ناسا به دنبال جاروکشی در ماه
آژانس فضایی ناسا به دنبال غبارروبی از سطح ماه و تجهیزات فضایی است.
آژانس فضایی ناسا به دنبال غبارروبی از سطح ماه و تجهیزات فضایی است.
غبارهای ماه خطرناک هستند و هیچ باد یا بارانی برای نرم کردن خاک این قمر وجود ندارد.
در طول ماموریتهای آپولو، این غبارها وارد تجهیزات و لباسهای فضایی و منجر به کاهش قابل توجه فشار شدند.
غبار مریخی نیز خطرهای خود را دارد و بر روی این سیاره، توفانهای چرخان غبار، پنلهای خورشیدی کاوشگرها را میپوشانند.
بنابراین، در حالی که این تجهیزات انتظار یک باد مطلوب را میکشند، وجود چنین غباری نیروی آنها را به طور قابل توجهی کاهش میدهد.
چنانچه این نوع غبار فضایی وارد بخش محفظه هوا شود، میتواند سمی باشد، ریه را آزارداده و سلامتی فضانوردان را در ماموریتهای طولانی مدت با خطر روبرو کند.
دانشمندان ناسا در سال 1967 ایده شارژ الکتریکی را برای از بین بردن این غبارها ارائه دادند، اما آژانس فضایی تا سال 2003 به مقاله آنها رجوع نکرد.
در این سال،کارلوس کال و همکارانش از مرکز فضایی کندی ناسا واقع در فلوریدا، ساخت و جاسازی فناوری پیشنهادشده را در کاوشگرهای ناسا مدنظر قرار دادند.
هدایت چند میلیوات برق از خلال سیمهای باریک، میدانهای الکتریکی خلق میکند که در آزمایشهای انجام شده، 99درصد غبار را در شرایط شبیهسازی شده ماه و مریخ از بین بردند.
محققان سیمهای مواد متعددی را که در سطوح مختلف تعبیه شده بودند، آزمایش کرد.
از میان این سطوح، سیمهای اکسید قلع- ایندیم شفاف از پنلهای خورشیدی محافظت میکردند و سیمهای آلومینیومی یا نقرهای در فیلمهای انعکاسی کار گذاشته شده بودند، این فیلمها از فرودگرها و کاوشگرها در مقابل گرما و نور بیش از حد خورشید محافظت میکنند. همچنین سیمهای مسی در زیر رنگ سفید حرارتی منعکسکننده گرما کارآمد بودند.
دانشمندان مرکز قضایی کندی همچنین جوهرهای رسانای نانولوله کربن را بر روی پنبه آزمایش کردند که در آینده نیز انها را در پارچههای لباس فضایی آزمایش خواهند کرد.
گفته میشود در سال 2016، ناسا آزمایش سپرهای غبار در فضا را آغاز خواهد کرد.
غبارهای ماه خطرناک هستند و هیچ باد یا بارانی برای نرم کردن خاک این قمر وجود ندارد.
در طول ماموریتهای آپولو، این غبارها وارد تجهیزات و لباسهای فضایی و منجر به کاهش قابل توجه فشار شدند.
غبار مریخی نیز خطرهای خود را دارد و بر روی این سیاره، توفانهای چرخان غبار، پنلهای خورشیدی کاوشگرها را میپوشانند.
بنابراین، در حالی که این تجهیزات انتظار یک باد مطلوب را میکشند، وجود چنین غباری نیروی آنها را به طور قابل توجهی کاهش میدهد.
چنانچه این نوع غبار فضایی وارد بخش محفظه هوا شود، میتواند سمی باشد، ریه را آزارداده و سلامتی فضانوردان را در ماموریتهای طولانی مدت با خطر روبرو کند.
دانشمندان ناسا در سال 1967 ایده شارژ الکتریکی را برای از بین بردن این غبارها ارائه دادند، اما آژانس فضایی تا سال 2003 به مقاله آنها رجوع نکرد.
در این سال،کارلوس کال و همکارانش از مرکز فضایی کندی ناسا واقع در فلوریدا، ساخت و جاسازی فناوری پیشنهادشده را در کاوشگرهای ناسا مدنظر قرار دادند.
هدایت چند میلیوات برق از خلال سیمهای باریک، میدانهای الکتریکی خلق میکند که در آزمایشهای انجام شده، 99درصد غبار را در شرایط شبیهسازی شده ماه و مریخ از بین بردند.
محققان سیمهای مواد متعددی را که در سطوح مختلف تعبیه شده بودند، آزمایش کرد.
از میان این سطوح، سیمهای اکسید قلع- ایندیم شفاف از پنلهای خورشیدی محافظت میکردند و سیمهای آلومینیومی یا نقرهای در فیلمهای انعکاسی کار گذاشته شده بودند، این فیلمها از فرودگرها و کاوشگرها در مقابل گرما و نور بیش از حد خورشید محافظت میکنند. همچنین سیمهای مسی در زیر رنگ سفید حرارتی منعکسکننده گرما کارآمد بودند.
دانشمندان مرکز قضایی کندی همچنین جوهرهای رسانای نانولوله کربن را بر روی پنبه آزمایش کردند که در آینده نیز انها را در پارچههای لباس فضایی آزمایش خواهند کرد.
گفته میشود در سال 2016، ناسا آزمایش سپرهای غبار در فضا را آغاز خواهد کرد.