منافقان را هم به توبه دعوت می‌کرد(حدیث دشت عشق)

شهید محمد مسیبی به سال 1347 دیده به جهان گشود و در تاریخ 9 اسفندماه 1364 در 17 سالگی شربت شهادت را نوشید.
ورزشکار و قوی بود. به ورزش‌های رزمی علاقه خاصی داشت و یک مومن ضعیف نبود. با اقتدار و قدرت بود و از روحیه قهرمانی و رزمی و ورزشی خود در راه خیر و کارهای خیر استفاده می‌کرد.
در عملیات والفجر۸، نگهبان بیمارستان حضرت زهرا(س) بود که هواپیماهای عراقی بیمارستان را بمباران کردند. از ناحیه پای چپ و سر و گردن به شدت مجروح شد، تا خواستند او را به عقب ببرند مجددا هواپیماها، منطقه را بمباران شیمیایی کردند و امدادگران نتوانستند او را به عقب ببرند و یا حتی ماسک به او بزنند، لذا به علت استشمام گازهای شیمیایی و خونریزی زیاد در همان بیمارستان به شهادت رسید.
شهید در وصیت‌های خود حتی منافقان را به راه درست می‌خواند و معتقد بود که بازگشت به خوبی‌ها بر دل آنها اثر می‌گذارد و آنها را از خطاهای گذشته باز می‌دارد. همیشه برای توبه و بازگشت در رحمت الهی باز است و نباید ناامید بود.
محمد قدر علم و دانش را خوب فهمیده بود. به همین خاطر در وصیت‌نامه به هم‌کلاسی‌هایش توصیه می‌کند: درس و مدرسه را ترک نکنند چرا که مدرسه انسان‌ساز است.