یادی از اولین شهید سال

کد خبر: ۹۰۰۱

تاریخ: ۱۶ فروردين ۱۳۹۳ - ۲۰:۲۸

فرهنگ مقاومت -
در زیارت حضرت اباعبدالله الحسین می خوانیم: اشهد انك قد اقمت الصلاه و آتيت الزكاه و امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر و جاهدت فى الله حق جهاده حتى آتاك اليقين
به گفته امام روح الله؛ حضرت سیدالشهداء تکلیف ما را معلوم کرده است.
این را هم شنیده‌ایم که گفته‌اند: عاشق، در ظاهر و باطن خواسته یا ناخواسته خود را شبیه معشوق می کند.
حالا، همه این‌ها را که جمع کنی آخرش می رسی به اولین شهید امر به معروف سال 1393 حجت الاسلام علی خلیلی که زلفش را گره زد به چادر خاکی حضرت اُم الشهدا فاطمه زهرا علیها السلام. این‌که می‌نویسم اولین شهید، چون خاک مملکت حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام شهید خیز است و تا آخر سال باید چقدر حسرت رفقایی را بخوریم که فریاد هل من ناصر ینصرنی اباعبدالله را لبیک می گویند و عند ربهم یرزقون می شوند.
نیمه شعبان بود و شب از نیمه گذشته بود که علی, علی خلیلی که هنوز چشم‌هایش خیس از اشک عاشقی و اشتیاق  بود، خرناس کفتارها را تاب نیاورد و  فریاد کشید، هان! تا شیعه امیرالمومنین در این سرزمین نفس می کشد ناموس شیعه بی پناه نخواهد ماند. تیزی تیغ جهل اوباش، خواست صدای علی را ببرد اما  حضرت ارباب ضمانت کرده است که خون همیشه، تاریخ بر شمشیر پیروز خواهد بود. سومین روز سال این خبر دهان به دهان و گوش به گوش پیچید که طلبه ناهی از منکر به شهادت رسید و همین خبر کوتاه کافی بود تا طبل هشدار کوبیده شود و خون‌ها به جوش آید . تهران خالی بود، اما تشییع جنازه شهید علی خلیلی با شکوه برگزار شد.
طلبه ناهی از منکر شهید شد (تعمدا عنوان طلبه ناهی از منکر را برای شهید بزرگوار حجت الاسلام علی خلیلی به کار می بندم) اما منکر همچنان باقی خواهد ماند تا ظهور حضرت حجت. طلبه ناهی از منکر راهی را پیمود که نه اولین است و نه آخرین. اینکه وظیفه  نیروی انتظامی، قوه قضاییه و سایر نهادهای مربوط در این خصوص چیست بماند تا بعد اما شهادت علی خلیلی گوشزدی ست برای ما. خون او و امثال او در امتداد خون سیدالشهدا تکلیف ما را روشن کرده است.
شعر ناتمامی از سید حمید رضا برقعی که به مناسبت شهادت  حجت الاسلام علی خلیلی سروده شده است
شهید امر به معروف و نهی از منکر
به‌جز خدا چه کسی داشت از دل تو خبر
خوشا به حال تو در روزگار بی‌دردی
به پیشگاه خداوند رفته‌ای با سر
به کاروان شهیدان کربلایی دوست
تو با گلوی بریده رسیده‌ای آخر
خلیل‌وار در آتش دو سال سوخته‌ای
به یاد حضرت زهرا(س) میان شعله در