قانونی که باید به نفع ورزش تمام شود

سرویس ورزشی-

 بنابراین طبیعی و بدیهی است که یکی از ضروری‌ترین و عاجل‌ترین اقدامات وزارت ورزش، فراهم آوردن شرایط برگزاری انتخابات و تشکیل مجامع فدراسیون‌های ذکر شده و تعیین رؤسای آنهاست. این موضوع درباره فدراسیون‌هایی مثل کشتی و والیبال به لحاظ اهمیتی که در عرصه بین‌المللی و جهانی دارند، بیشتر صادق است.
اجرای قانون بازنشستگی در ورزش که حوزه کاری و مورد بحث ماست مثل هر قانون دیگری دارای نقاط قوت و ضعفی است اما چون تصویب و نهایی و ابلاغ شده، باید همگی تابع و مطیع آن باشند، البته مسئولان امر، همان‌طور که رهبر معظم انقلاب هم در این باره نکاتی را یادآور شدند، باید در پی رفع و کم کردن از نقاط ضعف و تقویت نقاط مثبت این قانون باشند.
علی ایحال این قانون از آنجا که عرصه را بر مدیران کنگرخورده و لنگر‌انداخته و بدون هنر و ابتکار و فاقد صلاحیت‌های لازم تنگ می‌کند و آنان را که به لطف روابط آن‌‌چنانی یا «لابی‌گری» و سبیل این و آن را چرب کردن صندلی‌های مدیریتی را برای استفاده از مواهب مدیریتی‌اشغال کرده، وادار به استعفاء و کناره‌گیری می‌کند، قانون بسیار مفید و مثبت و کارآمدی است که می‌تواند در صورت جانشین شدن مدیران بالیاقت و جوان و دارای انگیزه خدمت و متعهد به وظایف و مسئولیت در برابر مردم و جامعه و متخصص در کار و مدیریت و رشته ورزشی مربوطه بسیار به نفع ورزش تمام شود. اما از آنجا که به برکناری مدیران بالیاقت و متعهد و توانمند و سالم منجر می‌شود، می‌تواند، به کار و بار ورزش و بعضی از رشته‌ها و فدراسیون‌ها تاثیر منفی بگذارد.
البته این مشکل را می‌شود به روش‌ها و شیوه‌های مختلف حل کرد و مثلا از این دسته از مدیران به عنوان‌«مشاور» و اعضای «اتاق فکر» در وزارت ورزش و کمیته المپیک و فدراسیون‌های مختلف استفاده کرد. البته این هم به شرطی است که واقعا قرار باشد از فکر و نظر و تجربه و قوه ابتکار آنها استفاده شود، نه اینکه پست مشاورت به عنوان «تعارف» و «ژست تبلیغاتی برای خودمان» به آنها داده شود و در عمل از آنها و تجربه و تفکرشان هیچ استفاده‌ای نشود و حداکثر از ایشان به عنوان «زینت‌المجالس» در جلسات و نشست‌های خود استفاده کنیم بدون اینکه اجازه حرف زدن و اظهار نظر کردن به آنان بدهیم!
متأسفانه جایگاه مهم «مشاور» و اصل الهی و قرآنی «مشورت و مشاورت» خیلی‌جاها در مملکت ما چنین سرنوشت و حکایتی پیدا کرده است و خیلی‌ وقت‌ها به کار بردن کلمه‌هایی مثل «مشاور» و «مشاورت»، موجب خنده و انبساط خاطر شنونده می‌شود و بعضی از پیشکسوتان ورزشی هم که صابون این گونه مشاورت‌ها به تنشان خورده است، به زبان ساده و عامیانه، اما به درستی، «مشاور» را مترادف و هم‌معنی با «کشک»! می‌دانند.
ما اگر واقعا بخواهیم در ورزش «کار» کنیم و به مردم «خدمت» کنیم، دنبال به هم زدن آش خودمان نباشیم، از خیلی از ظرفیت‌های معطل‌مانده و داشته‌هایی که از آنها «بد» (و به نفع خود) استفاده می‌کنیم، می‌توانیم به نفع پیشرفت ورزش، در جهت صحیح و معطوف به هدف استفاده نمائیم. یکی از این ظرفیت‌ها وجود همین افراد توانمند و کاردان و باتجربه است که تعدادشان در ورزش ما بسیار است اما عملا از توانایی‌های آنها استفاده نمی‌کنیم چون خیلی وقت‌ها حرف‌ها و نظراتشان به مذاق ما خوش نمی‌آید فقط برای اینکه به نفع ما حرف نزده‌اند! و...
باری، مسلم است که تلاش برای برگزاری هرچه سریعتر و قانونمدارانه‌تر انتخابات فدراسیون‌های بی‌رئیس‌خیلی مهم است، اما مهمتر از آن به کار بستن همه تلاش و دقت مسئولان ارشد ورزش برای نشاندن افراد شایسته و بالیاقت در راس امور این فدراسیون‌هاست.
حرف ما بی‌تعارف به این معنی است که مبادا به بهانه و با شعار دموکراسی و انتخابات و... اجازه بدهیم هر کس و ناکسی به مرحله نهایی انتخابات راه پیدا کند و افراد نالایق و فرصت‌طلب در این میان با وعده‌های دروغین و باج دادن به این و آن و لابی‌کردن حمایت بعضی افراد جاه‌طلب و صاحب نفوذ در وزارتخانه و... گوی رقابت را از دیگران بربایند و بعد از اینکه خرشان از پل گذشت و بر صندلی ریاست فلان فدراسیون تکیه زدند، همه آن وعده‌ها یادشان برود و یکسره به دنبال استفاده شخصی و خانوادگی و باندی و... از مواهب مدیریتی باشند و به تنها کاری که نپردازند، انجام وظیفه و عمل به مسئولیت در قبال آن رشته و انتظارات مردم باشد.
سخن ما صریح است چون از این بابت ورزش ما ضربات زیادی خورده است و باندبازی و رفیق‌بازی و فامیل‌بازی عدم رعایت اصل شایسته‌سالاری در خیلی جاها(چه ورزش و چه غیرورزش) به این ملک و ملت خیلی آسیب رسانده و پیامدهای مهم و خطرناکی هم در پی داشته است که حتی اعتقادات و باورهای مردم به ویژه نسل جوان را مورد تهدید جدی قرار‌داده است.
حرف ما این است که مسئولان ارشد ورزش بیش از گذشته متوجه مسئولیت حساس خود در قبال مردم و جوانان و جامعه و ورزش کشور باشند و کاری کنند که قانون ذکر شده، عملا به نفع ورزش و مصلحت جامعه تمام شود. و این کار نیز فقط و فقط در گروی رعایت اصل شایسته‌سالاری انجام می‌شود و بس. به سخن مولای متقیان علی(ع)، در این باره توجه کنیم و البته به عنوان کسانی که ادعای پیروی از آن «انسان مافوق» و امام انسانیت را داریم، به آن «عمل» هم بکنیم و فقط نخوانیم و سر به تحسین تکان دهیم!
امام(ع)، خطاب به صحابی بزرگ و باوفای خود، مالک‌اشتر وقتی او را به عنوان حکمران به مصر اعزام می‌کند می‌فرماید: «بپرهیز از اینکه افرادی را برای خصوصیتی که نسبت به تو دارند و رابطه‌ای که میان تو و آنهاست به مردم مسلط کنی! در صورتی که فرد لایق‌تری در بین مردم باشد.» (نهج‌البلاغه، نامه 54)، و این صادق آل محمد(ع) است که می‌فرماید: «از نظر من فرقی نمی‌کند که امور مردم را به خائن بسپارید یا ناشی، چون نتیجه عملکرد هر دو یکی است»!
و بالاخره هم ایشان(ع)، فرموده است: «... به خویشتن خویش بنگرید. سوگند به خدا، کسی که گله گوسفندی دارد و در این گله چوپانی. چنانچه مردی را بیابد که از این چوپان به گوسفندان او داناتر باشد، این چوپان را بیرون می‌راند و آن مرد را که از این چوپان به گوسفندان او داناتر است، به جای او می‌گمارد...»!