آیت‌الله جوادی آملی:

جامعه‌ای متمدن است که آبروی افراد در آن حفظ شود

مفسر قرآن کریم گفت: عيب‌جويي، مسخره كردن، هتك حيثيت مردم و چيزي را در روزنامه‌ها و رسانه‌ها بي‌تحقيق نوشتن بعد تكذيب كردن، اينها جامعه را لرزان و افراد را خانه‌نشين و از جامعه جدا مي‌كند.

کد خبر: ۸۹۳۲۳

تاریخ: ۱۱ آبان ۱۳۹۵ - ۲۱:۴۴

به گزارش خبرگزاری حوزه، این مرجع تقلید در درس تفسیر در ادامه تفسیر آیات سوره مبارکه حجرات به موضوع امر به معروف و نهی از منکر اشاره کرد و گفت: امر معروف غير از سخنراني، كتاب نوشتن و موعظه است؛ اينها واجبات ديگر است، اما امر به معروف و نهي از منكر جایی است که يك شخص عالماً و عامداً معصيت مي‌كند، اينجا دیگر جاي تعليم نيست اينجا جاي فرمان است.
وی ادامه داد: اگر سهو، نسيان، خطا و ...  باشد كه شخص معذور است؛ اگر فرد گناهکار عالِم نباشد، تعليمِ او واجب است، این دیگر امر به معروف نيست. امر به معروف اين است كه كسي عالماً و عامداً دارد گناه مي‌كند كسي كه به او امر مي‌كند و فرمان مي‌دهد، وليّ اوست، اگر اين شخص حرف آمر به معروف را گوش نداد دو گناه كرده؛ يكي اينكه آن معصيت را مثلاً حجاب را رعايت نكرده، دیگری اينكه فرمان آمر را رعايت نكرده. حالا اگر مثلاً يك پدري پسر خود را امر به نماز خواندن کند، اگر این پسر نماز نخواند دو معصيت كرده، يكي اينكه ترك واجب نموده، و دیگر حرف وليّ خود را گوش نداده است.
آیت‌الله جوادی آملی خاطرنشان کرد: بحث امربه معروف باید به صورت علمي در جامعه مطرح باشد؛ گاهی برخی خيال مي‌كنند سخنراني و موعظه كردن امر به معروف است. در حالی که اگر كسي نقصي دارد، بر ما واجب است او را امر به معروف و نهي از منكر كنيم، اگر اين واجب را ترك كنيم، ولي در غياب آن فرد از او عيب‌جويي كنيم، هم گناه ترك امر به معروف و نهي از منكر را انجام داده‌ایم و هم گناه عيب‌جويي را مرتکب شده‌ایم.
استاد درس خارج حوزه آبروی مومن را امانت الهی دانست و گفت: همه انسان‌ها با آبرو زنده‌اند و هيچ‌كس نمي‌تواند بگويد من آبرويم را دوست ندارم چه اينكه هيچ كس حق ندارد آبروي خودش را ببرد. آبروي ما امانت الهي نزد ماست. فرمود مؤمن را خدا مختار و آزاد آفريد، اما اجازه نداد كه آبروي خودش را ببرد، چون آبروي مؤمن، امانت الهي است نه مِلك او. گفتند حرمت مؤمن مثل حرمت كعبه است براي اينكه آبروي مؤمن مال خداست و انسانِ مؤمن، امين خداست.
این مرجع تقلید ابراز داشت: عيب‌جويي، مسخره كردن، هتك حيثيت مردم، چيزي را در روزنامه‌ها و رسانه‌ها بي‌تحقيق نوشتن بعد تكذيب كردن، اينها جامعه را لرزان و افراد را خانه‌نشين و از جامعه جدا مي‌كند. اين همه دستورهايي كه مربوط به محرّمات است، براي اين است كه جامعه متمدّن و بافرهنگ شود. وقتي جامعه به حبل الهي معتصم است كه حيثيت افراد جامعه محفوظ باشد.