جاذبه و دافعه در ورزش (نکته ورزشی)

  سرویس ورزشی-

شایسته‌سالاری، لایق محوری و یا هر چه که اسمش را بگذارید یکی از اصول بی‌بدیل و اثبات شده مدیریتی است که علی‌رغم آنکه صحت و کارآیی آن بارها و در طول تاریخ و در عرض جغرافیا، یعنی هر وقت و هر کجا ثابت شده است، اما متاسفانه مثل خیلی از اصول بدیهی دیگر خیلی وقت‌ها نادیده گرفته می‌شود و قربانی رفتارها و اقدامات خودکامانه و قبیله‌گرایانه و منفعت‌جویانه می‌شود.
بارها به سهم خود درباره لزوم رعایت این اصل و به کارگیری نیروهای توانمند، با شخصیت و کاربلد در امور اجرایی و فنی ورزش، و کنار زدن آدم‌های بی‌شخصیت، آویزان، منفعت‌پرست و...  به عنوان یکی از اصول و راه‌های پیشرفت ورزش نوشته‌ایم و تذکر داده‌ایم. این را هم نوشته‌ایم که متاسفانه در ورزش ما - نه در این مقطع، بلکه تقریبا در همه دوره‌ها و مقاطع مدیریتی - به این اصل بدیهی و این راهکار سازنده و گره‌گشا آن‌طور که باید، توجه نشده و خیلی جاها کمتر در عمل رعایت شده و می‌شود. به کرات و از سر وظیفه نوشته‌ایم که آدم‌های استخوان خرد کرده و با تجربه ورزش را که اینک به کنج انزو خرامیده و با حسرت و تاسف نظاره‌گر جولان دادن و گردوخاک کردن عناصر فرصت‌طلب و سفارشی و بیگانه با ورزش هستند که حتی بعضا در پست‌ها و مناصب حساس ورزش چنگ انداخته و یا به عنوان مشیر و مشاور در کنار مسئولان بلندپایه ورزش قرار گرفته‌اند، به میدان خدمت فرا خوانید و از تجربیات و توان آنها برای پیشبرد برنامه‌ها و پیشرفت ورزش استفاده نمائید؛ این کار، هم به صلاح مدیران ورزش است، هم به نفع خود ورزش است، هم مطابق با رسم مروت و آیین جوانمردی است و از همه مهم‌تر، مورد رضای خداوند است، خداوندی که همه امور و ریز و درشت عالم را در سرجای خود قرار داده و نظم و عدالت را بر کارخانه هستی حاکم کرده است،  دوستدار هرکسی است که خداگونه عمل کند، هر چیزی و هرکسی را بر اساس کارآمدی و لیاقت سر جای خود بنشاند و نظم و عدالت را بر امور، بویژه آنجا که پای خلق و جامعه در میان است، حاکم نماید. حالا اینکه چقدر مسئولان فعلی ورزش در پی رعایت اصول مدیریتی و از جمله اصل «شایسته‌سالاری» باشند، یا اینکه تا چه اندازه دل در گروی جناح و قبیله و باند وابسته دارند، سوالی است که پاسخ آن در آینده و در کوران «عمل» و «عملکرد» آقایان مشخص خواهد شد.
خوشبختانه رئیس جدید کمیته ملی المپیک، در یکی از اولین اقدامات خود، یکی از مدیران توانمند و با تجربه را که از ورزشکاران مطرح و شناخته شده است به میدان خدمت فرا خواند و ایشان را به سمت «سرپرست کاروان ورزش ایران در بازی‌های آسیایی 2018 - جاکارتا» منصوب کرد. تا آنجا که ما می‌دانیم و شناخت داریم، قدرت مدیریتی و توان اجرایی آقای دکتر سجادی که به این سمت منصوب شده است، خیلی بیشتر از اینهاست و احتمال می‌ دهیم که این حکم و انتصاب، فتح بابی، و در واقع بهانه‌ای باشد برای به میدان فراخواندن آقای سجادی و استفاده از تجربه و شناختی که ایشان طی سال‌ها حضور در جایگاه مدیریتی ورزش کسب کرده است.
امیدواریم این‌طور باشد و بیشتر امیدواریم که دامنه این‌گونه انتصاب در کمیته ملی المپیک - و به طور کلی ورزش ما - به همین یک مورد خلاصه و ختم نشود و در انتصاب‌های بعدی هم ملاک کارآمدی و تجربه و... بر ملاک‌های من درآوردی و مخرب بچربد. ما هنوز متوجه نشده‌ایم که چه عامل و ملاک کارشناسانه و تخصصی‌‌ای موجب شد که همین دکتر سجادی سال گذشته از طرف وزیر محترم ورزش از سمت معاونت ورزشی و وزارت وزرش کنار گذاشته شود؟ و اگر به هر دلیلی ادامه کار ایشان در آن پست به مصلحت نبود، چرا و به چه دلیل ایشان بعد از برکناری مثل خیلی دیگر از عناصر مفید و کارآمد ورزش به حال خود رها شد تا به کنج خلوت کشانده شود و روزگار را با تدریس و تحقیق و مطالعه سپری نماید؟
نکته آخر هم اینکه امیدواریم این‌گونه انتصاب‌ها و به میدان فراخواندن نیروهای شناخته شده و توانمند ورزش، بیش از هر چیز با هدف و نیت پیشرفت و شکوفایی ورزش صورت بگیرد نه اینکه خدای ناکرده، با صف‌بندی و لشکرکشی مدیران و سازمان‌های ورزشی!
چندی پیش نوشتیم، باز هم تکرار می‌کنیم که جامعه ورزش ما از رقابت و اختلافات میان مدیران و تشکیلات ورزش (برای مثال وزارت ورزش و قبلا سازمان تربیت ‌بدنی و کمیته ملی المپیک) خاطرات خوش و سابقه مثبتی در ذهن ندارد؛ امیدواریم حال که در راس دو سازمان اصلی ورزش افرادی نشسته‌اند که به گفته خودشان یکدیگر را سخت قبول دارند به صراحت قول همکاری و همیاری به یکدیگر داده‌اند، هرگونه اتفاق، تصمیم‌گیری و انتصاب و... درجهت تقویت وفاق و همکاری و حرکت محکم‌تر به سوی اهداف مشترک ملی که پیشرفت ورزش و سرفرازی ورزشکاران ایرانی در میادین قاره‌ای و جهانی است، باشد و...