وحدت دل‌های حسینی(ع) در مسیر شکست تفرقه افکنان

مگر می‌شود رهرو راه حسین(ع) بود و به یکپارچگی و وحدت فکر نکرد؟ امام‌حسین(ع) خود برای عقب نشاندن باطل و یکی شدن تحت لوای پرچم حق بپاخاست و تا آخرین قطره خون و با هرآنچه که در اختیار داشت-خانواده‌اش- بر این هدف ایستاد. مکتب حسین(ع) دین صلح و نور و حق است. در خیمه گاه سید الشهدا(ع) هر بیدار دل بابصیرتی می‌تواند ورود یابد و به اتحاد با نور و حق سرنوشتش را تغییر دهد. سر تسلیم فرود آوردن برای غیر و نوکری غیر را به جا آوردن ذلت است، اما نوکری برای تو ‌ای امام راستین سیدالشهدا(ع) تاجی است که بر سر می‌گذاریم. این جملات ورد زبان و اعتقاد قلبی همه خادمین حسینی(ع) است که اگر این چنین نبود، صحنه‌های عاشقی توسط زائرین اربعین رقم نمی‌خورد.
از سوی دیگر زائر نوازی میزبانان عراقی در بدو ورود به خاک آن کشورآغاز می‌شود و لحظه‌ای نمی‌گذارد دغدغه‌ای در دل زوار ایجاد شود. این خدمت رسانی و اکرام ضیوف در طریق‌الحسین(ع) در مسیرنجف تا کربلا به اوج می‌رسد و نشانه‌ای از مودت و همدلی گرد چلچراغ نام مبارک
 امام حسین(ع) است که این چنین تجلی می‌یابد و هر چشمی را مسحور خود می‌سازد.
سخاوت شیعیان عراق
در پذیرایی از زائرین اربعین
چای شیرین و غلیظ عربی، شیر گرم، قهوه، نهار و شام و صبحانه، فلافل، کبه و تمن و فاصولی که به فارسی می‌شود برنج و خوروش لوبیا سفید که ظاهرا غذای محبوبی در عراق است.انواع خوردنی‌ها از شلغم و لبو گرفته تا فرنی و زولبیا و بامیه و میوه‌های مختلف مثل هندوانه، دوغ خنک و... هر چه دل زائر امام حسین(ع) طلب می‌کند به طرفهًْ‌العینی پیش چشمش مهیاست و این برای همه زائران اربعین به ویژه ایرانیان به کرات اثبات شده است.
هیچ کس بیکار نمی‌نشیند، آنکه هم غذا ندارد با شیشه‌ای عطر مشام زوار را معطر می‌کند. دیگری زانو بند و جوراب هدیه می‌دهد و آن یکی با ماساژ می‌خواهد گرد خستگی را از تنت بزداید. یکی هم چرخ شکسته ویلچرها و کالسکه‌ها را تعمیر می‌کند، هر آنچه که فکرش را نمی‌کنی در این راه می‌بینی، زیرا هر کس به قدر بضاعتش برای خدمت به برادر دینی خود تمام قد ایستاده است.
فاطمه زورمند یکی از اهالی رسانه که خود قدم درمسیر پیاده‌روی اربعین گذاشته برایمان جلوه‌های همدلی زائرین اربعین و شیعیان عراقی را این گونه توصیف می‌کند: «از وادی السلام که بیرون زدیم، در محله‌ای بیرون از شهر نجف پسرکی ما را به خانه شان دعوت کرد و اصرار داشت که شب را آنجا بمانیم. وارد خانه شدیم و مادر، خاله و کلی دختر بچه‌ها دورمان حلقه زدند. مهربان و آرام، انگار سال‌ها بود که همدیگر را می‌شناختیم. محبتی واحد دل هایمان را به هم نزدیک کرد که همانا معنای به حق «حب‌الحسین(ع) یجمعنا است.» لباس‌های خاکی مان را از ما گرفتند و شستند و این گونه دو چندان شرمنده محبت و مهمان نوازی شان شدیم. دورهم نشستیم و با برقی در چشمانمان -نشات گرفته از این همه لطف و دوستی- به هم نگاه کردیم.»
وی ادامه می‌دهد:« نزدیک اذان صبح، برق رفته بود. در تاریکی با نورتلفن همراه مشغول مهیا کردن وسایل برای حرکت شدیم که میزبانِ نجفی بساط صبحانه را گستراند. معلوم است که خیلی پیش‌تر و زودتر از ما از خواب بیدار شده بود. اینان گوش به زنگ مهمان‌های خویشند و این نهایت مهمان نوازی است. ما باید درس‌های زیادی ازایشان یاد بگیریم. در خانه شان را به راحتی بر ما گشودند، ما را بر فرش و رختخواب خود خواباندند، از هیچ محبتی مضایقه نکردند و هرچه مطالبه کردیم دریغ نکردند. این اگر کمال سخاوت نیست، پس چیست؟»
تیمارداری بهیار عراقی
سامان مهدوی یکی از زائران اربعین با ورق زدن خاطرات ذهنی‌اش از سفر پیاده‌روی اربعین برایمان می‌گوید:« پایم بر اثر پیاده‌روی تاول نسبتا بزرگی زده بود و آزارم می‌داد. به یک مرکز فوریت‌های پزشکی در مسیر پیاده‌روی که متعلق به هلال احمر عراق بود، رفتم.بهیار با حالتی غریب پایم را در دست گرفت، ماساژ داد، با سرنگی آب تاول را کشید و با دقت پانسمانش کرد. می‌خواست جوراب هم به پایم کند که من با شرمندگی امتناع کردم. اگر مانع نمی‌شدم، پایم را هم می‌بوسید، تنها به حکم اینکه این خس و خاشاک در دستگاه سالار شهیدان به پایم رفته این گونه ارج گرفت، وگرنه تن خاکی این کمترین در کائنات ذره‌ای ارزش ندارد.»
وی در تکمیل صحبت هایش می‌گوید:« در لغت نامه معنای خدمت آمده پرستاری، تعهد و تیمار.انجام عملی از سر بندگی برای کسی. نیکو خدمتی در حق کسی. انصافا که برادران دینی‌مان خدمت نیکو را به معنای تام و کمال در حق زوار اباعبدالله(ع) به جا آوردند و زمینه‌ساز الفت، محبت، برادری و انسجام هم کیشان خود شدند.»
حضور زائران هندی و پاکستانی
 در مسیر پیاده‌روی اربعین
جلوتر که می‌رویم دسته‌های چند نفره از هم کیشان هندی نمایان می‌شوند. لباس‌های خاصی به تن دارند و با گویش خاصی صحبت می‌کنند. رفتارشان سراسر متانت است به گونه‌ای که برای هر رهگذری جذاب به نظر می‌رسد. با سختکوشی تمام مسیر پیاده‌روی را طی می‌کنند. آنها هم در موکبی با چای هندی از میهمانان ثارالله پذیرایی می‌کنند. تعدادی هم زائرین پاکستانی می‌بینیم.
یک زائر هندی اربعین برایمان درباره همدلی و همگامی مسلمانان که در راهپیمایی اربعین می‌توانیم تجلی‌اش را ببینیم می‌گوید:« اسلام و مذهب شیعه دین صلح و آرامش است، اما استکبار سعی دارد، دین اسلام را با چهره‌ای خشن پیش روی جهانیان بنمایاند. راهپیمایی روز اربعین بهترین فرصت برای باطل ساختن چنین نقشه‌های شومی است.»
وی ادامه می‌دهد: «من درمسیر راهپیمایی اربعین به عینه همدلی بین شیعیان، مسلمانان اعم از شیعه و سنی و حتی همدلی بین ادیان را شاهد بودم. در مسیر چند مسیحی ارمنی را دیدم که نذر پیاده‌روی برای امام حسین(ع) به جا می‌آورند. این نشان می‌دهد که تاثیر «حب الحسین(ع) یجمعنا» بر آزادگان جهان بسیار شگرف است.»
موکب  در «طریق العلما»
وقتی صحبت از مسیر پیاده‌روی اربعین می‌شود، اغلب ایرانیان مسیر نجف تا کربلا را مسیر پیاده‌روی می‌دانند. این درحالی است که مسیرهای دیگری نیز وجود دارد که زائران از آنجا به کربلا  می‌روند. یکی از جاده‌های پر رفت و آمد، جاده شط فرات است که زائران از کوفه و در کنار شط فرات حرکت می‌کنند و به کربلا می‌رسند.
یکی از خادمین در موکب ایرانی «طریق العلما» ضمن توضیحات بالا در ادامه می‌گوید: «اگر از سمت کوفه به سمت کربلا حرکت کنید به یک دو راهی می‌رسید، راهی مستقیم که ادامه همان راه کوفه به کربلاست، اما راه فرعی به رود فرات می‌رسد که به «طریق العلما» معروف است. مسیری زیبا و خوش آب و هوا اما با امکانات کمتر.»
وی در تکمیل صحبت هایش می‌گوید:« تنها یک موکب ایرانی وجود دارد و چند موکب عراقی. جاده خاکی است و به قول عراقی‌ها امنیت کمتری دارد، ولی همان طور که گفته شد، بسیار زیبا و دل‌انگیز است. این مسیر در زمان صدام که پیاده‌روی ممنوع بود، استفاده می‌شد که علما به صورت شبانه از آن عبور می‌کردند.»
فرصت طلایی خودسازی
 و عمل‌گرایی
یک کارشناس مسائل مذهبی متذکر می‌شود: «باید ازفرصت پیاده‌روی اربعین برای تبدیل شعارها و عهدها و رفتارهای زیبا به عمل واقعی نهایت تلاش را داشته باشیم.»
وی در ادامه می‌گوید: «آنچه امروز در اربعین شاهد هستیم چیزی جز عشق نیست. این گونه رفتار و شور هیجان مردم برای پیاده رفتن به سمت کربلا با هیچ ‌یک از حساب‌های دنیایی و معاملاتی که در دنیای امروز وجود دارد، قابل قیاس نیست. این رفتار یک عشق و ارادت خالص مردم نسبت به ساحت مقدس امام حسین(ع) و شهدای کربلا است. همین عشق است که سبب بوجود آمدن این شور و شعور در بین مردم شده که آنها نه تنها با پای پیاده، بلکه با پای برهنه این مسیر را طی می‌کنند. امام حسین(ع) به ما راه زندگی را نشان داد و ما باید در این راهپیمایی به صورت فردی و اجتماعی به یک مفهوم عظیم از دستاوردهای عاشورا برسیم.»
وی در ادامه می‌گوید: «باید در این مسیر راهپیمایی به مفاهیم اصلی و هدفی که امام حسین(ع) برای آن قیام کرد، چنگ بزنیم و از این طریق مطمئن باشیم که می‌توانیم به نقطه اوج و قله انسانیت و زندگی سعادتمندانه برسیم. از همین پیاده‌روی و مسیر اباعبدالله(ع) است که می‌توانیم دنیا و آخرت خود را تأمین کنیم. ما باید در زندگی فردی و اجتماعی از این ظرفیت عظیم و فرهنگی بهره ببریم و در هر شرایطی که هستیم اعتقاد خود را با اهل بیت(ع) حفظ و برقرار کنیم و مقید به این باشیم که باید انتظاراتی که دین اسلام و اهل بیت(ع) و به خصوص امام حسین(ع) از ما داشته است را در زندگی خود ساری و جاری کنیم. ما اگر بتوانیم به انتظارات ائمه(ع) جامه عمل بپوشانیم آن موقع است که می‌توانیم بگوییم از این راهپیمایی بهره کافی و وافی را برده‌ایم.
ما باید کاری کنیم که بعد از این طی مسیر پیاده‌روی رفتار وشعارهای ما از حالت صرفا شعاری به عمل تبدیل شود و به آنچه که فهمیده‌ایم عمل کنیم، چرا که خیر و سعادت ما در گرو عمل به آنچه است که از این مسیر دریافته‌ایم.»
محبت اهل البیت(ع)
محور وحدت بین مسلمانان
ازبُعد سیاسی مراسم اربعین حسینی نمایشی باشکوه از شور و شعوری است که می‌تواند راه درمان بسیاری از دردهای جهان اسلام باشد، چرا که این‌ راهپیمایی، موجب نزدیکی قلوب و یکی از مهم‌‌ترین عوامل تحقق وحدت مسلمانان جهان است.
راهپیمایی اربعین، برای شیعیان عراق هم یک نوع قدرتنمایی است و خودشان هم به این می‌رسند که در موضع ضعف نیستند. اتفاق بزرگتری که می‌افتد این‌که پیامی به جبهه مقابل می‌دهد که این همبستگی و رابطه عاطفی بین ملت ایران و عراق سرمایه‌ای است که به‌راحتی نمی‌توان آن‌را گرفت و از بین برد.
راهپیمایی اربعین، تأکید بر هویت دینی کسانی است که از ملیت‌های مختلف، گرایش‌ها و قومیت‌های مختلف در کنار هم جمع می‌شوند. از هرجایی که می‌آیند برای زائر امام حسین(ع) این حس وجود دارد که اینجا مرکز ثقل هویتی آنها است.
محبت، انسجام و احساس غرور و نشاطی که برای مسلمانان در راهپیمایی عظیم اربعین حسینی ایجاد می‌شود، مهم‌ترین دستاورد این آیین با شکوه است.
حضور در راهپیمایی اربعین حسینی در واقع یک خلوت برای افراد است که دور از کشور خودشان و تعلقات طبیعی آن، به این حرکت عظیم الهی تعلق خاطر پیدا می‌کنند و نسبت به آن فکر می‌کنند و این تأثیر عمیق و نتایج مثبتی هم برای فرد و هم برای جهان اسلام دارد که نشان می‌دهد اگر جهان اسلام بخواهد بر مقوله وحدت مسلمانان تمرکز کند، محبت اهل بیت(ع) مهم‌ترین مقوله‌ای است که می‌تواند به‌عنوان محور مورد توجه قرار گیرد.