد و همین را هم به یاران باوفایش آموخت؛ ولی عده‌ای از ما از سویی کسانی را انتخاب کردند که به دشمن اعتماد می‌کنند و از طرف دیگر در ماه مُحَرم فریاد می‌زنند یا حسین‌(ع)‌؛ دوگانگی از این واضح‌تر؟!
و اما مسئولین! در این باره باید گفت تمامی موارد بالا در مورد برخی مسئولین هم هست، چون آنها بودند که با وعده و وعید به ملت جلو آمدند و توانستند از اعتماد و حسن نظر مردم سوء استفاده کرده و رأی‌شان را بگیرند و مسئول شوند؛ این عده از مسئولین که خود را در ماه مُحَرم مظلوم نشان داده و معمولاً بیشتر از سایرین ادعای پیروی از مرام و مسلک امام حسین(ع) دارند - بطوریکه یکی از ایشان از عاشورا درس مذاکره با دشمن آموخته است!- و تحمل انتقاد را نداشته و منتقدین را به باد توهین گرفته و آنها را تهدید و زندانی می‌کنند!
این قبیل مسئولین سعی می‌کنند در مجالس و هیئت‌هایی شرکت کنند که سخنران و مداح آنجا کاری به سیاست نداشته باشد تا نقاب از چهره آنها برداشته نشود. بدون تعارف باید گفت کسی که می‌خواهد برای محرّم عزاداری کند باید ابتدا تکلیفش را با خودش روشن کند که آیا دین را جدای از سیاست می‌داند یا همراه با سیاست؛ کسی که دین را همراه سیاست بداند و در عمل هم این را در زندگی اجرا کند و هزینه‌اش را هم بپردازد، شاید بتوان گفت که اگر در کربلا می‌بود، جزو یاران با وفای امام(ع) قرار داشت ولی اگر کسانی در زمان کنونی، سیاست را از دیانت جدا دانستند، نباید گفت که اگر در کربلا بودند جزو یاران امام‌(ع) می‌بودند؛ اگرچه تمام محرّم را روضه بگیرند و اشک بریزند و به سینه بزنند؛ این موضوع بیشتر از همه در مورد عده‌ای معدود بکار می‌رود که از یکطرف خودشان به اسلام آمریکایی عقیده دارند و از طرف دیگر تمام سعی خود را می‌کنند تا اسلام آمریکایی را به مردم هم بِقَبولانند!
مثال روشنش فتنه 88 است؛ سران فتنه و پیروانشان، هم نماز می‌خواندند و هم شعار ولایتمداری و قانونمداری می‌دادند ولی همین که نتیجه رأی مردم خلاف خواسته‌شان شد، چهره واقعی خود را نشان دادند!
هدف محرم و عاشورا، اشک ریختن بدون تفکر نیست، هدف این بوده و هست و خواهد بود تا عوام از جهالت و محافظه‌کاری که گرفتارش هستند، رهایی یابند تا اولاً، مفهوم ولایت را صحیح درک کنند و ثانیاً مسئولین را به درستی و شایستگی گزینش کنند.
امام خمینی(ره) فرمود «محرّم‌، ماه گریه سیاسی است.»؛ از این رو، محرّم قبل از آنکه ماه شور و احساس باشد ماه شعور و فهمیدن و بکار بستن عقل است؛ عقلی که گویی برخی‌ها در بقیه ایام سال آن را تعطیل می‌کنند!
* رسول مخلصی
فعال دانشجویی