جنگ، محل ادایِ دینِ او به اسلام بود(حدیث دشت عشق)

حسین؛ پس از مدتی با رشادت‌هایی که از خود بروز داد، به فرماندهی تیم عملیاتی گردان 192 تیپ منصوب شد.
با شروع جنگ با یک دسته 11 نفره کماندو به ستاد جنگ‌های نامنظم پیوست و در زمان درگیری کردستان با مأمور شدن به گروه شهید چمران مورد توجه ایشان قرار گرفت.
جبهه‌های دب حردان، نورد و جنگل‌های گمبوعه که از حساس‌ترین مناطق در اولین روزهای جنگ و نزدیک به اهواز بود، محل مناسبی برای حسین در ادای تکلیف در قبال انقلاب اسلامی و ادای دین خود به اسلام بود.
همه نیروها به فرماندهی شهید «چمران» به سمت سوسنگرد رفتند و سروان معصومی ساعت‌ها در محل مأموریت حضور داشت تا اینکه از سمت سوسنگرد آمدند و گفتند که دکتر چمران زخمی و توسط عراقی‌ها اسیر شده است. با شنیدن این خبر، سروان «معصومی»، چون فردی متعهد به ولایت و دستور فرماندهی بود، برای برگشتن به محل مأموریت در حال مشورت با نفرات بود که هدف تیراندازان عراقی قرار گرفت و از ناحیه سر مجروح شد و قبل از رسیدن به بیمارستان در 26 آبان سال 59 به شهادت رسید.