خطر بلعم باعوراهای زمان(حکایت خوبان)

قرآن کریم در آیات مورد بحث نامی از کسی نبرده، بلکه سخن از عالم و دانشمندی می‌گوید که نخست در مسیر حق بود، آن‌چنان که هیچ‌کس فکر نمی‌کرد روزی منحرف شود، اما سرانجام دنیاپرستی و پیروی از هوای نفس چنان به سقوطش کشانید که در صف گمراهان و پیروان شیطان قرار گرفت.
از روایات بسیار و کلمات مفسران استفاده می‌شود که منظور از این شخص، مردی به نام بلعم باعورا است  که در عصر حضرت موسی(ع) زندگی می‌کرد و از دانشمندان و علمای مشهور بنی‌اسرائیل محسوب می‌شد و حتی موسی(ع) از وجود او به عنوان یک مبلغ نیرومند استفاده می‌کرد و کارش در این راه آن قدر بالا گرفت که دعایش در پیشگاه خدا به اجابت می‌رسید، ولی بر اثر تمایل به فرعون و وعد و وعیدهای او، از راه حق منحرف شد و همه مقامات خود را از دست داد تا آنجا  که در صف مخالفان موسی(ع) قرار گرفت.
از امام باقر(ع) روایت شده است که فرمود: اصل آیه  درباره بلعم است، سپس خداوند آن را به عنوان یک مثال درباره هر کسی که هواپرستی را بر خداپرستی ترجیح دهد، بیان داشته است.(1)
اصولا کمتر خطری در جوامع انسانی به اندازه خطر دانشمندانی است که علم و دانش خود را در اختیار فراعنه و جباران عصر خود قرار می‌دهند و در اثر هواپرستی و تمایل به زرق و برق جهان ماده (و اخلاد الی الارض) همه سرمایه‌های فکری خود را در اختیار طاغوتها می‌گذارند و آنها نیز برای تحمیق مردم عوام از وجود این گونه افراد حداکثر استفاده را می‌کنند.
این موضوع اختصاص به زمان موسی(ع) یا سایر پیامبران نداشته، بعد از عصر پیامبر اسلام(ص) و تا به امروز نیز ادامه دارد که بلعم باعورا
ها علم و دانش و نفوذ اجتماعی خود را در برابر درهم و دینار یا مقام و یا به خاطر انگیزه حسد در اختیار گروه‌های منافق و دشمنان حق و فراعنه و بنی‌امیه‌ها و بنی‌عباس‌ها و طاغوت‌ها قرار داده و می‌دهند.(2)
ـــــــــــــــــــــــــــ
1- تفسیر مجمع‌البیان، ج 4، ص 500
2- تفسیر نمونه، ج 7، ص 14