دنبال مسابقه دادن با نمایندگان رژیم صهیونیستی نیستیم به تأسی از سردار سلیمانی پیشاپیش ورزشکاران حرکت کنید

سرویس ورزشی-

چند روز پس از استعفای رسول خادم که اتفاقا با مخالفت وزارت ورزش و جوانان همراه بود، وی با انتشار بیانیه‌ای به تشریح اتفاقات اخیر کشتی پرداخت. این دومین نامه خادم در 5 روز گذشته است. مهمترین نکته نامه جدید خادم آنجا بود که وی خطاب به مسئولان سیاسی کشور عنوان داشت: «در این چند روز، در مواجهه با برخی از اظهار نظرهای مقامات محترم وابسته به نهادهای سیاسی و بعضا نظامی درباره صحبت‌های اعلام شده از سوی بنده، درباره رقابت ورزشکاران ایرانی با نمایندگان رژیم صهیونیستی، بسیار متعجب شدم. این عزیزان یا واقعاً متوجه موضوع نمی‌شوند و یا خود را به ندانستن می‌زنند. بنده هیچ مرجعیت و مسئولیتی در قبال اینکه ورزشکاران ایرانی با چه کشوری مسابقه بدهند یا ندهند، نداشته و ندارم. اینگونه موضوعات مراجع خود را دارد.
اگر به اهمیت کسب افتخارات ملی از سوی قهرمانان ملی کشور، اعتقاد داشته باشید، می‌توانید کمیته بین‌المللی المپیک را در تعاملات دیپلماتیک خود از فضای یک‌طرفه امروز که متاثر از لابی آمریکا و رژیم اشغالگر قدس علیه این سیاست ایران است، به تعادلی مناسب‌تر برسانید، تا ضمن حفظ خط قرمز مورد نظرتان، قهرمانان ملی‌مان نیز بتوانند از هجمه  محرومیت‌های سنگین  و تعلیق‌ها در امان باشند و یا شاید به راهکارهای جدید دیگری نیز برسید.» این همان نکته‌ای است که روز گذشته روزنامه کیهان نیز به آن اشاره داشت.
در قسمتی دیگر از بیانیه روز گذشته رئیس مستعفی فدراسیون کشتی آمده است: «تمام سخن من به عزیزانی که نام «رژیم صهیونیستی» آنها را بیاد خط قرمز نظام سیاسی می‌اندازد این است که، اگر به آنچه می‌گویید به عنوان یک اصل در مواضع نظام سیاسی کشور اعتقاد دارید، به شهید مصطفی چمران و سردار قاسم سلیمانی تأسی نمایید، سلاح بردارید و پیشاپیش ورزشکاران ملی‌پوش حرکت کنید. نه اینکه قهرمانان ملی را سپر بلای خود قرار دهید.
شما می‌توانید رسما و با صدای بلند مواضع نظام سیاسی ایران را در ارتباط با عدم انجام مسابقه با حریفان رژیم صهیونیستی به کمیته بین‌المللی المپیک اعلام کنید و در این مسیر از توان دیپلماتیک خود نیز استفاده نمایید. مطمئناً اگر به اهمیت کسب افتخارات ملی از سوی قهرمانان ملی کشور، اعتقاد داشته باشید، می‌توانید کمیته بین‌المللی المپیک را در تعاملات دیپلماتیک خود از فضای یکطرفه امروز که متاثر از لابی آمریکا و رژیم اشغالگر قدس علیه این سیاست ایران است، به تعادلی مناسب‌تر برسانید، تا ضمن حفظ خط قرمز مورد نظرتان، قهرمانان ملی‌مان نیز بتوانند از هجمه محرومیت‌های سنگین و تعلیق‌ها در امان باشند و یا شاید به راهکارهای جدید دیگری نیز برسید. لازمه ایجاد این فضای متعادل برای تیم‌های ورزشی ما در کمیته بین‌المللی المپیک این است که دستگاه دیپلماسی جلو حرکت کند و قهرمانان ملی در سایه حمایت دستگاه دیپلماسی و در هماهنگی کامل با آنها پشت سر.
حال ما قهرمان ملی را منفعلانه و مظلومانه جلو می‌فرستیم، بدون هیچ حمایت دیپلماتیکی. بعد مجبور می‌شویم بر خلاف ادعایمان از ورزشکار بخواهیم پیش از مواجه با رژیم صهیونیستی، ببازد و یا مریض شود....
آیا این مسئله از موضوع برجام پیچیده‌تر است؟ آیا مسئله هسته‌ای را کارشناسان امور هسته‌ای ما دنبال کردند؟ یا قدرترین تیم‌های دیپلماسی‌مان؟
در حال حاضر مناسبات سیاسی حاکم بر کمیته بین‌المللی المپیک فرق کرده و قدرت سیاسی غالب بر این نهاد بین‌المللی، آمریکایی- رژیم اشغالگر قدس است، به همین دلیل محرومیت‌ها و جرائم سنگین شده و عملاً کمیته بین‌المللی المپیک افتاده دنبال ایران، دیگر بازی زودتر بباز یا مریض شو جواب نمی‌دهد...
هر چه سریعتر شورای امنیت ملی باید دستگاه دیپلماسی را مسئول پیگیری موضوع مواضع نظام سیاسی ایران در کمیته بین‌المللی کند. دستگاه دیپلماسی هم باید با تشکیل تیم‌های مجرب هم از مواضع سیاسی ایران در ورزش دفاع کند و هم با تعاملات خود فشارهای سیاسی طرف مقابل را تعدیل کند. به گونه‌ای که قهرمان ملی کمترین آسیب را متحمل شود....و . بدیهی است تیم دیپلماسی به هر نتیجه‌ای برسد، قهرمانان ملی همان را اجرا خواهند کرد.
هیچ راهی جز این نداریم اما متاسفانه گویا قهرمانان ملی و اهمیت افتخاراتی که برای مردم ایران کسب می‌کنند، برای رجال مسئول یک نوع سرگرمی اجتماعی است، که بود و نبود آن چندان هم فرقی نمی‌کند. از این‌روست که به راحتی قهرمان ملی را بدون هیچ حمایتی به میدان جنگ می‌فرستیم.
قهرمان ملی در واقع پیاده نظامیست که هیچ پشت و پناهی ندارد. این بسیار ناجوانمردانه است که بویژه در شرایط موجود و اوج‌گیری مناسبات آمریکایی- رژیم اشغالگر قدس در کمیته بین‌المللی المپیک، از قهرمانان ملی مان بخواهیم بار این مسئولیت را به تنهایی بر دوش بکشند. چطور وقتی شما مسئول هستید و باید موضوع را از کمیته بین‌المللی المپیک دنبال کنید، خود را کنار کشیده‌اید؟ می‌دانید این گم بودن شما چه معنایی دارد؟ یعنی حسن رحیمی، سعید عبدولی، کمیل قاسمی، حسن یزدانی، علی گرایی، حسین نوری و... پس از مواجه شدن با قرعه رژیم صهیونیستی، با توجه به حساسیت‌ها و محرومیت‌های جدید، باید بپذیرد که خودش محروم شود (محرومیتی که حتی می‌تواند مادام‌العمر باشد). مربی‌اش هم محروم شود، کشتی ایران تعلیق شود، افکار عمومی داخل و خارج کشور بعضاً او را ترسو، بزدل و مزدور بخوانند و تا تاریخ پابرجاست، حرکت او را عامل محرومیت کشتی ایران معرفی کنند و از همه جالب‌تر اینکه، در زمان تحلیل موضوع، شما هم در کنار سایرین می‌ایستید و قهرمانان ملی، مربیان و فدراسیون‌های آنها را، متهم به بی‌عرضگی می‌کنید که نتوانسته‌اند مدیریت کنند تا ما به رژیم صهیونیستی نخوریم.
رجال محترم، نمی‌دانم متوجه‌اید چه می‌گویم یا نه؟ ما 8 مسابقه جهانی از تیرماه تا انتهای مهرماه سال ٩٧ داریم که در تمامی آن مسابقات، تیم‌های کشتی رژیم صهیونیستی که بعضا از دیگر کشورها به استخدام درآمده‌اند، کامل‌تر از همیشه شرکت می‌کنند.
دانشمندان هسته‌ای بر روی چشمان ما جای دارند. اما عامه مردم ما با آنها زندگی نمی‌کنند. با شما رجال سیاسی هم زندگی نمی‌کنند. اما با حسن یزدانی که بچه روستاست و بعد از قهرمان المپیک شدنش هم در همان روستا، در همان خانه و در کنار همان مردم روستایی زندگی می‌کند و منزلش را به خیابان‌های الف، ب و جیم نیاورده، زندگی می‌کنند. جامعه امروز ما بیش از همیشه به قهرمانان ملی‌اش نیاز دارد.
شما باید برای حفظ این قهرمانان ملی برای مردم کشورمان بجنگید، نه اینقدر بی‌تفاوت و بی‌ارزش با چنین سرمایه‌های اجتماعی بزرگی برخورد کنید. من به عنوان یک مربی، چگونه بپذیرم در حالیکه مسئولین مستقیم این موضوع، خود را کاملاً کنار کشیده‌اند، به قهرمان ملی مردمم بگویم «باید ببازی». به شما می‌گویم، شما هم باید به میدان بیایید و اگر قرار به باختن است، «با هم ببازیم...»
بی‌تفاوتی شما نسبت به جایگاه قهرمانان ملی و ناراستی در رفتار و گفتارتان که هم شعار عدم مسابقه با ورزشکاران رژیم صهیونیستی را به عنوان خط قرمز و پیام انقلاب سر می‌دهید و هم پشت سر، تلاش می‌کنید ورزشکاران ایرانی از طریق گواهی پزشکی و یا به حریف قبلی باختن، به گونه‌ای تدبیر کنند که کسی متوجه عدم رویارویی آنها، با رژیم صهیونیستی نشود، آدمی را به این نتیجه می‌رساند که، شما به آنچه می‌گویید اعتقاد ندارید.»
اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسیم
این صحبت‌های رسول خادم، واکنش برخی از اهالی ورزش را نیز به دنبال داشت تا جایی که هاشمی‌طبا رئیس اسبق سازمان تربیت بدنی در گفت‌و‌گویی با خبرگزاری فارس اظهار داشت: واقعیت این است که ما به هیچوجه دوست نداریم در برابر ورزشکاران اسرائیلی به میدان برویم و این را ثابت کرده‌ایم اما در شرایط فعلی نمی‌توان با توسل به راه‌های قدیمی این ماجرا را پیش بود. در گذشته ورزشکاران ما همیشه با تجویز پزشک یا تظاهر به بیماری و یا اضافه وزن از مبارزه با ورزشکاران این کشور طفره می‌رفتند اما در عصر جدید و با توجه به وسایل ارتباط جمعی و شبکه‌های اجتماعی واقعیت ماجرا خیلی زود برملا می‌شود.
هاشمی‌طبا درباره راهکارش برای حل این مشکل اظهار داشت: به شخصه راه حل خاصی به نظرم نمی‌رسد، چرا که نظام ما اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد. مسئولان کشور باید در این زمینه با دیپلماسی تصمیم‌گیری کنند و تدبیر داشته باشند چرا که ماجرا به گونه‌ایست رژیم صهیونیستی مدت‌هاست که در حوزه ورزش سرمایه‌گذاری کرده و با حضور یک نماینده فعال در IOC در این مسئله ورود کرده و به جد دنبال محرومیت و تعلیق ورزش ایران است. جالب اینکه نماینده اسرائیل در IOC متولد تهران است و زبان فارسی را به خوبی آشناست و از همین رو خیلی راحت به اطلاعات و اتفاقات ورزش ایران دسترسی پیدا می‌کند. بنابراین باید در این زمینه با دیپلماسی و تدبیر جلو رفت تا ورزش آسیب نبیند.
باید شگرد‌های جدیدی را پیدا کنیم
محمدرضا یزدانی‌خرم رئیس سابق فدراسیون کشتی نیز در این باره گفت: ورزشکاران ما بر اساس سیاست‌های نظام به هیچ وجه با ورزشکاران این رژیم مسابقه نخواهند داد، چون آنها را به رسمیت نمی‌شناسیم. یزدانی‌خرم افزود: این موضوع به وزارت خارجه ارتباطی ندارد؛ این موضوع مسائل داخلی ورزش است؛ آنها کاری نمی‌توانند بکنند. ما خودمان باید مشکل را حل کنیم. نهایت امر این است که اگر می‌خواهیم ورزش تعلیق نشود یک وزن را فدای کشور و آرمان‌های نظام کنید. کشتی‌گیران و مسئولان ما قبل از اعزام می‌دانند که چه کشورهایی در وزنشان حضور دارند قبل از حرکت باید سیاست خود را مشخص کنیم؛ در نهایت در آن اوزان کشتی‌گیر نمی‌فرستیم بهتر از این است که تعلیق شویم.