سرمایههای ورزش
سرویس ورزشی-
بارها به سهم خود درباره داشتهها و سرمایههای مادی و انسانی ورزش کشورمان نوشته و لزوم قدر دانستن آنها را از سرانجام وظیفه به مسئولان محترم ورزش یادآور شدهایم. بر این باوریم که ورزش ما برای رشد و پیشرفت بیش از این و خارج شدن از صف کشورهایی که در یک یا دو، سه رشته ورزشی مطرح هستند و قرار گرفتن در لیست کشورهای صاحب ورزش دنیا، از شرایط و ابزار و امکانات و سرمایههای لازم و حتی کافی برخوردار است و برای استفاده صحیح و کارساز از این سرمایهها و امکانات، مدیریتی کارآمد، دلسوز و توانمند لازم است که با شناختن قدر این سرمایهها و امکانات، به جای کفران نعمت، شکر نعمت به جای آورده و آنها را در مسیر پیشرفت ورزش و تامین منافع ملی و پاسخگویی مثبت به خواست و انتظارات مردمی به کار بگیرد.
هر بار و به مناسبتی از هر یک از این سرمایهها و داشتهها، یادی کرده و نامی بردهایم و خوانندگان و مخاطبان با این موضوع کاملا آشنا هستند. امروز هم میخواهیم به مناسبت حرفهای قهرمان عزیز کشورمان «علیرضا کریمی» که در جریان مسابقات کشتی آزاد و امیدهای جهان، در عین شایستگی و توانمندی برای کسب بهترین سکو، به خاطر دفاع از آرمانهای مقدس و متعالی انقلاب اسلامی حاضر نشد با نماینده رژیم غاصب و جعلی صهیونیستی مبارزه کند، بار دیگر لزوم و اهمیت «قدرشناسی» را در ورزش خود یادآور شویم.
علیرضا کریمی میگوید: «تابع سیاستهای کشورم هستم... قدر مسلم نرسیدن به مدال برایم ناراحتکننده است، برای موفقیت سخت تلاش کرده بودم، و...»، در ادامه و پایان میافزاید: «امیدوارم مسئولان به گونهای رفتار کنند که ورزشکار احساس کند برای کاری که انجام داده، ارزش قائل شدهاند...». بدون اغراق و تردید کاری که جوان برومند و رعنای کشتی ایران و امثال او به مصداق این سخن مولا علی(ع) که «کونو للظالم خصماً و للمظلوم عونا» (دشمن ستمگر و یاور مظلوم باش) انجام داد، کاری است علیوار و اجر و پاداش آن در نزد خداوند کریم و عادل محفوظ است، اما این به معنی رفع تکلیف و مسئولیت از کسانی که در ورزش ما، کشتی ما و... ردای مسئولیت بر تن کردهاند نمیشود.
آنها باید قدر این عزیزان، زحمات و فداکاریهای آنها را بدانند، و به گفته علیرضا «به گونهای رفتار کنند که ورزرشکار احساس کند برای کاری که انجام داده، ارزش قائل شدهاند...» البته در نگاه اول قدرشناسی مسئولان از این ورزشکار عزیز و نظایر او، امری طبیعی و کاملا بدیهی به نظر میرسد، اما وقتی در مصاحبه دیگری از زبان کریمی داستان برخورد بعضی مسئولان(؟!) در وزارت ورزش در دفعه اول را - که علیرضا در سال 2013 برابر حریف اسرائيلی ظاهر نشد - میشنویم سخت نگران و متاسف میشویم.
کریمی میگوید: «وقتی پس از مسابقات سال 1392 پدرم با نامه فدراسیون کشتی به وزارت ورزش رفت... به او گفته بودند: به ما ربطی ندارد که پاداش کشتی نگرفتنش مقابل اسرائیل را بدهیم، بروید از هرکس که گفته با اسرائیل کشتی نگیرید، پاداشتان را بگیرید...»!!!
وقتی اخبار چنین برخوردها و رفتارها و گفتارهایی را آن هم در مراکز حساس و تصمیمگیرنده آن میشنویم، حق داریم نگران شویم و بر خود واجب میدانیم اهمیت و لزوم «قدرشناسی» در ورزش را به آن دسته از مسئولان ورزش که دلسوزند و غیرت مسئولیت دارند، یادآور شویم و به نوبه خود تاکید کنیم که آنها باید با عملکرد خود، رفتار و اثرگذاری مخرب نامسئولان و عوضی آمدهها و هرهری مسلکهای رخنه کرده در ورزش را که به چیزی جز منافع شخصی یا اهداف باندی اهمیت نمیدهند، خنثی نمایند و..